Genç bir kadın olan Leyla, annesinden ona kalan çiçekçi dükkanında çalışarak sakin hayatını sürdürmektedir. Hayatındaki tek amacı, kendi anne babasında gördüğü gibi sıcak bir aile kurmak ve annesinden ona emanet kalan çiçekçi dükkanını işletmektir. Ailesini kaybeden Leyla'nın hayatındaki tek varlığı, liseden beridir âşık olduğu Gökalp ve en yakın arkadaşı olan Zeynep'tir. Düşmanları tarafından yaralanan Rusya'nın yeraltı mafyası Arhan Boratav, saklanmak için bulduğu duvardan atladığında kendini renk renk çiçeklerin süslediği küçük bir bahçede bulur. Leyla'nın sakin hayatı, dükkanının etrafını saran duvarın dibinde bulduğu yaralı adamla haberi olmadan bir akşamda değişir. O günden sonra Leyla'ya olan duyguları ve düşünceleri saplantılı bir hale gelen Arhan, Leyla'ya ulaşmak için önündeki tüm engelleri zalimce ortadan kaldırır. Leyla'yı ve Leyla'ya ait olan her şeyi sahiplenir.

Buket Koçan, bir silahlı çatışmanın ortasında kurşunların açık hedefi olan patronu Seray Köksöz'ü korumak için onun önüne atladığında hayatının son bulabileceğini düşünememişti. Ancak olan olmuştu. Buket ölmüştü. Üstelik patronunu da kurtarmayı becerememişti. İki kadın da o gün hastaneye kaldırılmış, yan yana olan ameliyat odalarında kurtarılmaya çalışılmıştı. Buket'in beyin ölümü gerçekleşirken Seray kalp nakline ihtiyaç duymuştu. Ve mucizevi bir şekilde Seray'ın bedenine sadece Buket'in kalbi değil, ruhu da yerleşmişti. Buket gözlerini hayata yeniden açtığında kendisini patronu Seray'ın bedeninde bulmuştu. Üstelik patronu bir mafya liderinin karısıydı! Ve adam evlendiği günden beri bir kez bile görmeye gitmediği karısını o silahlı saldırıdan sonra kendi evine götürmüştü. Buket artık Seray'dı. Ve gerçek kimliğini nasıl gizleyeceğini bilemiyordu. Neyse ki patronu izmir de ailesinden ve kocasından uzakta tek başına yaşadığı bir hayat sürüyordu. Bu yüzden karakterindeki değişimleri farketmeyeceklerini umuyordu. Sürpriz yumurtadan çıkar gibi hayatına giren sözde kocasını da boşayacak, kendi hayatına geri dönecekti. Tabii, beklenmedik bir şekilde hayatına giren bir adam onu yanında tutmaya karar vermezse...

Mahinev, yalnızlıkla arkadaş bir kızdı. Doğduğunda yalnızdı, acı çekerken yalnızdı, büyürken yalnızdı. Böyle öleceğini düşünüyordu ta ki bir ailesi olduğunu öğrenene kadar. Aynı şehrin içinde, kendisinden kilometrelerce uzakta; annesi, babası, abileri ve kardeşi vardı. "Artık yalnız olmayacağım diye düşünmüştüm. Beni sevseydiniz eğer, size bunu misliyle öderdim. Neden canımı acıttınız?" 🌠 "Bana ne istediğini söyle." "Seni." dedim. "Seni istiyorum." Pamir gülümsedi. "Pekâlâ, bu kolay. En başından beri bana sahiptin zaten."

(Güncel ve düzenli olarak bölüm gelmiyor.) Turna Mahallesi, günden güne yaklaşan düğünün heyecanıyla sarıp sarmalanırken görümce sıfatı üstüne yapışan Ahsen de aynı günler içerisinde kurtulamadığı dertlerinin üzerindeki yüküyle biraz daha dibe battığını hissetmektedir. Mahallenin güzide gençlerinden Ahsen, mesleğini henüz yapamayan bir öğretmendir ve yeni yetişkinliğin getirdiği problemlerle birlikte hayatındaki sorunları çözmekte, dengeleri oturtmakta olduğu gibi zorlanır. Bu esnada uzun süredir görevde olduğu için ailesinin yanına uğrayamayan ve ablasının düğünü bahanesiyle beklenenden erken vakitte İstanbul'a ayak basan Cihangir ise bütün asker kimliğinden sıyrılarak mahallenin delikanlısı kostümünü tekrar üstüne giymiş hâldedir. Kahramana ihtiyacı olmadığını ve hayatta her şeyi kendi başına halledebileceğini düşünen Ahsen'e uzatılan ilk yardım eli, tam da bu esnada kendisinden gelir. Kahraman olmak için cesur ya da savaşçı olmaya gerek yoktur çünkü bazen bir gülüş bile bir hayatı kurtarabilir.

