❝𝐣𝐞𝐬𝐭𝐞ś𝐦𝐲 𝐭𝐚𝐜𝐲 𝐬𝐚𝐦𝐢, 𝐧𝐚𝐰𝐞𝐭 𝐣𝐞ś𝐥𝐢 𝐭𝐞𝐠𝐨 𝐧𝐢𝐞𝐧𝐚𝐰𝐢𝐝𝐳𝐢𝐬𝐳❞ Aurora Huntington nigdy go nie rozumiała. Nigdy nie rozumiała jego okrucieństwa, arogancji, ani jego samouprawnienia jako Snob, ale wiedziała, że ​​nienawidzi go za to wszystko. A Rafe Cameron nigdy nie rozumiał jej. Nigdy nie rozumiał, jak przeznaczona Księżniczka Snobów mogła zamiast tego spaść do poziomu Płotek, nigdy nie rozumiał jej bezlitosnej lojalności ani wytrącającej z równowagi moralności, a mimo to nienawidził jej za to. Jednak w miarę jak podróż trwa i zderzają się dwa światy, Aurora i Rafe uświadamiają sobie, że wcale nie są tak różni. Brawury upadają, postawy znikają i oboje tam pozostają; jego skażone i cuchnące serce ściskane w jej dłoniach, a jej przeszłość i dusza były nagie, że mógł je zobaczyć. Okazuje się, że nie był tak nikczemny, jak się wydawało, ani ona nie była tak idealna, jak ją przedstawiano.

„Wszystko jest trucizną i nic nie jest trucizną. Tylko dawka czyni, że dana substancja jest trucizną." Lily zawsze myślała, że potrafi rozpoznać rzeczy, które mogą ją zranić. Aż pewnego lata na jej drodze pojawił się Rafe Cameron. Był jak ocean podczas sztormu. Piękny z daleka, niebezpieczny z bliska i niemożliwy do okiełznania. Miała tylko raz spróbować. Jeden smak. Jedno spojrzenie. Jeden błąd. Nie wiedziała jeszcze, że niektórych trucizn nie da się po prostu wypluć. Że z czasem zaczynają smakować jak uzależnienie, a granica między pragnieniem a samozniszczeniem staje się coraz mniej wyraźna. Bo co, jeśli największym zagrożeniem nie jest to, że on ją zrani? Tylko to, że pewnego dnia przestanie chcieć od niego uciekać?