4 medeni insan Ece,Mert,gözde,bulut... Bir anda bir kaza sonucu ayağı kopan tatlı bir kız çocuğu... Onlara sevgili olmalarını söyler... Onları birbirlerine yakıştırır... Ve mutlu son? Ya da Ve hayal kırıklığı...

Zifiri karanlıkta kalan kendini kör sanırdı. Gözler görmez olduğunda, kulaklar duymaz olduğunda; kimi zaman gecenin siyahına, kimi zaman seherin kızıllığına bulaşırdı suçun lekesi. Gerçek denilen şey, bu lekelerin ardına gizlenip günyüzüne çıkmayı beklerdi. Silinince de geçmezdi üstelik, izi kalırdı her lekenin. Birinin uzmanlık alanı matematik. Bir diğerininki psikoloji. Biri kendini bilime adamış. Biri ise tüm kilitlerin anahtarıymış. Ve aralarına son katılan, üstün görsel zekâsı sebebiyle 'fotoğraf makinesi' olarak tanınan bir kadın. Onlar izbilimci. Onlar Analizci. ⚓ Not: Bu kurgu travma sonrası stres bozukluğu, obsesif derecede takıntılılık durumu, intihara meyilli ruh hali gibi tetikleyici olabilecek ögeler ve cinsellik içermektedir. Bu sebeplerden dolayı yetişkin içerik kategorisindedir.

"Bıktım artık senden duydun mu bıktım!" dedim haykırarak. "Sürekli beni peşinden koşturup kalbimi kırmandan bıktım." "Sende bırak peşimi beni sevdiğini sanıyorsun ama sevmiyorsun. Çünkü kimse sana değer vermediği için ilk sana yardım eden birisini sevdiğini sanıyorsun ama yanılıyorsun." dedi yine duygu barındırmayan sesiyle Belki kalbimi bıçaklasalar sözleri kadar parçalamazdı kalbimi hayal kırıklığı ile inceledim bakmaya kıyamadığım yüzünü "biliyor musun Pars, sen benim yüzüme her defasında kimsesizliğimi vurunca ben daha çok kimsesiz hissediyorum cümlelerinle kalbimi kıracağına belindeki silahı çek vur kalbime daha çok acıtır. Ama bitti artık ben öldüğüm zaman bile affetmem seni! Allah şahidim olsun bu günü unutmayacağım Evhenişer." dedim gözümden akan ama yağmurdan dolayı kendini belli etmeyen yaşlarla. "Zaten senden sevgi göreceğimi düşünerek büyük aptallık etmişim. Sen sevmeyi nereden bileceksin ki? Senin ailen bile seni yetimhaneye bile bırakmaya layık görmemiş çok haklısın sende kimse bana değer vermemiş ki bana değer veren ilk kişinin beni sevdiğini zannediyorum ama en azından benim bir kalbim var" dedim acımasızca bu sefer kalbine camı ben saplayarak Yutkunarak yüzümü inceledi. Belki sayısız hayal kırıklığı geçiyordu gözünde yine duygusunu açığa çıkarmadı ama onunda kalbine cam sağlandığını biliyordum çünkü bu hissi biliyordum kafasını sallayarak "eyvallah" dedi. "Eyvallahın sende kalsın; çünkü artık benim gönlümde ne bir borcun ne de bir yerin var. Hoşça kalma, olduğun gibi kal. Çünkü o acıyı sende çek Evhenişer" dedim çok özleyeceğim yüzünü izleyerek yüzündeki ifadeyi ilk defa görüyordum nefretle yüzüne bakıp onu terk etmeyeceğimi söylediğim yerden ayrıldım göz yaşları içinde

Patron: Yanımdayken böyle konuşamıyordun, uzaklaşınca sana bi' cesaret geliyor galiba. Ben: Diyelim ki, yanında seninle böyle konuştum. Deli gibi kızdırdım, hiç sevmediğin şeyleri yaptım, kötü sözler söyledim. Ne yaparsın? Patron: Kendini altımda bulursun. Gözlerim kocaman açıldı, hatta bacaklarım istemsizce titredi ve başımı kaldırıp dehşet içinde ona baktım. O ise telefonunu kenara bırakıp, gözlerimin içine bakarak gömleğinin düğmelerini birer birer çözmeye başladı... (Yaş farkı ve yetişkin içerik vardır.)

Pukka yayınları aracılığıyla kitap oldu! "Sana hiç söylemedim ama sana aşıktım. Bunu yüzüne karşı söyleyememek de benim ayıbım olsun." 070822 ☁️