Nevra hayatı boyunca babasının yanında asker olmak istemeşti ve olmuştu da babasının yanına teğmen olarak giden nevra yolda bir adamla çarpışır ve onunla kavga eder ama kim bilirdi onun komutanı olduğunu onunla inatlaşması sonuçu çıkan sonuçların sorumluluğunu hangi taraf ödeyecekti kayıp giden canların bedelini nasıl ödeyeceklerdi bu sorular merak ediliyordu ama bunun tek bir cevapı vardı biz ödeyecektik çünkü onlar artık sen,siz,o,ben değildi onlar biz olmayı başarmışlardı biz olmakta kadar kolay değildi

Babasının tayinin çıkması üzerine Hakkari'ye gelmek zorunda kalan Ülkü TAŞPOLAT ve vatani görevini yerine getirmek için Hakkari'de görev yapan TURAN KILIÇARSLAN

B. T. 30.12.2023 ~TURGUT ALPDOĞAN~ O'nu ilk gördüğümde bir Ramazan Akşamıydı. Elimin kirine, üniforma'mın tozuna rağmen kapısını sonuna kadar aralamış, sofrasına buyur etmişti beni. şaşırdım. kim kirli bir adamı evine almak isterdi ki? o aldı . Aşını ,bir kap sıcak yemeğini paylaştı, kendisi yemedi elindekini de bana verdi . Mani olamadım ,o an sıcacık bir his aktı kalbime. kocaman yüreğiyle, küçücük evine elimdeki silahtan bir an korkmadan beni sığdırmayı başardı. örtülerle kaplı bedenine, mesafeli sesine ve gözlerime bir an değmeyen gözlerine rağmen durduramadım. gülüşleri ile bir tohum ekti gönlüme ... ♡ ~YAREN KAYA~ ikinci karşılaşmamız ilk'i gibi Güzel bir anda değildi Elinde yine silah'ı vardı fakat bu sefer korkutucu geldi gözüme . Eli yüzü is içindeydi. yıkılmaz bir kale gibi görünen kocaman omuzlarına bir dünya acı yüklenip çıkmıştı bu sefer karşıma. gözlerine baktığımda acı ile titreşen harelerinden anladım. Şehidimiz vardı! kendi acımın şokunu atamadan O'nun acısından da pay biçtim omuzlarıma . benim canım'a denk gördüğüm her birini evladım gördüğüm öğrencilerimi öldürmüştü o hainler onun ise Silah arkadaşlarını. elini omuzlarıma koyup sarstı beni. kaçmaya fırsat kalmadan adımı zikretti ve tam o an anladım karşımda kimin olduğunu! gözlerinden tanıyamazdım zaten onu... önceleri bakamamıştım bir an yüzüne. fakat şen gülüşlerinden hatırladığım sesi yetmişti onu tanımama ne yaptığımı bilmeden sığındım kollarına . yağmurdan kaçıp sobalı bir eve girmek gibiydi ona sarılmak. bende burada tek güvenebileceğim adam'a sığındım . boğuk çıkan sesime aldırış etmeden hıçkırarak ağladım göğsünde Susmadım, susamadım İkimizin yerine de göz yaşlarımı akıttım

Tesadüfen yolları kesişen avukat kızın ve askerin yaşadıkları zorluklar, aynı zamanda beraber geçirdikleri güzel vakitler... Kitaptaki olayların hiçbiri gerçek değildir.

Bir mermi bir canı alabilir. Bir ateş bir nefesi kesebilir. Bir su bir insanı boğabilir. Ama herşeye rağmen, her acıya, gözyaşına ve zorluğa rağmen pes etmeyen bedenler vardı bu ülkede, bu topraklarda... Yıllarca vatanını, milletini koruyan binlerce Mehmetçik vardı . Her acıya rağmen pes etmeyen binlerce Mehmetçik... Belkide onlarda şehitler arasına girecekti . Belkide onlarında acıları, göz yaşları ve yaşayacağı zorluklar olacaktı... Ama asla pes olmacaktı . Olamazdı... *** ( Kitapta şiddet, kan ve çokça yerde küfürler olacaktır )

acımasız bir hayatta büyüyen ve yaşamaya çalışan bir kız ve onun önüne çıkar asker bir adamın hikâyesidir...

❝𝑨𝒏𝒏𝒆𝒎 𝒈𝒖̈𝒏𝒍𝒖̈𝒈̆𝒖̈𝒏𝒖̈𝒏 𝒉𝒆𝒓 𝒔𝒂𝒚𝒇𝒂𝒔ı𝒏𝒂 𝑲𝒂𝒍𝒑 𝒃𝒊𝒓𝒊𝒏𝒊 𝒔𝒆𝒗𝒊𝒏𝒄𝒆 𝒐𝒏𝒖𝒏 𝒕𝒖𝒕𝒔𝒂𝒈̆ı 𝒐𝒍𝒖𝒓. 𝒚𝒂𝒛𝒎ı𝒔̧𝒕ı. 𝑩𝒖𝒏𝒖𝒏 𝒃𝒆𝒅𝒆𝒍𝒊𝒏𝒊 𝒐 𝒂𝒈̆ı𝒓 𝒐̈𝒅𝒆𝒎𝒊𝒔̧𝒕𝒊 𝒂𝒎𝒂 𝒃𝒆𝒏 𝒃𝒖𝒏𝒖𝒏 𝒃𝒆𝒅𝒆𝒍𝒊𝒏𝒊 𝒌𝒆𝒚𝒊𝒇𝒍𝒆 𝒐̈𝒅𝒖̈𝒚𝒐𝒓𝒅𝒖𝒎. 𝑯𝒂𝒌𝒍ı𝒚𝒅ı. 𝑩𝒆𝒏 𝑶̈𝒚𝒌𝒖̈'𝒏𝒖̈𝒏 𝒕𝒖𝒕𝒔𝒂𝒈̆ı𝒚𝒅ı𝒎. ⚓️🌌 Sesler o kadar çok birbirine karışıyordu ki hiçbir şey anlaşılmıyordu ama bu anlaşılmazlığın içinde anlaşılan en net şey Astsubay Hüseyin Koral'ın gittiği görevde şehit düşmesiydi. O gün sadece Öykülerin değil bir sürü kişinin ocağına ateş düşmüştü. Savaş, gözlerindeki intikam dolu ifadeyle kapının önüne gidip acı dolu tabloya karıştığında ne yazık ki hissettikleri gibi zaman durmamıştı. Artık ne Savaş çocuktu ne de onları koruyacak bir Hüseyin amcası vardı. Kıdemli Üsteğmen Savaş Ataoğlu ve Doktor Öykü Koral'ın hikayesi.