Bl aktörü olan Kim Taehyung, oynadığı reklamın setindeki makyöz olan Jeon Jungkook'la partner olmak ister. |+18| |semetae| |düzyazı//texting|

jeon: içtiğim boktan sigaraların seni bana getireceğini biliyor olsaydım, çoktan ciğerlerime siktiri çekmiştim. for ne jupiter.

" Belki de bu kaderdir bebeğim. Belki de beni kabullenmelisin." Mafya ve minik bebeği.. Lütfen ficin sonuna gelmeden yorum yapmayın...<3

Asker Jungkook, kardeşinin isteğiyle Taehyungun konserine gider..

[🤍☘️] ★｡ﾟ𐙚 tk' Jungkook 2. sınıf psikoloji okuyan bir omega, Taehyung ise bilgisayar mühendisliği okuyan 3.sınıf bir delta. "üniversitede çok meşhursun jeon, bölüm birincisi olman ve insanların derdini dinlemen konusunda." semetae ukekook [omegaverse] (texting+düzyazı) tw/ yeme bozukluğu ve anksiyete!

Üniversitenin itiraf sayfasına Kim Taehyung için atılan gizli bir aşk itirafı ve Kim Taehyung'un en eski arkadaşı Jeon Jungkook'un bu itirafı biraz fazla merak etmesi.. Seme Taehyung Uke Jungkook text+yazı 25082025-02012026 elyxionoixyle

taehyung, ruh eşi çıktığı çocukluk arkadaşı omega jungkook'un memelerine takıntılı salak bir alfaydı ama vakti zamanında tatlı ilerleyen ilişkileri, ergenlik dönemlerinde yaptıkları bir tartışma sebebiyle mahvolmuş ve sonrasında da düzgün iletişim kuramayıp, sürekli birbirlerini yanlış anladıklarından dolayı taehyung'un omegasının memelerine kavuşması biraz zor olmuştu.

Köle pazarına satılan omega Taehyung ve onu oradan huzuruna getirten alfa prens Jeon Jungkook Jungkook:28 Taehyung:23 Smut‼️ Omegaverse‼️ Mpreg‼️

Omega Jeon Jungkook, babasının ona verdiği ceza sonucu lüks villasından ayrılarak daha önce bir kere bile yüzünü görmediği uzaktan akrabası olan Taeyong'un kasabasına doğru yola çıkar. Ancak fazlasıyla zayıf olan isim hafızası yüzünden kuzeni Taeyong değil de, kasabanın ve yüzyılın tek deltası olan Kim Taehyung'un evine konuk olur. Belki de daha fazlası.

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."