Kısa bir adımla yaklaştığında, pantolon kemerinin tokası bel omurlarımın olduğu kısıma temas etti. "Kural bir, vedîam." Verdiği nefesleri enseme temas ediyordu. "Öfke kontrol problemi yaşayan birini öfkelendirme teşebbüsünde bulunma asla." Avucunun içiyle çenemi kavrayıp kendine doğru çevirdi. "Yetkin varlıkların da bir noksanlığı vardır." Değişken harelerine bakındım. "Bilmem anlatabildim mi?" Yüzüm boyunca gezindi obsidyenden birer çift küreyi andıran irisleri. "Tanrılar kusursuz değil mi?" Diye sordum aldırışsız bir ifadeyle. Aramızdaki yakınlıktan sebep, kafamın içinde mühim bir münakaşa vardı. "Noksan sıfatlardan münezzeh olan yalnızca Tanrı'dır. Yarattığı hebes tanrıları değil." Yoğun bakışları altında daha fazla dayanamayıp önüme doğru çevirdim kafamı. Gökyüzünde dans eden sitta villosalar bir süre dikkatimi dağıttı. "Peki seni görebilir miyim? Yani gerçek bedeninde. Mümkün mü?" Sırtımı tamamen gövdesine yaslayıp kafamı omzuna yasladım. Vücudundan benimkine doğru yayılan sıcaklık hissi mayıştırıyordu beni. "Mümkün olacağını sanmıyorum." Kısılan gözlerimi sıkıca yumup kendime gelmeye çalıştım. "Neden?" "Dünya gözüyle görmen imkânsız." Belime sarılı kolunun üzerine yasladım elimi. "Neden imkânsız ki?" Sırtımı göğsüne sürttüm. Bunu yaparken sıcaklığı çok daha fazla artıyordu ve bu çok daha fazla hoşuma gidiyordu. "Bedenim azıcık büyük olduğu için." Daha fazla kıpırdamamak için belimdeki kolunu sıkılaştırdı. "Ne kadar büyük?" Uyumamak adına gözlerimi belertip duruyordum. Yavaş yavaş tepeye doğru çıkan güneşin ışınları artık doğrudan yüzüme vuruyordu. Arkamdaki sıcaklık gibi değildi önümdeki. İçinde ihtiras yoktu misal. "Belki..." İşaret parmağını, göremekte zorluk çektiğim yoğun ışığın kaynağına doğrulttu. "Bir güneş kadardır."

Yeniden kahkaha attığında artık sabrımın sınırına geliyordum. Buraya gelmesi kötü bir fikirdi. Yerinde doğrulup yüzünü benimle aynı hizaya getirmişti. "Bebeğim." demiş ve kanlı ellerinden biriyle çenemi tutmuştu. "Sana her defasında benim kim olduğumu bile bile benimle sevgili olduğunu hatırlatmam mı gerekiyor?" [TaeKook]

Yetişkin sinemasının sattığı bir film sektöründe iki yetenekli aktör, birbirleri ile sürekli çatışma içindedir. Zaman içinde bu çatışmaları başka bir duyguya evrilir ve birbirlerinde kendilerini keşfetmeye başlarlar. [düz yazı + love-hate ilişkisi]

Jungkook , Taehyung'un en büyük günahı | düzyazı semetae

Sevdiğini üç yıl önce bir kazada kaybetmişti. O günden beri her sabah aynı yola düşer, mezarının başında saatler geçirirdi. Ama bir gün, alıştığı yerde mezar yoktu. Ne taş vardı ne iz sanki hiç var olmamıştı. Gözleri karardı. Ruhu boşluğa savruldu. Ve o an, üç yıl önce kaybettiği adamı başka bir dünyada, bambaşka bir hâlde gördü. Artık o, yüzyıllar öncesine ait bir dünyada hüküm süren bir Delta Kraldı. Ve rüyasında gördüğü vitasını heykeline kazımıştı. <omegaverse>

Kötü bir günün ardından sarhoş olan Jeon araba kullanırken birine çarpar ve o kişi o günden sonra resmen Jeon'a musallat olur.

Jungkook ve taehyung liseli iki aşık en azından bir süreliğine Uzun yıllar sonucu tekrar bir araya gelirler albay jungkookun bir çatışmada vurulma sonucu doktor kim taehyungun hastası olarak.

Texas'ın tozlu kasabasında, halkın saygı duyduğu şerif Taehyung, görünürde adaletin simgesi olsa da kasabanın karanlık işlerini gizlice kendi yöntemleriyle yönetmektedir. Geçmişin yaraları ve görevlerinin ağırlığı altında ezilen Taehyung, yıllar önce bebeğiyle kasabayı terk eden eşi Jeongguk'un geri dönüşüyle sarsılır. For, V

Jeongguk,motor yarışlarının vazgeçilmeziydi her daim kazanırdı lakin bir gün Min yoongi'ye karşı kaybetmesi sonucu oynadığı tüm bahis borcunu Min Yoongi'ye değil de Kim Taehyung'a ödeyeceğinden bi' haberdi. Poker Taehyung & Motorcycle Racer Jeongguk

"Ben sadece bir yankıyım Jungkook. Sen ise koca bir şarkısın. Benimle bu dar asansörde hapsolma."