"Kalbini savaş meydanında bırakmış bir asker, o intikamı elbet bir gün alır." Kurter Alacakan... Lakabı Alakurt olan; adı askerî raporlarda kahraman, düşmanların hafızasına ise cehennem olarak kazınan genç ve acımasız bir komutandı. Ama kalbini savaş meydanında bıraktığı o gecenin şafağında, karşısına hayatının en büyük imkansızı olan General'in kızı çıktığında, oyunun bütün kuralları bozulacaktı. Laren Karalev... Asil bir ailenin gölgesinde büyümüş, geçmişi sırlarla dolu genç bir cerrah adayıydı. Ancak neşter tutan ellerini, silah tutan bir adamın yarasına bastırdığında, hayatındaki tüm doğrular kana bulandı. Karanlıkta parlayan bir kolye. Savaş meydanında bırakılmış bir künye. Ve kanla yazılmış bir kader. Alaca ve Alacakan. Biri öldürmek için yaşar, diğeri yaşatmak için savaşır. Fakat ikisi birlikte intikam için bir yola çıktığında, hiçbir şey aynı kalmayacaktır. "Neredeyim?" "Alacakan'dasın." ALACAKAN.

Geçmiş sadece geçmiş midir? Yoksa gelecek hayatımızı oluşturan bir gerçeklik midir? On sekiz yaşına gelen Gece, evinden kaçarken geçmişinden kaçamayacağının farkında değildir. Devlete ait gizli bir teşkilatta Alınan görevler renkler ile temsil edilir. Yeşiller, turuncular ve kırmızılar. Şans eseri bu teşkilata katılma şansı elde eden Gece, Defne, Aras ve Mert, Güneş Çocuk Esirgeme Yurdunun gizli araştırma örgütüne dahil olurlar. Ölen çocuklar neden ölüyordu? Veya gerçekten ölüyor muydu?

Küçüklüğünden beri eksik olan manevi yanlarıyla birlikte normal bir hayat sürdüğünü sanan Liva, can borcu olduğu arkadaşına yardım etmek için çıktığı yolun her bir adımında kendinden birer izler bulur. Aynı zamanda son sınıf moda tasarım ögrencisi olan Liva, İzmir'in sokaklarında hayatını altüst eden adamla tanıştığını düşünüyordur ancak henüz adamın İspanya'nın yeni yeraltı lideri olduğundan bir haberdir.

Hayat "bitti" dediğiniz anlarda devam etmek demek bir bakıma, çünkü dursun istediğiniz anlarda bile nefes alarak devam edersiniz hayatı yaşamaya. Ben, Eftal Yosun... Cehennemden gelen bir masumum ve yıllardır cehennem peşimi bırakmadı. Ateş yine benim ensemdeydi. On dört yaşında kaçtığım katilim, yıllardır karşıma çıkmıyor olsa bile ruhumdan bir parça söküyordu. Ve ben bilmeden ondan kaçarken başka bir cinayete kurban gitmiştim: aşkın cinayetine. Ben, çoğu insan gibi, değmeyecek birini sevdim ve terk edildim. Bu öyle bir terk edilmeydi ki size ait her bir parçanın kopuk bir ip parçasından sökülerek gitmesi gibiydi. O yüzden o günden sonra kendime bir yemin verdim: Ne sevecek ne de onu hatırlamak için zahmet edecektim. Tıpkı onun bana yaptığı gibi, ne zihnimde ne de kalbimde barınacak bir yer bırakmayacaktım. Bu benim hikâyemdi; bizim ya da onun değil.

Rosanna Camborne, bir kitap yazarıdır ve aklındaki karakterleri kelimelere dökmeyi planladığı sırada işler bambaşka gelişir. İlkel bir zamana ve hayal gücündeki canlıların bile ötesinde bir dünyaya geldiğinde yazmayı planladığı kötü karakter artık tam da karşısındadır; Blake Nightingale. Rosanna tüm zorlukları aşıp, tekrar kendi dünyasına dönmeye çalışırken farkında olmadan kurgusunun baş karakteri çoktan olmuştur. "Soğuk beni sarıp varlığımı sonsuza kadar işkence etmek için dondururken aklımda tek bir şey vardı... Şeytan'ın cehennem ateşinde yaktığı koca bir yalandı."

"Seni bana karşı bu kadar acımasız yapan yıllar mı İlsu? Yapmadıklarımın , söylemediğim sözlerin cezasını çektiren şey bana karşı artık olmayan merhametin mi? Söylesene, yalvarırım söyle. Susma artık. Kırsan da paramparça etsen de susma, sesini duyayım." Boş bakışlarım devam etti ama titreyen kirpiklerimi sadece o fark etti. "Güvenmedin değil mi? O yüzden söylemedin. Tuna için söylemedin bana güvenemedin." Ellerinin arasına aldığı başını hızla art arda salladı ve ellerini başından çekerek önündeki masaya şiddetle vurdu. Bununla beraber boş bakışlarım sekteye uğramış yerini ani bir korku almıştı. Oysa korkan oydu biliyordum. "Sen bile artık böyle düşünüyorsun."dedi yılgın bir ses tonuyla. Bunu da ona yakıştıramadım. Gözlerinden akan yağmur damlaları vardı. Buna da şaşırdım. "İlsu," Yutkundu. Devam edemeyeceğini düşündü ama etti. "Yokluğumu görmedin diye mi varlığım bu kadar değersiz senin için?"

