Final oldu, tamamlandı. Seri üç kitapla raflarda yerini almıştır. ❝İnsan bir kutu kibrite benzer. Varolur, yanar ve söner.❞ Bu hayatta nasıl bir kibrit olacağına sen karar vereceksin. Yanacak mısın? Yakacak mısın? Yoksa öylece duracak mısın? Ben, benimle yanmanı, gerimizde kalan her şeyi yakmanı istiyorum. Çünkü uzun bir süredir yanlış kişilerle, yalnız hayattasın. Ait olduğun yere dönme vakti. Bil ki; seni almaya geliyorum, Balkan kızı. BİR KİBRİTLE YOK OLMAK

Annesi ve babasının gizemli ölümüyle beraber üvey annesiyle yaşamak zorunda kalan Mayıs'ın hayatı bundan sonra karmakarışık bir hâl alacaktır. Her şey üvey annesinin Mayıs'ı ıssız ve gizemli bir yatılı okula vermesiyle başlar... Mayıs başına neler geleceğinden habersizdir. Okuldakilerin tuhaf davranışları göz ardı edilebilecek derecede değildir. Okuldakilarin bu tuhaf davranışlarına anlam vermeye çalışan Mayıs kendisinde bir tuhaflık sezer. O, normalden daha da güçlüdür... Ayrıca Mayıs bu kafa karışıklığıyla tuhaf okulun sırrını öğrenmeye çalışırken kendisini bir aşk çıkmazının içerisinde bulacağından habersizdir. Tehlikenin kaynağı olan bu okulda kime güvenebilir ki? Okulun sırrını öğrendiğinde ise yüzüne vuran gerçeklerle savaşabilecek kadar güçlü mü? ..... !!Fantastik ve aşkın kol gezdiği bir kurguyla karşınızdayım!! ***** Yüzüme siper ettiğim kollarımı indirdim ve net bir şekilde olanları gördüm. Kahve kurt gri kurdu adeta parçalamıştı. Ona baktığımı hissetmiş olacak ki bakışlarını bana çevirdi. Ağzından damlayan kanlar onu çok ürkütücü gösteriyordu. Yavaşça bana doğru gelmeye başladığında ne yapacağımı bilemedim. Önümde durdu ve parlak turuncu gözlerini gözlerime kenetledi. Hiçbir şey yapmadan bana bakıyordu. Bir şey yapmadığını anladığımda yavaşça yere eğildim. Gözlerini gözlerimden ayırmıyordu. Yavaşça sağ elimi kaldırdım ve tüylerine dokundum. Onunla temas ettiğimde gözlerini kapattı ve başını hafifçe yana doğru yatırdı. Dudaklarımda bir tebessüm oluşurken yavaşça başını okşamaya başladım. Her ne kadar kanlar onu korkunç gösterse de şu an sevimli duruyordu. Boğazından mırıltılar çıkarttığında gülümsemem genişledi. Sevimli kurt...

Gözleri benim mavi harelerime tutundu, "Neden, her cümlenin sonuna o kelimeyi getirmek zorundasın?" Kaşlarımı çatıp, "Neyi?" Tek nefeste, "Abiyi?"dedi. "Nasıl, anlamadım?" "Şöyle olsun Cem abi, böyle olur Cem abi, nasılsın Cem abi.Abi de abi. O kelimeyi kullanmayı kessen mi diyorum artık Eylül?" 🥀 'Klasik bir mahalle kurgusu.' Bu bebek benim ilk kalp ağrım...

"Sen kimsin? Niye herkes sana abi diyor? Adın yok mu senin?" dedim karşımda pis pis sırıtan herife. "Herkesin abisiyim." deyince kafamı duvarlara vurarak isyan etmek istedim. Şu dünyada herkes mi beni sınardı? Tam ağzının payını verecektim ki bir iki adım yaklaşıp, tam gözlerimin içine imalı imalı bakarak konuştu. "Ama senin abin değilim, şanslısın." 19.02.24

"Araz a-abi lütfen..lütfen uzak dur benden. Şimdi Annemler görecek." Koyu gözleri gözlerimle buluştu. Beni duvarla kendi arasına sıkıştırdı. Kalbim deli gibi atıyordu. "Abini Sikeyim Feza." Saçlarıma burnunu sürterken elleri iki yanımda beni hapsetmişti. "Bana abi demeyeceksin demedim mi?" Yüzlerimiz birbirine çok yakındı. "Sen benim abims-" Dudaklarını dudaklarıma bastırarak sözümü kesmişti. Gözlerim kocaman açıldı. Nefes nefese kalmıştık. "Ben senin abin değilim Feza hiç bir zaman da olmadım. Bunu o aklına kazısan iyi edersin. Sen benimsin. Ve sen bana her abi dediğinde sana bunu kanıtlayacağım.Tıpkı az önce yaptığım gibi! " Sesi sonlara doğru fısıltı şeklinde çıkmıştı.Üzerimdeki baskısı azaldı ve geri çekildi. "Ne abin ne başkası kimse umurumda değil. Sen beni yakıyorsun.. O masum bakışların,kokun.." boynuma doğru eğilip kokumu içine çekti. "Ben yanıyorum Feza. Kavruluyorum, ama emin ol tek yanan ben olmayacağım."

Ellerini, sanki kalbimde sevdasının kalmadığını kabullenmiş gibi üzerimden çekti. Onun teninin yokluğu henüz şimdi bile içimi titretti fakat gözlerime dolan yaşlara rağmen gözünün en içine bakmaktan geri durmadım. Beni titreten ona olan ve bitmesi gereken sevdamken onun parmaklarını titreten beni tamamen kaybetme korkusuydu ve biliyordum, bu gece biz birbirimizi tamamen kaybedecektik. "Söktüm attım seni," dedim gözlerimde parlayan yaşlara tezat bir gülümsemeyle. "Sana dair hiçbir şey kalmadı bende. Söküp attım. Sen de bırak artık, yoluna bak." Kaşları derince çatılırken buz gibi suratıyla bana bir adım yaklaştı. Yüzümdeki gülümseme soldu. "Şu göğsüne her duyguyu sığdırmışsın da Füsun," dedi buz gibi bir sesle, gözümden bir damla süzüldü. "Bir vicdan yük olmuş sana." Bir adım geri gitti ve elini bana doğru savurur gibi hareket ettirdi. Çaresizliği, aşık olduğum kahvelerine yerleşmişti. "Füsun..." Dedi, ismim dudaklarına nakış gibi işlendi. "Ölmem sana," Dedi daha evvel ona söylediğim sözü hatırlatarak. Başı omzuna doğru eğildi ve dudaklarına acı bir gülümseme yerleşti. "Ama keşke öldürsen beni." -Yetişkin içerik bulunmaktadır.-

Sıralama karışmış olabilir yanındaki sayıya göre ilerleyin :)