"İnsan kendi yarattığı cehennemin içinde de yanabilir" (Askıya alındı) 🏹 Ellerimde şeytanın kanı, Gözlerimde canavarın laneti, İçimde ölüm meleğinin ruhu, Ben Weasperia'yım. Anlamı Zehirli Ok. Ben ölümün ta kendisiyim. "Sadece aşk ve ölüm her şeyi değiştirir" diyorlar. Yalan. Ne aşk değiştirdi herşeyi ne de ölüm... Canavar acımasızdı. O sadece kan severdi. Bunu ne aşk değiştirebilirdi, ne de ölüm... Ya da ben öyle sanıyordum? İllüzyonlar da bir yalandı. Ve ben başlı başına bir illüzyondum.

Nefes, hayatı boyunca tıpkı diğer herkes gibi kendini de yalanlarına kandırmıştı. Yara bantlarıyla sarmalamıştı kendini gerçeklerden korunmak için. Kendini bile dinlememiş, o sesi susturmuştu zihnindeki. Fakat başka bir ses daha vardı ve o ondan kurtulmak istese de bir yandan da asla bırakmak istemiyordu. Ve bu ses, tekrar hayatına giriyordu. Nefes kimi dinleyecek şimdi? Gerçekleri mi yoksa o sesi mi? Hangisini çıkartacak hayatından? Yara bantlarını mı yoksa doğruları mı?