Masanın üzerindeki ellerini birbirine kenetleyerek söze girdi Yağız. "Şunu iyi bilmek istiyorum o yüzden dürüstçe cevap ver, babanın iyileşmesi için her şeyi yapar mısın?" Her şeyden kastını açıklamak için aceleci davranmayacaktı. Önce yeterli yanıtı almalıydı. "Nasıl bir soru bu? Elimden gelen her şeyi yaparım elbette." İkaz eden bir ses tonuyla "İyi düşün." diye yineledi Yağız. Aradığı kızın bu olduğuna emin olmak ister gibiydi. "Ne bu, tuzak soru mu? Bu soruya doğru cevap veren sınavdan geçiyor mu?" Keyifle güldü adam. Onun bu hazırcevap, umursamaz ve dürüst hâlleri nedense cezbediyordu Yağız'ı. "Bilmek istediğim şu, ne kadar ileri gidebilirsin?" "Onun için ölebilirim, oldu mu? Yani bunun işe yarayacağını bilseydim yapardım, emin olun. Böylece size ihtiyacım kalmamış olurdu." Bu yeterince ikna edici bir yanıttı onun için. Günlerdir aklında dönüp duran teklifi yapmakta daha fazla gecikmek istemedi. Alacağı her türlü tepkiye hazırlıklıydı. Tüm cesaretiyle o soruyu sordu. "Peki, babanı kurtarmak için bebeğime taşıyıcı annelik yapar mıydın?" Kapak Tasarımı: @veyl02 TUTKU MEYVESİ | 7.11.2010 Copyright © Tüm Hakları Saklıdır

Mardin'in taş konaklarında başlayan zorunlu bir evlilik... Yalnızca iki aileyi değil, iki kaderi de kanlı bir düğümde birbirine bağlar. Hayatını geri plana atmak zorunda kalan bir kadın... Töreyle örülmüş sırların, mağlubiyetin gölgesinde bile umutla direnen bir kalp... Bir düğüm gibi sıkışmış kaderler, suskun sokaklarda yankılanan çığlıklar, zorunlu evlilik,gizlenen duygular... Bu gerçekten sadece bir anlaşma mı? Yoksa iki kalbin birbirine mahkûm edildiği kaçınılmaz bir başlangıç mı? Bir Töre hikayesidir. Hikayemde +18 argo,küfür ve cinsellik olucaktır.

*Yetişkin okurlar için uygundur!* Bozkan, ya da artık herkesin seslendiği gibi Alaz...yatağın kenarında oturmuştu. Dirseklerini dizlerine koymuştu, başını da ellerinin arasına almıştı. Odanın sessizliği içindeki fırtınayı bastıramıyordu. Bir anda kapı aralandı. "Alaz." Duyduğu sesle aldığı nefesi kesildi sanki. "Kendini nasıl hissediyorsun?" Bu sesi tanıyordu, kalbi duracak gibi oldu. Başını kaldırdı. Sesin sahibi İzel'di. Gözleri kızarmıştı ama hâlâ gözlerinin içinde o sevgi vardı. Bozkan'ın kendine hiç layık görmediği sevgi ve şimdi de İzel ona bakıyordu. "İyiyim," dedi Bozkan, sesi zayıf çıktı. İzel ona yaklaştı. "Çok korktum, seni kaybettiğimi sandım." Bozkan gözlerini kaçırdı. İçinden 'Sen onu zaten kaybettin' dedi. İzel elini uzatıp onun elini tuttu. Bozkan donup kaldı. Yıllarca hayalini kurduğu bu an, şimdi ona sadece acı veriyordu. Çünkü bu sevgi ona ait değildi. "Neden susuyorsun?" diye sordu İzel. "Sen iyi değilsin sanki." "Sadece yorgunum." İzel, başını hafifçe Alaz olarak bildiği, Bozkan'ın yüzüne doğru eğerek ona dikkatle baktı. "Sen iyi değilsin Alaz," Bozkan bunu duyduğu an kalbi sıkıştı. "Bakışların farklı." Bozkan'ın da en büyük korkusu buydu işte. Anlaşılmak ama içinde küçük bir umut da vardı ki, belki İzel onu bir gün gerçek kimliğiyle severdi ama bu imkânsızdı. İzel elini çekti. "Dinlen, ben dışarıdayım." Kapıya yöneldi, sonra durdu. "Alaz, ben hep yanındayım." Kapı kapandı, Bozkan olduğu yerde kaldı. Bu sözler, hayatı boyunca duymak istediği sözlerdi ama şimdi onu parçalıyordu. "Bu hayat benim olmalıydı." diye fısıldadı ve başını tekrar ellerinin arasına aldı. "Ama ben kendi ellerimle bu hayatı öldürdüm!" Gözyaşları istemsizce aktı yanaklarından. O an anladı ki, sadece kardeşinin değil, kendi hayatını da yok etmişti ve şimdi, sevdiği kadının sevgisiyle cezalandır

Her mahallenin kendine özgü bir kokusu, bir rengi, bir sırrı vardır. Kiraz Mahallesi ise, umutla acının, sevdayla mücadelenin, geçmişle geleceğin kesiştiği bir yerdir. Yaren Çetinsoy, hayatın yükünü sırtında taşıyan genç bir kadındır. Bazen suskunluğu ile konuşur, bazen gözlerindeki derinlikte sakladığı sırlarla... Onun hikâyesi yalnızca kendi kalbinin değil, bir mahallenin kaderini de fısıldar. Çünkü kimi insanlar geldikleri yeri değiştirmez; varlıklarıyla oraya yeni bir ruh kazandırırlar. Kiraz Mahallesi'nin taş sokaklarında yankılanan her adım, aslında insanın kendi iç yolculuğuna da ışık tutar. Burada küçük görünen anlar, büyük anlamlar taşır; sıradan bir tebessüm bile yeri geldiğinde bir kalbi iyileştirir. Bu kitap , bazen en büyük gücün sessiz kalmakta değil, kalbini açabilmekte saklı olduğunu hatırlatır. Ve Kiraz Mahallesi, her satırında bize şunu söyler: "İnsan, en çok kendine tutunarak ayakta kalır... ve bazen kader, hiç ummadığın bir sokak başında seni bekler."

