Bade sınıfında oyun oynuyordu. Onu uzaktan izledim biraz. Bade benim mucizemdi. Kaza anında daha bir bezelye kadar olmasına rağmen hayata tutunmuştu. Benim komada kaldığım 8 ay boyunca da beni terk etmemişti. Uyandığımda karnım şişti. Karnımda benimle beraber yaşamış bir kızım vardı. Hem de ne ilk tekmesini hissettiğim ne de tam anlamıyla yaşayamadığım hamileliğimin sonucunda bir kızım vardı. İşin kötüsü sadece bunları değil babasını da bilmiyorum. Tek bildiğim Antalya açıklarında batan gemiden kurtulmuştuk. Bizi kurtaran uluslararası yolculuk yapan bir gemiydi. İçinde Diana vardı. Diana da bir diğer şansımdı. O kazadan sonra benimle yakından ilgilenmişti. 8 ay boyunca komadayken işimi, kimliğimi, oturma iznimi ayarlamıştı. Uyandığımda bana kaza anından sonrasını anlatmıştı. O gemide tek değildim eminim ama kimleydim, geçmişimde ben kimdim bilmiyordum.

Nasıl aklımıza gelmez!" dediğinde o anın telaşıyla ona baktım. "Ne gelmez?" dediğimde taşları yerine oturtmuş bakışıyla bana bakıyordu. "Siz abi kardeş gibi büyüdünüz evet, ama artık büyüdünüz. Belki sana hala bu kadar baskı yapmasının altındaki sebep o değildir. Başka bir şeydir.." dediğinde doğru mu anladım acaba diye, hala kuşkuyla ona bakıyordum. "Mesela?" dediğimde, "Abi deme lazım olur, derler." dedi imalı bir bakışla. "Ay Sıla, saçmalama sen de. Ahmet kim ben kim, boğazlarız kızım biz birbirimizi. Koskoca mahallede bula bula beni mi buldun sende?" dedim gülerken. "Büyük aşklar kavgayla başlarmış." dediğinde kahve boğazıma kaçmıştı. O kahkahalarla gülerken ben su içip kendime gelmeye çalışıyordum. Bu bir ship kurgusudur. Olanların gerçeklikle bağlantısı yoktur.

İlbike Alpagu bir polis, bir istihbarat silahı ve gerektiğinde yok sayılabilecek bir isimdir. Ayla Aşkın ise güçlü bir aşiretin kızı, karanlık ilişkilerin merkezinde duran bir anahtar. Ve bir gün bu iki kadın tek bir bedende birleşmek zorunda kalır. Gerçek Ayla ortadan kaybolduğunda, İlbike onun hayatını devralır. Yeni bir yüz, yeni bir soy, yeni bir kader. Çankıranlar ve Kızılaylar olan yeraltının en tehlikeli aileleriyle aynı masaya oturmak, doğru bakmak, doğru susmak ve yanlış bir anı asla yaşamamış gibi davranmak zorundadır. Bu bir aşk hikâyesi değildir belki de. Bu, gücün, sadakatin, kan bağının ve ihanetin iç içe geçtiği bir hayatta kalma savaşıdır. Roma'da vitrinler kurulur. Milano'da kararlar alınır. Ve her adımda bir soru büyür. Bir kimliği ne kadar uzun süre taşırsan, hâlâ kendin kalabilir misin? Dark romance, mafya ve istihbaratın karanlık çizgisinde ilerleyen bu hikâye; aşkın bir zayıflık mı yoksa en tehlikeli silah mı olduğunu sorgulatıyor. Çünkü bazı oyunlarda kazanmak için sadece güçlü olmak yetmez. Kim olduğunu unutmamak gerekir. -Kurgu, karakterler, senaryo bana aittir.- ~Yetişkin içerik içerir~

"Sakın birbirinizden ayrılmayın. Yerler de tavan da sağlam değil." Hepimiz başımızla onayladık. Feride parmaklıkların arkasına bakıyordu. Bir anda çığlık attı. Hepimiz ona döndük. Korku dolu bir ifadeyle sırtını duvara yaslamıştı. Karşısındaki koğuşu gösteriyordu. Abim, "Feride!" diye bağırıp yanına koştu. Feride duvar dibine çökmüştü ve ağlıyordu. "Ne oldu?!" koşarak yanına gittik. "O-orada, ces-ceset var!" dedi fısıltılı ama baskılı bir sesle. Ceset mi? Bu bir ship kurgusudur. Gerçeklikle ilgisi yoktur.

Bir ahfer dizisi