Duru Mahallesi, yıllardır birbirini tanıyan, sırlarını paylaşan ve kalpten kalbe bağlı insanların yaşadığı küçük ama sevgi dolu bir yerdir. Her köşe başında bir hatıra, her sokakta bir anı saklıdır. Mahalleli, her gün birbirine gülümsediğinde, aslında içten içe hayatı birlikte paylaştıkları için ne kadar şanslı olduklarını bilirler. Ama bazen, hayatına yeni birisi adım attığında, her şey değişir. Duru, mahalleye yeni gelen bir kız. Genç, güzel ve gizemli. Herkes onu merakla izlerken, içinde büyüttüğü bir sırrı barındırır. Bir yanda geçmişin unutulmaz aşkları, diğer yanda yıllardır süregeldiği gibi samimi bir dostluk vardır. Ama Duru'nun varlığı, kalpleri karıştıracak ve gizli hisleri, uzun zamandır kaybolmuş sevgi tohumlarını yeniden filizlendirecektir. Birinin hayatına girmesiyle, her şeyin nasıl değişebileceğini, sevgilerin ve dostlukların nasıl derinden etkilenebileceğini kimse tahmin edemez. Ve bir gün, bir sır ortaya çıkacak. Duru'nun gelişinin, hem kaybolan bir aşkın hem de kaybolmuş dostlukların iyileşmesinin habercisi olduğu anlaşılacak. Ama bazen, kalp yaralarını iyileştirmek için sevgiye ve zamanın gücüne ihtiyaç vardır. Kimse, bu yeni dünyanın içinde kaybolmaya hazır değildir, ama bir şekilde, sevgi her şeyi değiştirecektir...

Karanlık çağlar; En savunmasız olduğunuz anlarda başlar. Ruhlar; Eşini kaybedince ölmeye başlar. Uyuşturucu bağımlısı bir zorba; Kerem Dinçer. Sevdiği adamı düştüğü bataktan kurtarmak isteyen genç bir kadın; Liva Ertem. Yayınlama tarihi: 21.11.2023

Her 18 yaşına gelmiş ve evlenmek isteyen bir erkek Sevda tepesine bir tane mum koyar. 18 yaşına gelen kızlar evlenmek istediklerin de bir mum seçer. Mumu yaktıktan hemen sonra altında yazan isim ile kaderlerinin birbirleri için yazıldığına inanırlar ve mum oyunu nişan yerine sayılır. Ve en erken zaman da düğünleri yapılır. Geçmişten gelen bir gelenektir. Ve tek kural. Ve sevgili yapak yasaktır. Mum ile evlenmek zorunludur. Efsun annesinin isteği üzerine mum seçme oyununa gider ama düşmanının ismi orada olduğu için seçmeye cesareti olmaz. Ve bir gün verilen ceza ile mumu seçer.

Kesit ... -Yaa bak bırak beni ben senin bildiğin kızlardan değilim.. Mevsim hiç olmadığı kadar korkuyordu yanlış girdiği bu odadan nasıl çıkmayı düşünüyordu bilmiyordu ama karşısındaki adam onu öldürecek gibi bakmasından ne yapacağını şaşırıyordu.. Karan zayıf ve bir o kadar da korkmuş bu kızın onun odasında ne yaptığını çözmeye çalışıyordu.. Biran önce açıklamazsa kızı öldürmeyi bile düşünüyordu - Ne işin var o zaman bu odada?... .. .. .. Her şey burada başlamıştı hikâyeleri.. . . .

"Rüzgar. Sapıkmısın lan. Niye birden dibimde bitiyorsun." Çapkın bir gülüşle bakıyordu bana. "İç çamaşırlarını benden hiç saklama. Daha önce gördüm. Hiç yakıştıramadım. Genç kızsın. İnsan bir dantelli falan giyer." Yüzümün kızardığını hissedince koluna vurdum. Gözlerim korku dolu ona bakarak. "Yoo. Sen kesin sapıksın. Sanane benim iç çamaşırımdan." "Öyle deme. İlerde beni sevdiğini söylediğin de onları en çok ben göreceğim." Evet aklımdan neler geçiyor tövbe tövbe. Hızlıca iterek kendimden uzaklaştırdım. "Tövbe. Sana asla onu söylemiycem." Kaşları havaya kaldırarak bana baktı. "Neyi." "Seni sevdiğimi." Rüzgar gülümsemesi yüzünde büyüdü. "Şuan söylemiş oldun."