YETİŞKİN İÇERİK | +18 Hikayemde +18 ögelere, cinsel sahnelere ve argo kelimelere sıkça rastlayacaksınız. Zarar göreceğini düşünen okuyucular lütfen okumasın. "Ben de böyle mi görünüyorum?" "Nasıl?" Az önce şahit olduğum o büyülü an, gözlerimin önünde yeniden canlandığında sertçe yutkundum. "Böyle iştah kabartıcı..." Egemen'in dudakları histerik bir gülücükle kıvrıldı ve beni birazcık kaldırıp aletinin üzerine oturttu. İkimizin ıslaklığı, birleşmemizi kolaylaştırırken; ağzımızdan aynı anda inlemeler döküldü. "Bebeğim," dedi içimde hareket etmeye başlamadan hemen önce. "Nasıl göründüğün hakkında hiçbir fikrin yok."

Tanımadığın bi it ile mi yatacaktın yani bunu mu istiyorsun !! Derin derin nefes alıyordu ilk defa onu böyle görmüştüm çıldırmış gibiydi - Sen her yattığın kızı tanıyor musun ki ? Bana kızıyorsun - onlar gibi olmana izin vermem ilkini tanımadığın biriyle yapamazsın - Halla Halla nedenmis o Tek güvendiğim insana o cümleyi soylemistim merakım ya dostluğumuzun sonu ya da bize uğramayan aşkın başlangıcıydı onunla olmak istemiştim onu istemiştim bir hevesti sonunun nereye gideceğini bilmediğim Hikaye de +18 sahneler vardır 18 yaşından küçükler o bölümü geçerek okurlarsa sevinirim

"Biliyor musun Helen ? Felaketim olacağını bildiğim halde yine seni severdim ." "Severdin ama ben senin için bir felaketten daha fazlası olacağım." FANTASTİK DEĞİLDİR OLYMPOS Yıllar önce dünya üzerinde kurulmuş olan karanlık düzene verilen isim. Dünyanın en güçlü mafya ailelerinin oluşturduğu karanlık bir örgüt. Bir orman içinde avlar ve avcıların bulunduğu. Saf kötülüğü barındıran bir teşkilat. Ve bu düzeni korumak için eğitilen varis Helen Ivanov Kanlı bir varis Ormanın kraliçesi , düzenin koruyucusu ve güzel bir ölüm meleği Herkesin gözünde av olan bir kadının avcıya dönüşmesi Karay Aslan ormanın kralıyken aynı zamanda avcıydı .Fakat bu gerçeği bilen tek bir kişi vardı. Helen ormanın kralını avlamaya gidiyordu . Bu hikaye bir av cının avlanmasını değil , av olmasını anlatıyor.

Yetişkin okurlar içindir!!! Karadeniz'de aşklar fırtına gibi kasıp kavurur. Mardin'de ise sessiz yaşanır. "Bana dokunmamak için bu mücadelen," dedim yavaşça. Sesim sandığımdan daha sakindi. Gözleri gözlerimi bulduğunda bastırdığı duygular oradaydı. "Hayır," dedi ve birkaç saniye duraksadı. "Evet." İkilemi karşısında kaşlarım havalandı. Demirhan tuttuğu nefesini sertçe verdi. 
"Sikeyim! Evet," diye yükseldi aniden. "Çünkü dokunursam durmam. Sahte karıma dokunursam duramam, sikerler böyle işi."

"Bana neden böyle güzel hissettiriyorsun...?" dedi Canfeza, sesi neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı. Arslan bir adım daha yaklaştı, aralarındaki mesafe artık nefes mesafesiydi. Gözleri, karanlık bir deniz gibi, Canfeza'nın içine işliyordu. "Çünkü sen bana böyle hissettiriyorsun," dedi, dudakları tehlikeli bir yakınlıkla onun dudaklarına yaklaşırken. Canfeza geri çekilmek istedi, ama adımlarını yerinden oynatamadı. Sanki toprağa kök salmıştı. Bir yanıyla kaçmak, diğer yanıyla sonsuza kadar burada kalmak istiyordu. "Arslan..." diye fısıldadı. İsmini böyle söylemek bile dudaklarını titretti. Arslan yüzünü biraz daha eğdi, nefesi Canfeza'nın yanağını yalayıp geçti. "Adımı böyle söyleme. Kendimi tutamam."

Çıtı pıtı, konuşmayı çok seven, deli dolu Mine... Ve mahallenin ağır abisi; aynı zamanda Mine'nin abisinin en yakın dostu olan Arslan... Yanlışlıkla atılan tek bir mesaj, nelere yol açabilirdi? Mine: Bana çabuk iç çamaşırının linkini atıyorsun hemen! Mine: Gördüğüm an, bu benim olmalı dedim . Mine: Bizim buradan almadığın kesin. (Görüldü) Mine: Ay ne görüldü atıyorsun? İlk defa senden bir şey istedim. Mine: Ne olur yani atsan? Arslan abi: Ne diyorsun Mine? Arslan abi: Ne iç çamaşırı! Beni nereden gördün?