Onu seçeceğimden oldukça emin oluşu canımı daha çok yaktı. En beklemediği anda hiç bırakmayacak gibi tuttuğum elini bırakınca inanmadı başta, sonra inanmak istemedi. Çünkü onun sendiği kadın bu değildi. Ne olursa olsun onu yüzüstü bırakmazdı. Haklıydı da... Defne ona güç verir Süreyya ona sığınırdı. Bu sefer olmamıştı. Defne sırtına en ağır yükü bırakmış Süreyya ondan kaçmıştı. Ben Defne Süreyya Karaca, sevdiğim adamı kışın en sert gününde yapayalnız bıraktım.

İnsan her yara aldığında daha çabuk iyileşir mi gerçekten? Yoksa o yaralar zamanla sadece daha derine mi işler? Acı, yalnızlık ve bitmek bilmeyen karanlık... Bunlar büyürken bana eşlik eden tek duygulardı. Çocukluğum onların nefretin gölgesinde sessizce kayboldu.Sevilmenin ne olduğunu bilmeden, ağır bir sessizlik içinde geçti. Büyüdüğümde yanımda yalnızca alıştığım o soğuk boşluk vardı. Yaralar birikti, izler derinleşti. Hepsi bir şekilde geçti ya da geçmedi. Şimdi geriye ne kaldı bilmiyorum; sadece bir boşluk, sessiz ve sonu olmayan bir boşluk...

Ve aynı hikaye ana haber bültenlerinde aylarca konuşulan, ülke gündemine aylarca oturan bir haberle başlayıp seneler sonra aynı gündemde yer eden birkaç saniyeye sığdırılan acı bir haberle bitecekti. Bazı insanlar görünen, diğerleri ise görünmeyen kahramanlar olurdu. Görünmeyenlerin yarası daha çok olsa da her daim görünenler konuşulurdu. Bir vardı bin yoktu. Bir hikaye daha, henüz başlayamadan aynı noktada son bulurdu. * "Değer vaktinde bilinmeli." dedi yaşlardan dolayı buğulanmış gözlerini gözlerime dikerek. Zar zor konuşuyordu. "Mezar ne anlar ki çiçekten."

DA ' ÜL GUSSA (KARA SEVDA) +18 🥀 Benim kıyametim şimdi başlayacaktı. Bütün araçlar uzaklaşırken ürkütücü bir sessizlik almıştı her yeri. Bulunduğum arabanın farları dışında hiçbir ışık yoktu. Kapımı açtı. "İn!" Yemin ediyorum bağırsa daha az korkardım, öyle bir ses tonuyla söylemişti ki, bedenim ürpermişti. Ruhsuz sesi kulaklarımda çınladı. "İn dedim Ahuela !" Ruhumdaki korkuyu kamçılıyordu sesi, göğsümü sıkıştırıyordu. Aniden kemerimi çözdü ve eli bir mengene gibi koluma yapıştı, hırsla beni arabadan çıkarıp fırlatır gibi bırakınca dengemi zar zor korudum. Gözlerine bakamıyorum çünkü öfkesi ruhuma dolansın istemiyorum. Yeri göğü inletene sesi etrafı esir alırken titreye titreye ağlıyordum. "Bu bana kaçıncı ihanetin! Kaçıncı kez senin tarafından sırtıma yediğim hançer!" Benim kaçışım ona ihanetti, benim özgürlüğüm ona ihanetti. 🥀 Kitap,konu,karakterler benim kalemimden çıkmaktadır. Bu platformda yayınlanan Herhangi başka bir kitaba veya karaktere benzetme gibi yorumlar silinecektir. Herkesin kalemi kendine özgüdür,saygı duyalım ve o çerçevede yorum yapalım.

Hayatınıza kurulan tuzaklar, bazen hiç ummadığınız mucizelere dönüşebilir. Hem ne demiş Şems -i Tebrizi '' Nereden bilebilirsin hayatın altının üstünden daha iyi olmayacağını''. İşte Leyla ve Devran' ında '' hayatımız mahvoldu'' dediği yerde başladı hikayeleri..... *** - Onu bunu bilmem namusumuz kirlendi,buraların töresi bellidir. Namusu ya kan temizler ya da ? Devran;Veliyi tekrar ederek sözünü bitirmesini istedi. -Ya da ? Veli karşısındaki adama meydan okuyarak cevap verdi. -Ya da nikahhhh.... *****