Hayatın ruhumda bıraktığı izlerden kaçmak istiyor fakat kaçtıkça ölüme biraz daha teslim oluyordum. Ölüm meleğim olarak Çağan'ı göndermişti yaradan. Bir gün ölümün acı şerbetini onun ellerinden tadacaktım, biliyorum. "Canımı ne zaman alacaksın?" Dedim dizlerinin üzerinde kıpırdanırken. Gülümsemişti. Fakat mutluluktan ve alaydan çok burukluk vardı hayran olduğum o gülüşünde. "Zamanı gelince küçük cadı, zamanı gelince alacağım...Ve o gün geldiğinde yüreğin öyle çok acıyacak ki fiziksel acıyı asla hissetmeyeceksin." Acıyla gülümsedim. İşittiklerim beni artık korkutmuyordu. "Bana bir iyilik yapmanı ve hayatımı tamda şuan sonlandırmanı istiyorum." Parmak uçlarını yanaklarımda gezindirirken dudaklarını kulağıma doğru yanaştırdı. "Olmaz güzelim. Şimdi değil."

"Özür dilerim." "Dileme.Ben özür diliyor muyum? Sana köpek gibi aşık olduğum için senden özür diliyor muyum?" *** O benim öğretmenimdi, bana nasıl güzel sevilir o öğretti.