"Bazı insanlar ölmeden mezar taşına kavuşur. Bazılarıysa yaşarken adını kendi evinden siler. Elif Karaca, o gün arkasına bile bakmadan Altınköy Mahallesi'nden çıktı. Kimse bilmiyordu... O kapıdan çıkan kız, bir daha asla geri dönmeyecekti." Hikaye ve senaryo yazara aitdir amma hikayenin kitaba çevrilmesi yolunda yapay zekadan destek alınmıştır☺️

TAMAMLANDI! Mahur Hüma Çağıl yirmi bir yaşında, monoton hayatını yaşayan, üniversitelerarası tiyatro yarışmasına hazırlanan ve her gün ona aşık bir sürü insanla uğraşan normal bir kızdır. Ancak geride bıraktığı geçmişini hatırlamak istemiyor, hep önüne bakması gerektiğini savunuyordu. İnsan vücudunda kan akışını kontrol eden kalbin, artık sadece kendi işiyle ilgilenmesini diliyordu. Ama Müslüm Gürses "aklımdan geçen sözler, kalbimden gelen sesler" derken kesinlikle onun geride bıraktığı hislerinden bahsediyor olmalıydı. Fakat şarkının devamında "hepsi bir orman oldu, bir kibritle yok oldu" diyordu büyük usta. Mahur Hüma kendi kulvarında dolanırken ve yakarken kibritin ucunu alev alev, hemen karşı apartmanda yaşayan bir zamanlar destansı aşk yaşadığı ve aynı zamanda abisinin en yakın arkadaşı olan Simurg Mejdinov'un kalbini de yaktığını bilmiyordu oysa. "Zaten bugün çok yoruldum. Bir de üzerine paltomu kirlettin. Daha fazla beni sinirlendirmeden sus." "Sen sus dediğinde ben susmuyorum yalnız." Bu adamla uğraşmaya bayılıyordum. Ellerini ceplerine soktu. "Susman için farklı yöntemler mi denemem gerek illa?" Ben de ellerimi ceplerime soktum. "Nasıl yöntemlerden bahsediyoruz?" "Nefessiz bırakacak yöntemler." dedi. Mahalle kurgusudur. Herhangi kötü ünsür barındırmıyor. (şiddetli kalp acısı yaşamanız dışında) ©Hayale Aliyeva, 2022

"Göktürk abi," dedim uyarır gibi, "Kendine gel istersen." Sapık mıdır nedir? Çok içmişsin gene, hadi geç döşeğe diyordu şarkıda. Ay daha neler! "Ya abisini de sikeyim, abi kelimesini de!" Elini başımın yaslı olduğu duvara vurdu, sinirli sinirli gözlerime bakarak devam etti. "Deme amına koyayım deme. Abi falan deme bana. Ben senin abin olmak istiyor muyum, sor bakayım? İstemiyorum lan." Elini bir daha vurdu. "Abi kelimesini literatüre koyanın götüne literatür girsin. Abi, abi, abi! Yeter ama! Ne abiymiş be!" Şaşkınlıktan küçük dilimi yuttum, götümden geri çıktı sanki. Dudaklarım aralanırken boğazım kurumuştu. Gözlerim kocaman açılmıştı.

Kunt, o kapıdan girdiğinde Ilıca için sadece abisinin sert ve mesafeli arkadaşıydı. Koridorlarda çarpışan omuzlar, sofrada kaçırılan bakışlar ve evin her köşesine sinen o isli, koku... Aralarındaki çekim inkar edilemez bir boyuta ulaştığında, misafirlik çoktan bitmiş, yerini karanlık bir arzuya bırakmıştı. *18 yaş üstü okuyucuları için uygundur. . . . . . . ⭐️

" Serhan, ben sana aşığım. " Serhan önce bir şaşırmış sonra minik bir kahkaha atmıştı. Ecem buna bozulsa da hayranlıkla izledi gülüşünü. Çocuk kıza yaklaştı ve kocaman bir tebessümle konuştu. " Hissettiğin şey aşk değil ufaklık. " dedi yüzüne doğru " Hayranlık. " Ecem anında kaşlarını çattı. " Ne hissettiğimi biliyorum ben. " diye soludu sinirle. Niye böyle yapmıştı ki şimdi? Serhan başını yavaşça salladı. " Sen daha on iki yaşındasın, ilkokulu yeni bitirdin. Bense üniversiteye geçeceğim. Abinim ben senin. " dedi gerçekleri kızın kafasına sokmak ister gibi. Ecem omuz silkti huysuzca. Hayal kırıklığına uğramıştı. " Abim yok benim. " Serhan bir kez daha başını salladı, sonra elini uzatıp kızın saçlarını okşadı. " Büyüyünce anlayacaksın. " 10.07.2023 itibari ile #yalnız kategorisinde 1 numara. 09.09.2023 itibari ile #tatlı kategorisinde 1 numara.

