"Peki. Sen bilirsin. Madem doğruyu söylememek konusunda ısrarcısın o zaman kalk kucağımdan ve çık bu odadan." "Ama daha yatmadık bile?" "İlgimi çekmeyi başaramadın ki yatalım. Çık dışarı ve patronuna paramı iade etmesini söyle." "Efendim, lütfen." "Dediğimi duydun." gözlerine yalvaran bir ifadeyle baktığım adam tıpkı zift yeşili gözler gibi bana acımasızlıkla bakarken çaresizlik içinde omuzlarımı düşürüp adamın kucağından yavaşça kalktım. Hemen ardından da adamı belki vazgeçiririm diye seksi hareketlerle birlikte yere bıraktığım sabahlığımı üzerime geçirdim ve hala bana durmamı söylemeyen adam yüzünden kapıya doğru gitmek için bir adım attım ancak tam o esnada kafamın arkasına değdirilen soğuk bir metalin varlığını hissedince olduğum yerde şok içinde donup kaldım. "Sakın ağzını açma ve yavaşça bana doğru dön." kafamın arkasına yaslanan şeyin tam da tahmin ettiğim gibi silah olduğunu anlamamı sağlayan adam emrini kulağıma doğru fısıldarken dediğini yapıp yavaşça ona doğru döndüm. Ona dönmemle göz göze geldiğinizdeyse mavi gözlerimdeki korkuyu gizleme gereği görmeden doğrudan acımasızlık dolu kehribar rengi gözlere bakmaya başladım. "Ki...kimsiniz siz?" anlıma bir silah dayamış olan adamın gözlerine bakarak çaresizlik içinde yanıt almayı ummadığım sorumu dillendirirken adam anlımdaki silahı çekmeden boştaki elini arka cebine attı ve cebinden çıkardığı kelepçeyi hızlı bir şekilde bileklerime takarak yatağa oturmamı emretti. Emrini yerine getirdiğindeyse silahını anlımdan ayırıp elini yeniden arka cebine attı ve bir cüzdan çıkarıp cüzdanını açarak polis rozetini görmemi sağladı. "Başkomiser, Pars Atabeyoğlu."

Bazı sevdalar dile gelmez, bir ömür kalpte sızlar...🤍 Çocukluğundan beri kalbinde sakladığı bir sevda vardı Zeynep'in... Abisinin en yakın arkadaşı, köyün sert ve suskun adamı Demir'e duyduğu, kimsenin bilmediği bir sevda. Peki yıllardır kalbine gömdüğü bu aşk, bir gün onun kaderi olduğunda neler değişecekti?

" Bırak annenin saçını canını yakıyorsun" dedi Davut gülümseyerek saçlarımı Nurdan kurtarırken Ama ben dediği sözde takılı kalmıştım. Annen mi demişti o? Evet ben hep Nur Senayı kızım olarak görmüştüm ama onun beni annesi olarak görmesi... çok farklıydı. Neden böyle demişti ki? 2 aydır bu evdeydim ve hiç bunun konusu geçmemişti Davut bey başını kaldırıp benim şaşkın ve meraklı ifademi görünce gülümsedi. " Madem o senin kızın sen de onun annesisin Haziran. 2 aydır ona gözün gibi bakıyorsun. Kızım sözü birgün bile düşmedi dilinden. Geceleri bile bazen beşiğinin yanında onu izlerken uyuya kalıyorsun. Bu seni anne yapmaz mı? Kendi annesinden fazlan bile var Haziran. Kendi annesi onun canına kıymaya çalışırken sen onun biraz gözü dolsa ondan önce ağlıyorsun. Anne için doğurmak gerekmez. Sevmek, korumak gerekir. Hepsini de fazlasıyla Nur Senaya veriyorsun. Bırak sana desin anne. Bunun için ne onu doğurmana ne de babasının eşi olmana gerek yok." Gözlerimdeki yaşlar akmaya başlamıştı. Nur Senaya baktım. Güzel yüzüne tatlı, ifadesine, parlayan gözlerine. Benim kızım... Haziran & Davut

İnce çiçekli elbisemin altından tenime batan samanlara elimi koyup doğrulacakken bileklerimden tutup belimde tuttu tek eliyle. Kafamı omuzumun üzerinden çevirip bileklerimi tutan eline baktığım sırada bacaklarıma çarpan havadan eteğimi kaldırdığını anladım. Belime kadar açıp üzerime uzandı. Kalçamda hissettiğim o pantolon kumaşı ve şişlikle birlikte nefesini kulağımda hissettim. "Beni çıldırtmayacaktın." Ne yapmıştım ki? ••• 22 ağustos 2026 1#köy