Suratımdaki eğlence de bittiğinde artık tamamen ciddiydim. "Birkan..." seslendiğimde yavaşça bana baktı. Gözlerindeki o boşluk, neye uğradığımı şaşırttı. Sanki ne demiştim onu da anlamadım ama düzeltmem gereken bir şey olduğunu biliyordum. "Ben öyle demek istemed-" "Tam olarak öyle dedin. Ben sana yardım edeceğim dedim, arkandayım dedim. Sen dalga geçtin benimle!" Sözümü sert bir sesle kestiğinde donup kaldım. Belim, bacağına temas ediyordu. Ben rahatsız olmadım ama sanırım o oldu çünkü benden öte tarafa kayarak temasımızı kesti. Ben öyle bir şey demek istememiştim ona. Nasıl laftı öyle? Arkamda olduğunu, yaptığı yardımları nasıl görmezden gelebileceğime inanıp bunu düşünebilirdi? "Şaka yapmıştı-" "Her şakanın altında bir gerçek vardır dimi?" Beni afallattı. Asla öyle bir şey düşünmemiştim. Kafamı iki yana salladım çünkü artık konuşmama bile müsade etmiyordu. Gözlerini bir saniyelik bana değdirip hemen çektiğinde nefesimin kesildiğini hissettim. Göğsüm sıkışmaya başladı... Bu kadar saçma bir şaka nasıl olur da buraya gelebilir anlam veremiyordum çünkü Birkan, olgun bir adamdı. Bazı şeylerin şaka olup olmadığını bilip ona göre yargılayabilecek kadar akıllıydı. Lakin şu an korkunç bir gerilik yaşıyordu zekasında. Elimi uzatıp yüzüne dokunmak istedim. Kafasını yana çekerek elimin havada donup kalmasına sebep oldu. "İstemiyor musun beni? Sadece küçük bir keli-" gözleri bir anda bana döndü. İlk defa bu kadar değişik bir ifade gördüm gözlerinde. Sadece onu da görmedim, başka bir şey daha belirdi ama hemen gitti. Dudaklarından aniden çıkan tiksinti dolu ifadeyle kalp krizi geçireceğimi sandım. "Git!" İkimiz de aynı anda donduk.

Bazı Yalanlar Kalbi, Bazı Gerçekler İnsanlığı Yakar..." Babasının tabutuna el basarken yemin etti bir asker. İntikamımı alacağım. Kanın yerde kalmayacak. Bir masum... bir operasyonun kilit noktası kendi halinde yaşayan bir kız. Kız, ilk kez birine gerçekten inandı. Onu sevdi ve kendini teslim etti. Vazgeçişler, pişmanlıklar.. Yıllar geçti. Ülkeler, kimlikler, yüzler değişti. Ama gözlerde kalan o bir bakış, asla silinmedi. O pişmanlık bakışı.. Şimdi o asker, yıllar önce hayatını mahvettiği o kadının karşısında yeniden duruyor. Ama bu kez bir görev değildi bu. Bu kez gerçek olan sadece acı. Sadece acı ve pişmanlık.. ---

*Sus Çizgisi basılmış bir eserdir.* . O kadar zıtlardı ki, biri kor iken diğeri serinleten bir içim su gibiydi. İşin aslı da buydu zaten. Denge zıtlık gerektirirdi. Yanarsan denge bozulur, yakarsan tek kalırsın. Onu olduğu gibi bırak, avuçlarına dolsun. Seyre dur, sustuğun zamanların acısını o çıkartır. ☯ Genç kız, ölen babasının hattını kapatsa dahi yazmaktan vazgeçecek gibi durmuyordu. Tek tik çifte döndüğünde kader çizgisi onun için bir kez daha kırıldı.

Yüzbaşı Feza Duman, biyolojik ailesine dair tek izin peşindeyken tayinini Şırnak'a aldırır. Geçtiği dağ yolunda karşısına kanlar içinde bir adam çıkar. Feza kimliğini gizleyerek adamı arabasına alır.Binbaşı Ilgaz Erden, teröristlerin içine sızdığı gizli görevde ifşa olmuştur. Elindeki hayati delillerle ve yaralı şekilde dağ yolunda kaçmaya başlar. Ancak yolda farklı plakalı bir sivil araç görüp durdurur. Peşlerinde ölüm varken karşılaşan bu iki yabancı bir aksiyonun içine sürüklenecek. Karanlık köy yollarında, mermilerin gökyüzünü yırtarak geçtiği bu gecede başlayan bu tanışma; ihanetle, sırlarla, ölüm kalım mücadelesiyle ve derin bir çekimle sınanacaktır