‎"Ne dediğinin farkında mısın sen?" dedi şoku üstünden atıp tüyler ürperten sesiyle. "Ne demek seviyorum?" ‎ ‎Gittikçe kararan bakışları ve beklenmedik tepkisi cesaretimi zedelerken şaşkınlığına vererek direncimi yitirmeden sözlerimi yineledim. ‎ ‎"Duydun işte" dedim güç bela yutkunurken. "Seni seviyo-" ‎ ‎"Kes saçmalamayı" diye gür sesiyle bağırmasıyla yerimde sıçrayıp dudaklarımı birbirine bastırarak bir adım geri gittim. ‎ ‎"Benim için kolay mı sanıyorsun?" dedim benden bağımsız titreyen sesimle. "Bana asla o gözle bakmayacağını bilmeme rağmen her yeni güne bugün beni fark edeceksin umuduna tutunarak uyandım ben." ‎ ‎"Yıllarca kardeşim dedim ben sana. Şimdi karşılık mı bekliyorsun?" Sesi öyle ürkütücü çıkıyordu ki bağırsa bu kadar etki etmezdi. Başını iki yana salladı. "Asla karşılık alamayacaksın duydun mu beni? İçinde yaşa bitir bunu." ‎ ‎Kalbime kor ateşler düşerken görüş açım puslandı. "Üç günlük heves değil benim duygularım" dedim hayretle. "Nasıl bitirmemi beklersin? ‎ ‎"Bana ne lan duygularından, bana mı sordun aşık olurken?" ‎ ‎Karşımda yıllarca tanıdığım adam değil de bir yabancı varmış gibi acımasızca sözlerini sarf ederken onu ilk defa sırf aşkımı itiraf ettim diye bu denli sinirden çıldırdığını görmek ruhuma ızdırap dolu acılar yüklüyordu. ‎ ‎"Aşık olacağım kişiyi seçseydim sence seni mi seçerdim?" ‎ ‎Sözlerimi umursamadan "bu konuşma aramızda hiç geçmedi Aysima" dedi her bir kelimeye zihnime kodlarcasına vurgu yaparak. "Anladın mı beni? Ne sen bunları söyledin ne ben duydum." ‎ ‎Kalbim acıyla sıkışırken hemen öylece kestirip atmasına izin veremezdim. Bu yüzden ilk defa sözlü olarak abi kelimesini bir kenara bırakıp ona ismiyle hitap ettim. "Ama Alparslan ye-" ‎ ‎"Alparslan deme lan bana!"

"Şu anda bile bana abi diyorsun!"diye söylendi biraz sinirle. Kirpiklerim titreşti, sadece bakakaldım."Canım yanıyor,yapma." Ellerini iki koluma yerleştirip yaklaştı. Bakışları gözlerime kilitlenmişken "Hâlâ anlamadın mı Defne?"diye mırıldandı. "Sana olan bakışlarımdan, sana kıyamayışımdan, yanındayken heyecanlanmamdan hâlâ anlamadın mı?" Yine o ses tonunu kullanıyordu işte! Yine tüm savunma sistemimi etkisiz hâle getirmişti. Tek yapabildiğim öylece bakmaktı. Ne bir şey söyleyebiliyor ne de hareket edebiliyordum. Belki de bu kaçmak için kalan son fırsatımdı. Belki de fırsat falan kalmamıştı. Neredeyse apaçık konuşuyordu artık, nereye kaçıyordum? Yine de denedim. Hakimiyetini kaybettiğim kalbime yeniden ulaştım. Beynime gerekli sinyali gönderebildim. Ve son kez denedim. "Anlamadım ben hiçbir şey. Gidiyorum ben!" Bir an afallamış olsa gerek ki çektiğim kollarımı kolaylıkla kurtarabilmiş ve ondan uzaklaşmıştım. Hızla atan kalbime inat ben de adımlarımı hızlandırdım. Ama kulaklarıma ulaşan ses ayaklarımın olduğu yere mıhlanmasına sebep olmuştu. "Seviyorum Defne!" Atan kalbim sekteye uğramış etrafımdaki bütün sesler susmuştu. Günlerdir kaçtığım gerçek şimdi apaçık karşımdaydı. "Seni çok seviyorum!" ••• 29/10/2023 #ask 1 29/10/2023 #genckurgu 2 23/02/2024 #macera 1

