Zombi kıyametinden sonra başlayan yaşantı ve degişikliklerle dolu yaşamını anlatar ana karkterimizin yaşantısı ve acıları. War Of The Past

Farklı yerlerde ve ailelerde yaşayan iki çocuk ama yaşadıkları şeyler aynı; aile içi şiddet hem fiziksel hem psikolojik... Bu durumu fark eden komşuların yetkililere bildirilmesiyle devlet himayesine giren o iki çocuk bir tesadüf eseri aynı yetimhaneye gönderilirler. Birbirini hiç tanımayan bu iki çocuğun hayatında bu yeni gelişme sizce onları nasıl etkileyecek? Yaşadıkları bu büyük travmayı atlatabilecekler mi? Bu soruların cevapları için sizi kitabımı okumaya davet ediyorum (; ------------- *Kitap tamamen bana aittir! Herhangi bir telif hakkı ihlali sonucunda yasal işlem başlatılacaktır! Lütfen emeğe saygı gösterelim!* Anlaşıyınız için teşekkür ederim. Keyifli okumalar dilerim...

Bir hafta arayla anne ve babalarının ölümüyle yüzleşti o üç kardeş. Bütün evin yükü ortanca kıza kalmıştı. Peki kim miydi o kız? Ceren Ayşe Acar. Daha 12 yaşında önce babasının sonra da annesinin ölümüyle yüzleşemeden bir anda kendini evin annesi konumunda bulan o kız. İşte bu onun hikayesi; Bir sokak, o sokağın içindeki eskimiş sıvası dökülmüş bir bina, binanın alt katında bir kızın işlettiği ufak bir yere sahip bir poligon. Bozkurt Atış Poligonu... O küçücük dükkan bir sürü mermiye, kavgaya, olaya, baskına tanık oldu ama böylesine bir olaya ilk defa tanık olacaktı. Evet orası bir poligondu ama iki gencin birbirine aşık olmasına engel değildi... -------------- *Kitap tamamen bana aittir! Herhangi bir telif hakkı ihlali sonucunda yasal işlem başlatılacaktır! Lütfen emeğe saygı gösterelim!* Anlaşıyınız için teşekkür ederim. Keyifli okumalar dilerim...

Bir saray... Bir çocuk... Ve bir sabah, tüm gerçekleri altüst eden kapanan kapılar. Küçük Gökra, uyanır uyanmaz babasının sıcaklığını beklerken, kendini bir felaketin ortasında bulur. Diyarlar arası kapıların beklenenden erken açılmasıyla, karanlık Paradokslar onu babasından ve tanıdığı her şeyden koparır. Lord Eris Phobetor, kızının gözlerinin önünde kaçırılışına tanık olurken, bir babanın acısıyla bir lordun görevi arasında parçalanır. Verdiği karar, sadece kendi kaderini değil, tüm diyarın geleceğini de mühürleyecektir. Ancak kaybolan tek kişi Gökra değildir. Kapılar kapandığında, ardında sadece çığlıklar değil, derin sırlar ve çözülmeyi bekleyen bir bilmece kalır. Kayıp Barlas'ın gölgesi, bu felaketin sadece başlangıcı mıydı? Unutmayın: Hiçbir şey göründüğü gibi değil. Ve bazı kapılar açıldığında, sadece kaybolmakla kalmaz, aynı zamanda gerçeği de sonsuza dek kaybedersiniz. --------------- *Kitap tamamen bana aittir! Herhangi bir telif hakkı ihlali sonucunda yasal işlem başlatılacaktır! Lütfen emeğe saygı gösterelim!* Anlaşıyınız için teşekkür ederim. Keyifli okumalar dilerim...

Her bölüm tek bir hikayedir ve her hikaye farklı bir konuyu anlatmaktadır. Arada yazdığım şiirleri de paylaşacağım. Bilginize... *Hikaye ve şiirler tamamen bana aittir! Herhangi bir telif hakkı ihlali sonucunda yasal işlem başlatılacaktır! Lütfen emeğe saygı gösterelim!* Anlaşıyınız için teşekkür ederim. Keyifli okumalar dilerim...

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

Mine internet üzerinden Yeşil Küpeli Kız takma ismiyle magazin haberleri yaparak milyonlarca takipçiye ulaşmıştır ve Mine'nin şimdiki haber hedefi genç kızların yeni sevgilisi Efe Duran'dır... Yepyeni bir yaz macerasına hazır mısınız? "Ben notalarını değil seni istiyorum Efe..."

Burası bir kar küresiydi, biz de içindeki figürler. Bizi tutup salladılar, ne olduğunu anlamadık, alt üst olduk...