"Onu sevmek, dünyayı ilk kez doğru renkte görmek gibiydi." Firuze Güneş & Dağhan Kılıç Alptuğ

Akın, dalgınlıkla bahçe kapısından geçip evine doğru yürürken erik ağacına tünemiş bir karaltı fark etti. Akşamın is gibi çöreklendiği gökyüzü kızılımsı hoş bir alacaya dönüştüğünden, ağacın dallarında sinsi sinsi gezenin kim olduğunu bir türlü net göremedi. Çelimsiz bedenin ebatına bakıp içinden, "Hırsız falan olmasın sakın?" Dedi. Daha erikler buğday tanesi kadar bile büyümemişken kim, ne diye erik ağacına musallat olurdu ki? Kesinlikle ya bir hırsız ya da şanlı mesleğinin kazandırdığı uğursuz bir düşmandı. Uzaktan seçemediği için mesleğinin getirisi olan hayalet adımlarla ağacın altına yürüdü. Yüksek ve kalın sesiyle, "Lan! S..." Diyecekken kollarına, hatta kucağına aniden bir şey düştü. "Sen kimsin?" Bile diyememişti. Polis Amiri Akın Avcı, gökten herkese üç elma düşecek olsa kendi payına düşenin bir kız olacağını hiç tahmin etmezdi. Ta ki dakikalar öncesinde, olaylı geçen gündüzünden dolayı "Daha da bir şey olmaz," dediği akşamına kadar... Kucağına düşen bir meyve değildi. Zannettiği gibi hırsız, uğursuz ya da düşman da değildi. Bir kızdı! Üstelik ortak bahçeyi paylaştıkları hemen yan evde ikamet eden, babasının göz bebeği komşu kızıydı! Tam o esnada bahçe kapısından içeri giren babalar, dış ışıkların aydınlattığı bahçede alt alta üst üste gördükleri evlatlarıyla şoke oldular. Aile büyüklerinin ve hemen arkalarında bekleşen mahalledeki dedikoducu kadınların tanık olduğu çok absürt bir andı. Kadınlar kazanlarını iki genç için boş laflarla kaynatırlarken sizce onlara ne olacaktı? Evden çıkma yasağı mı, yoksa nikah mı?

Ali Murat Karahan, cezaevinden çıktığında tüm kasaba onu bekliyordu. Gülferah'ın ise bekleyecek kimsesi yoktu. Bir gece yarısı, bir sokak lambasının altında yolları kesişti. Kurtarılmakla korunmak arasında ince bir çizgi vardı. Bu evlilik bir anlaşmaydı. Ama Taşlıyokuş, gelinlerini kolay bırakmazdı.

O, nişanlısı olan bir adam... ama bana dokunduğunda, günahın en sıcak tadını alıyorum. ve ben şeytanın ta kendisiyim. ya da elçisi.

Modern 21 yaşında bir kızın, muhafazakar dul çocuklu 33 yaşında bir adamla evlilik hikayesi. Bir mahalle kurgusudur. Dark Romantic gibi kurgulardan uzak, safe place kurgusudur.

Bazı sınırlar geçilmek için, bazı sırlar ise sonsuza dek saklanmak içindir. Naz için o gece, sadece yasak bir heyecan değil, tüm hayatını değiştirecek bir kırılma noktasıydı. Bir yanda çocukluğundan beri sığındığı o tanıdık güven, diğer yanda ise tenini yakan, geri dönüşü olmayan bir arzu... Kurallar bozuldu, çizgiler silindi. Şimdi bu sessiz evin duvarları arasında, saklanması gereken büyük bir günah ve her an patlamaya hazır bir fırtına var. Herkes hiçbir şey olmamış gibi davranırken, oyunun kuralı çoktan değişti.

Eski dönem kurgusu..🕊️ Heyecanlı bir bekleyiş içindeydi güvey odasında Suna. İçindeki heyecan öyle büyüktü ki, kendini sanki bir rüyanın içindeymiş gibi hissediyordu. Kırmızı duvağın ardından avuç içine bakmış ve gülümsemişti. Kınası tutmuştu ve Suna bunun anlamını çok iyi biliyordu. Güzel başlamamışlardı ama güzel olacaklardı; Suna buna tüm kalbiyle inanıyordu. Derken, dışarıdaki davul zurnanın sesi kesilmişti; damadı güvey odasına yolcu ediyorlardı. İçindeki heyecanla yataktan kalktı. Dışarıdan gelen bağırış sesleriyle odasının kapısı açılmış ve kocası içeriye girmişti. Kalbi küt küt atarken, Yavuz Ali ona hiç bakmadan geçmiş ve odadaki koltuğun üzerine oturmuştu. Suna, ne olduğuna anlam verememişti. Az önceki heyecanından eser kalmamış, yerini korku ve hayal kırıklığı almıştı. Duyduğu cümlelerle ise az önceki rüyası kabusa dönmüştü. "Ne bekliyorsun?" dedi sert bir sesle. Cebinden tütünü çıkarıp dudaklarının arasına yerleştirdi ve metal çakmağıyla tütünü yakarken ciğerlerini derin bir dumanla doldurdu. Saliseler sonra titretmişti beyaz dumanın sardığı gözbebeklerini. "Bu gece yahut sonraki tüm geceler... Ne olacağını sanıyorsun?" En az bakışları kadar sertti ses tonu. Döktüğü her kelimede boynundaki damarlar hiddetle kabarmaktaydı. Derken bir anda öfkeyle çevirivermişti bakışlarını yatağın önünde dikilmekte olan karısına. Genç kız kocasının bakışlarında gördüğü manayı tanıyamamıştı. Kin mi, nefret miydi bu? Yoksa koskoca bir hayal kırıklığı mı? Bilememişti. Ve o an kulakları geceler boyu kalbini kor bir ateşle yakan o sözlerle çınlamıştı. "Yapmayacam Suna! Yapmayacam ! Bilesin ki bir lahza huzurun olmayacaktır bu odada. Çünkü ben emmoğlumun oynaştığı kızı değil gönlüme , yatağıma dahi almayacam !" Kitabın içeriği tamamen hayal ürünüdür

"Benim öptüğüm bir kadını başkası öpemez. Benden başkası dokunamaz tenine !" Hakanın kaşları çatılırken murat hışımla ayağa kalktı. "Dokundun mu lan kardeşime ?" diye bağırdı hakan. "Bunu burda mı konuşalım ?" dediğimde donakaldılar. Muratın gözü seğerirken beni yakamdan tuttu. "Siz birlikte mi oldunuz lan !" dedi dişlerinin Arasından. "Alya herşeyiyle benim kadınım." dediğimde bana bir yumruk atacaktı ki elini tuttum. "Daha fazla hayatımıza müdahale etmeyin. Yarınada hazırlanın. Annemi babamı alıp kız istemeye geliyoruz." Onlar şaşkın şaşkın bakarken ben elimdeki anahtarı sallıyor aynı zamanda ıslık çalarak evden çıkıyordum. Kazanmayı severdim. Ama kaybetmek lügatımda yoktu. Alya kaybetmekten korktuğum tek savaştı. İmkansız değildi aşkımız. Zorduk. Alya çocuk ruhlu eğlenceli bir kadındı. Her gülüşünde her cümlesinde ona bakarken zaman donardı sanki. Yaşamak meğersem onun iki dudağıymış. Sevda kızıl saçlarında gizliymiş. Bu kadını benden koparan herkese düşman olurdum. Bu kendi ailesi olsa bile...