"Naz" Ses tanıdıktı ama dönüp bakmadım. Duymamış gibi yap, devam et. "Nazar" Evet gerçek ismim buydu Nazar Dila ama beyfendinin Naz diye bitmeyen bir ısrarı vardı. Omzumun üzerinden dönüp baktım. Üniformaları üzerinde attığı her adımda yeri inleten Asaf Baran hafif sinirli bir halde bana doğru geliyordu. Tam karşıma geçip baştan aşağı süzdü beni. Üzerimde hemşire üniformam ama altımda şort. Bakışının bir saniye orda fazla kaldığına emindim. "Sesleniyorum ama niye duymazlıktan geliyorsun sen?" Kolumu göğsüme bağlayıp burnumu havaya diktim. "Adımı doğru seslenseydin duyardım belki." "Ben böyle seviyorum yıllar geçti alışamadın." "Asaf Baran benim adımla zorun ne senin." "Abi" "Ne?" "Abi diyeceksin kızım.Kaç defa uyaracağım seni." Bir nefes aldım sabrımın sınırında zorlanıyordum."Bak tüm gece elimde serum koşturup durdum.Beynim durmuş bir de senin abi egonla uğraşamam. Abim olsaydın abi derdim."

Hayatın peş peşe sıraladığı talihsizlikler, artık genç kızların omuzlarına ağır bir sis gibi çökmüştü. Gülüşleri hâlâ sıcak, umutları hâlâ canlıydı... ama içlerinde hep aynı soru büyüyordu: Yaşadıkları hayat gerçekten onların mıydı? Yoksa ailelerinin onlar adına çizdiği, başkalarının beklentileriyle şekillenmiş bir yolun yolcusu olmaya mahkûm edilmişler miydi? Her genç kız gibi onların da hayalleri vardı kocaman, rengârenk ve özgür. Bu yüzden bir gün cesaretlerini yanlarına alıp, yaşadıkları şehirden ayrılarak İstanbul'a doğru yola çıktıklarında, hayatlarının artık eski düzenine dönemeyeceğini biliyorlardı. Burası; kalabalığıyla, ışıklarıyla, bir o kadar da zorluklarıyla yeni başlangıçların şehriydi. Onları bekleyen mücadeleler çoktu; ama bu mücadelelerin arasında en beklenmedik olanı, hiç planlamadıkları bir anda kapılarını çalacak aşk olacaktı. Nehir, içi kıpır kıpır, her adımı sevgi dolu, neşesi dalga dalga etrafına yayılan bir kızdı. Çınar'la tanıştığında ise onun donuk, mesafeli hâlini hiç ama hiç sevememişti. Hatta kendi içinde ona "soğuk nevale" adını takacak kadar rahatsız olmuştu bu halinden. Fakat hayat tuhaftı... İnsan bazen hiç hoşlanmadığı birinin gözlerinde kendini bulur, hiç ummadığı bir kalpte sığınacak bir sıcaklık keşfederdi. Ve Nehir çok geçmeden şunu fark edecekti: Aşk, hiçbir zaman kurallara göre oynamazdı. Zıt kutupların birbirine çekilme huyu, bazen kaderin en güzel oyunuydu. Eğer; kalabalık ve eğlenceli bir kadro kendi ayakları üzerinde durmaya çalışan güçlü kadınlar ve herbirine ayrı ayrı hayran olacağınız erkek karakterler okumak istiyorsanız tam olarak doğru yerdesiniz. #1soğuknevale #1Çınar #1Kafe #1komşukızı #1Nehir

​"Bazı sokakların sonu uçurumdur, bazı sevdaların sonu ise cinnet..." ​ ​"Bana bak küçük kız," dedi Ateş, sesindeki o tehlikeli tınıyla Alçin'in üzerine yürürken. "Bu mahallede kuş uçsa benden icazet alır. Sen o ela gözlerini benden kaçırdıkça, ben seni bu çıkmazın duvarlarına kazırım. Seni abilerin bile elimden alamaz, o kuzenini ise kendi ellerimle toprağa gömerim" ​Alçin titreyen nefesini düzene sokmaya çalışırken, Ateş'in zifiri karanlık gözlerine baktı. Kurtulmaya çalıştığı kafesten, çok daha vahşi bir yangının kucağına düşmüştü. ​Bir yanda Alçin'i canından çok seven ama nefes aldırmayan üç sert abi... Bir yanda çocukluktan kalma aşkıyla onun saçının teline dünyayı yakmaya yeminli Atlas... Ve en tepede; Alçin'e dokunan eli kırmaya, ona bakan gözü oymaya ant içmiş, kıskançlığı delilik boyutunda bir adam: ATEŞ. Gönül Çıkmazı... Buradan çıkış yok, sadece teslimiyet var.