Karakaya ailesi, sabaha karşı çalan telefonla oğullarının görevde yaralandığını öğrenir ve apar topar hastaneye koşar. Ancak bilmedikleri bir gerçek vardır ki, o da oğullarını hayatta tutan kişinin görev sırasında ona siper olan en yakın arkadaşı Sungur olduğudur. Sungur ağır yaralanırken, Alp ve Karakaya ailesi ilk kez soğuk hastane koridorunda bir araya gelir. Çığlıkların hastaneyi inlettiği esnada, sedyenin üzerinden düşen Sungur'un kanlı künyesi, Karakaya ailesinin en büyük kızı Efsan Mira'nın gözüne çarpar. Genç kadın, her şeyden bihaber künyeyi kaldırır ve saklar. Yıllar sonra, geçmişle geleceği birbirine bağlayan o küçük metal parçası Efsan Mira'nın hayatını baştan sona değiştirecektir. Abisinin hayatını kurtaran Sungur'a duyduğu minnetin yavaşça aşka dönüştüğünü fark ettiğinde ise artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır. Bir künyenin taşıdığı geçmiş. Bir fedakarlığın gölgesinde büyüyen minnet. Ve o minnetten doğan bir aşk. ^^^^ Yayın tarihi: 12.05.2024

Okulun zekisini YKS koçu olması için ikna eden Açelya başına geleceklerden habersizdir. Yks senesinde aşka düşmek doğru karar mı? Akademik başarı mı, aşk mı, yoksa ikiside mi? ♡♡♡♡♡♡♡♡ acelyagumuss: O BU DEĞİLDE SEN NASIL BU KADAR ZEKİ OLABİLİRSİN YA acelyagumuss: hayır bak Allah vergisi de bir yere kadar acelyagumuss: Bu çok farklı bir boyut acelyagumuss: her ZEKİ gibi başlama soru çözüyorum düzenli çalışıyorum ayaklarına yemem ben acelyagumuss: kopya çekiyorsan itiraf edebilirsin bana aramızda kalır gerçekten acelyagumuss: ben de salak olmadığımı kanatlarım kendime.

Hayatınızda ne olursa olsun, ders çıkarıp mutlu olmayı deneyin. Danla'nın normal hayatı laboratuvarda kırdığı şişe yüzünden değişmişti. Sadece şişenin rengi hoşuna gitmedi diye ceza almaya ne gerek vardı ki? Bu şişeyi kırdığını gören kızın evini boyamak için spreyler ile evine gitti fakat ne o ev şikayet eden kızındı ne de ondan sonra ki olacakları tahmin etmişti. -- "Polise mi gitmek istersin yoksa benimle sevgili olmak mı istersin?" Dedi pişkin pişkin suratıma bakarak. "Sanırım hayatımın en büyük hatasını yapıyorum.." Dedim, artık onun sahte sevgiliyim. Kapak tasarımı: @KeysNumber

🖇️#16.12.2023🖇️ Sera: Selam yakisikli Sera: Ya da dur dur kocam mı demeliyim yoksaa? Sera: Böyle daha guzel olduu dimii Sera: Ay ne güzel anonimim ben böyle yiaa herkese şöyle bir anonim(cümleten âmin) Sera: QWJQODNUWOSRS Sera: Böyle anonim sana yazmis daha ne istiyosun canim binim Sera: Evet canimsin Sera: Neyse kafayi yedim senin yüzünden Sera: Baksana zalimin ogluu ... Rüzgar |çevrimiçi Rüzgar |yazıyor Rüzgar |çevrimiçi Rüzgar |çevrimdışı 𝗴𝗼̈𝗿𝘂̈𝗹𝗱𝘂̈✔️✔️ Son görülme 00.02

Eda en yakın arkadaşı Sena'ya mesaj atmak isterken kendini ünlü futbolcuya mesaj atarken bulur. Kime yazdığının farkında değildir üstelik. Siz: Gerizekalı olduğun için. Siz: İnsanı fonksiyonlardan bihaber yaşadığın için yiyorsun o ayvaları. Siz: Bir insan evladı bak tekrarlıyorum bir insan evladı nasıl olurda kendi numarasını yanlış ezberleyip bir de bunu üstün bir özgüven ile kaydeder? Siz: Ama suç benim. Ben ne halta gruptan otomatik kaydetmeyip sana gel numaranı yaz dedim ki? Malım ben.

Kendini bildiği bileli sürekli zorbalıklara maruz kalan Rana, ailesi konusunda da pek şanslı değildir. Annesi, Rana'nın kilolarından şikâyetçidir ve bunu her fırsat çok acı bir şekilde yüzüne vurmaktan çekinmez. Rana'ya uyguladığı diyetler sayesinde günden güne zayıflar ama bu ona yetmez. Bir yanda Rana, ailesi ve okul hayatının arasında sıkışıp kalırken bir yanda onun bütün kusurlarına rağmen başını her çevirdiği an yanında olan arkadaşı Efe ile kafası karmakarışık olur. Okul hayatı ya da henüz bir lise öğrencisinin hayatını ne kadar karışık olabilir? İşte Rana'nın kafasındaki savaş onu öyle bir savaşa sokmuştu ki belini hiçbir zaman tam anlamıyla doğrultamıyordu. Bu savaş nereye kadar sürecekti? Bunun sonu var mıydı? Her şey bir gün çözülecek miydi? ⛈ "Yaranı kabuk bağlatırsan tekrar kanatırsın." dedi yanımdaki bir ses. Sesin sahibine bakmadığımda ses, devam etti. "Çünkü bilmelisin ki kabuk bağlayan yara elbet bir gün kanar. Seni ne üzdü bilmiyorum ama geçecek." Dudaklarımın arasından histerik bir gülüş çıktı. "Geçmeyecek." Dedim oldukça net bir sesle. "Bazı yaralar geçmez, sürekli kanar." "Kanasın." Dedi düşünmeden ses. "Sende kanamasına alışırsın." "Alışmak..." Diye mırıldandım, kaybolan sesimle. "Korkunç değil mi?" "Alışmak mı korkunç alışmak zorunda olmak mı?" diye sordu ses. Bir kez daha güldüm. "İkisi de." Dedim düşünmeden. "Çektiğin acıya alışıyorsun, bununla yaşamaya devam etmek zorundasın. Alışmak zorundasın çünkü sen alışmazsan yara öyle ya da böyle alıştırır acıya." 22 Şubat 2023 - ...

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.