Yıllar önce verilen sözler kendi çocuklarının kaderini belirleyen babalar.. Babalarını rest mi çekecekler.. Yoksa Kaderlerine boyun mu eğecekler. Belinay ve Yusuf Emir.. Belinay; Karadeniz'in asi, inatçı ve hoyrat kızı.. Yusuf Emir; Karadeniz'in dalgalarıyla boğulacak olan.

"Küçük bir kız çocuğu gibisin." Soğuğun içime ilmek ilmek işlemesi gecenin ayazından değildi, onun buz gibi sözlerinden ürpermiştim. Gök yüzünde bizi seyreden yıldızlardan ziyade kendi ışığının aydınlattığı, o zehir karası delici gözlerine yerleşen alaylı parıltı ve söylediği son şeyle çileden çıkmıştım artık. İçimde lavlarını köpürterek sabrımın son demlerinde dolanan volkan patlamaya hazırdı, bu işin başka çaresi yoktu ve inceldiği yerden kopacaktı. Ben onun sayesinde çoktan büyümüştüm fakat o her seferinde inadına yapar gibi çocuk olduğumu savunuyordu. Beni bakışları, tavırları, hareketleri ve kelimeleriyle resmen eziyordu. Kalbimi eziyordu. "Çocuk falan değilim ben!" Diye bağırdım sonunda içimdeki ateşten okyanus çaresizce çırpınan benliğimi cayır cayır yakmaya başlarken. Aynı anda hem üşüyor hemde alev alev yanıyordum. Kendi içimde birçok imkansızı barındırıyordum. Sertçe yutkundum... Sesimi iyice yükselttiğimde tek bir mimiğimi bile kaçırmak istemiyormuş gibi dikkatle beni izlemeye başladı, artık gerçekten dayanamıyordum. "Çocuk değilim anladın mı? Değilim! Sana abi demek zoruma gitmeye başladığında büyüdüm ben!" Diye adeta haykırdım. "Duygularımı gizlemeyi öğrendiğimde büyüdüm! Susmayı öğrendiğimde, sessizce ağlamayı öğrendiğimde büyüdüm! Gözümün önünde başkasına dokunduğunda büyüdüm!" Ona ilk kez utanıp çekinmeden kurduğum bu uzun ve acımı haykıran cümleler tüm nefesimi tüketmişti fakat söyleyecek son bir sözüm daha kalbimin en ücra köşesinden saniyeler sonra çıkagelmişti. "Seni sevdiğim gün büyüdüm ben." Diye fısıldadı güçlükle soğuktan zangır zangır titreyen dudaklarım.

•Ana karakter Ahlâ ve Mahir'den sonra yan karakterlerin hikayesine geçiliyor. Bunu sevmeyenler başlamasın lütfen ❤️ Zeynep, "Çok şükür bu aralar iyi şeyler oluyor, Abim bugün çıktı hapisten."dediğinde Ahlâ bozguna uğramıştı. Mahir abi hapishaneden çıkıyordu. Bitmek bilmeyen bu dava peşinden daha kaç insanı götürecekti bilmiyordu ama Mahir abinin hapisten çıkmasıyla olayların daha da büyüyeceğine emindi. Not: Hikayede yetişikin unsurlara yer verilecektir!

"Zambaklar en ıssız yerlerde açar, Ve vardır her vahşi çiçekte gurur... ⚜️🦅 Kapak tasarım; publlisherr ❤️

Sen yaz saati uygulaması, Ben kış saati. Ortak bir takvimimiz bile olmadı. Seni bir saat ileri almışlar, Beni bir saat geri. Bu zamanlar yoksa bize düşman mı?