"Evlen benimle." Alık alık suratına baktım, ciddi miydi yoksa dalga mı geçiyordu? "Anlayamadım." Sıkıntıyla derin nefes alıp yüzünü sıvazladı, "Velayetin bende kalabilmesi için evli olmam gerekiyor, seninde peşinde takıntılı adam var ve memnun olmayan babanı susturursun. İkimiz içinde gayet çıkarlı." Derin nefes aldı tekrar. "O yüzden evlen benimle."

Her şey daha ne kadar kötü olabilir dedikçe dahada kötüsü olması ne kadar hoştu, değil mi? Gerçek ailemi bulduğumda her şeyin düzelebileceğine bir an olsun inanmıştım ama geçmişim ve geçmişimdeki insanlar beni bırakmamıştı. Üvey babam hayatımı mahvetmişti. Ama o mahvettikçe, gerçek ailem ve sevdiğim adam beni toparladı. //You drew stars around my scars But now I'm bleedin'// !!Cinsellik

"Kimsesiz olduğum için mi bu kadar kolay arkanı dönüp gidiyorsun?" İlk defa dile getirdiğim gerçekle boğazımdaki yumru yutkunmamı, göğsümdeki acı nefes almamı engelliyordu. Bana doğru döndü, donuk ifadesinin altında pişmanlık ya da üzüntü aramaya çalıştım ama hiçbir duygu barındırmıyordu. Ondan gelecek şeye hazırlamaya çalıştım kendimi ve o, asla duymak istemediğim o kelimeyi söyledi. "Evet."

Karan karşımda dururken konuşmayı unutmuş gibiydim, her şey şaka gibi geliyordu. "Sen ne diyorsun?!" Oturduğum koltuktan öfkeyle bağırarak kalktığımda Karan sadece beni izliyordu. "Ne demek Yelda dini nikahına girmek istiyor?!" Sinirden tüm bedenim titremeye başlarken tüm ihtimalleri düşünüyordum, "Nerede görülmüş böyle bir şey Karan!" Diye bağırdım. "Eğer Yelda'nın adını bir daha böyle bi konu yüzünden ağzına alırsan... Yelda'nın adını ağzına alırsan!" Ellerimi öfkeyle saçlarıma geçirdim. "Yemin ederimki bu evi yakarım, ikimizinde mezarı olur."