O odaya girince ben de oturduğum yerden ayağa kalktım, sessizce yutkunmuşdum, gelip tam karşımda durmuşdu Cebinden çıkardığı kolyeyi görünce arkamı dönmüşdüm, elini boynumda hissedince irkilmişdim ama belli etmemişdim. Yüzümü ona taraf dönünce tuttuğum nefesimi serbest bırakmışdım. Küçük elimi büyük ellerinin arasına alıp beni yatağına bir kenarına oturtdu, kendisi de yanıma oturdu. Ellerim hala onun ellerinde kayboluyordu.. Yüreğimin neden yerinden çıkacakmış gibi atmasına bir anlam verememiştim. Bu kadar mı korkuyordum ondan? Bu kadar mı çekiniyordum ondan? Ya da az sonra yaşayacağımıza dair düşündüğüm şeyler mi korkutuyordu beni?

On altı yaşımdayken karşıma çıkıp beni Serhat Soykan'a karşı uyaran adamın aslında Serhat Soykan'ın kendisi olduğunu sonradan öğrenmiştim. Kan davasına rağmen beni öldürmeyip üç yıl sonra geri dönmek üzere gitmişti. Şimdi ise geri dönmüştü ve bana olan takıntısıyla hayatımı yeniden kendi oyununa çevirmişti ve bu kez ondan kaçmak mümkün görünmüyordu. Eşcinsel kurgusudur.

​"Benim kızlarla işim olmaz," derdi Yunus. Mahallenin ağır, korkulan adamıydı. Kendi kuralları, aşılmaz duvarları vardı. ​Tam da bu yüzden, babası gibi gördüğü adamın kızı Esma'ya mesafe koymak onun için bir zorunluluktu. Ama hesaba katmadığı tek bir şey vardı: Esma'nın tek bir "Yunus abi" deyişiyle o duvarların un ufak olacağı... ​"Gelemem" dediği gün, başka bir adamın arabasına binen Esma'yı izlerken Yunus ilk kez anladı; kaçmaya çalıştığı şey, tam da çekildiği kapıydı. ​Aşk, bazen yanlış kapıyı çalmaktı.

Kürt bi genç vandan istanbulun en ülkücü mahallesine taşınır. Annesi,kardeşi ve kendine yeni bi hayat kurmaya çalışırken bu mahallenin ona ne getireceğinden habersizdir..

Külhanbeyi kitabının 2.'si. Kadir ve Şirin'in hikayesi... Mahallenin çiçekçisi, işlettiği dükkan gibi bahar kokulu cıvıl cıvıl genç, adı gibi bir kadın... Şirin. Boynunda muska, elinde tesbihin eksik olmadığı mahallenin kahvecisi ve aynı zamanda ağır abilerinden olan bir adam... Kadir. Şirin ve Kadir'in zaman zaman saç baş yolduracak zıtlıklarla dolu aşk hikayesine hazır mısınız? "Biz seninle aynı olamayacak kadar ayrı dünyaların insanlarıyız ve yine biz seninle ayrı olamayacak kadar aynı dünyanın insanıyız Şirin." Hazırsanız Şirin ve yıllardır kalbine bela olan, mahallenin kaba saba kahvehanecisi Kadir'in hikayesine başlayalım ✨❤️ Hikayenin yayımlanma tarihi 6 Ağustos 2020 TÜM HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR! HERHANGİ BİR ÇALINMA VEYA KOPYALANMA DURUMUNDA LÜTFEN BENİ HABERDAR EDİN ZİRA O KİŞİ VEYA KİŞİLERE YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR!

Bir kadını en çok ne üzebilir, ne yıkar... Yuvası için nelere göğüs gerebilir? Neleri görmezden gelebilir? Hor görülmek, küçümsenmek, sevgisizlik, güvensizlik... birçok şey sayılabilir. Peki kocasını paylaşmak? İşte buna asla sessiz kalmayacaktı. Yıllarca, gelin geldiği evde verdiği onca emeğin karşılığı neydi? Daha ne kadar susacaktı? Babasının kızıydı Asya, elbette susup sessizce bir köşeye çekilecek değildi.