Bir komiser ve öğretmenin hikayesi diyelim kısaca... Gerisini okuyup öğrenelim:)

Arden Karasar. Mafya dünyasının tek Varis'i. O bir güç bir güçten ibaret umursamaz ve verilen görevleri yerine getiren bir mafya kızı. Devletin ulaşamadığı mafya örgütlerinin kendilerine kurduğu bir evren. Sadece silahlar, suçlar, ölümler ve kaçışların bulunduğu bölge. Yasaklı bölge. Sınırsız ölüm sayısı, hırsızlık ve bir sürü suçların olduğu bu evrende tehlike üst düzeydeydi. Mafya evreni üçe ayrılırdı. Varis'i öldürmek için zaman kollayan bir kısmı, hep yenilir öldüremezlerdi. Bir kısmı ise ona sahip olmak için elinden geleni yapıyor savaşmayı bırakmıyordu. Ben senden vazgeçmem' Işıkları söndürseler bile' Korkuma yenilmem' Ellerim kollarım tutmasın isterse'

Kütüphane tanıştığı Mafya vârisi olan genç adam yüzünden başı belaya giren bir genç kız hayatını zorluğu yetmezken histarik kırızleri beraber karanlık Dünya'nın adam atar ,bizi bekleyen sırlarla dolu bir geçmiş hep bir umut ateşi 🔥❤️‍🔥❤️‍🔥🔥 Gecenin İzleri Kütüphanede başlayan masum bir tanışma, karanlık bir kaderin kapılarını aralar. Bedeninde geçmişin izlerini taşımasına rağmen umudunu kaybetmeyen bir kız: Ecem. Omuzlarında karanlık bir dünyanın yükünü taşıyan, normal bir hayat yaşamaya çalışan bir genç: Emir Hanedaroğlu. Tesadüf diye bir şey yoktur. Kader, bu iki yaralı ruhu aynı ateşin etrafında buluşturur. Saklanan sırlar, yıkıcı gerçekler ve kaybedilen masumiyet... Gerçeğin enkazı en çok onları yaralayacaktır. Ama Ecem, Emir'in ışığı olurken; Emir de Ecem'in karanlıktaki ışığı olacaktır. Umut ateşi sönmediği sürece, gecenin izleri bile iyileşebilir. 🔥 💬 Son Söz UMUT ATEŞİN HİÇ SÖNMESİN HEP DİRİ KALSIN

"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.

Okulu zorba çocuğu ile saf kızın aşkı~🖤

Lanetli bir bebek bir grup arkadaşlara musallat oluyor. Arkadaşların başına bir grup olaylar geliyor ve sonuçları çok kötü oluyor.☠💀