"මම මඩේ පිපුණු මලක් නෙවෙයි... මම ගිලුණු මඩක්...මුළු රටක්ම ආදරේ කරන 'අභිමන්‍යු' කියන නම මගේ ගඳගහන ඉරණම එක්ක ඈඳන්න එපා. මට ආදරේ කරන්න ගිහින් ඔයාගේ පිරිසිදු අනාගතය කළු පැල්ලමකින් කිලිටි කරගන්න එපා මහත්තයෝ..." අහිංසා නදිශානි "ගලාගෙන යන ගඟක් තාවකාලිකව කිලිටි වුණා කියලා ඒක කවදාවත් ගඟක් නොවී තියෙන්නේ නැහැ. ඔයා විඳපු දහසක් දුක් ගැහැට ඔයාව කිලිටි කරලා නැහැ... ඒ හැමදේම ඔයාව තවත් ශක්තිමත් කරලා තියෙනවා විතරයි..මගේ අනාගතය කළු පැල්ලමකින් කිලිටි වෙයි කියලා මට බයක් නැහැ. මොකද ලෝකයට කළු පැල්ලමක් විදිහට පේන ඔයාගේ ඔය හදවත ඇතුළේ ලස්සන පිරිසිදු ආත්මයක් හැංගිලා තියෙනවා කියලා මම හොඳටම දන්නවා. මට ඕන ඔයාගේ අතීතය උසාවියේම වළලලා දාලා..ඔයාගේ අනාගතයට සාක්ෂිකාරයා වෙන්නයි..." අභිමන්‍යු දේව්නිත්

"මිනීමරුවෙක්ට වුණත් හදවතක් තියෙන්න බැරිද?" අතේ තවරුණ ලේ හෝදලා ඉවර කරන්න බැරි බව එයා දන්නවා. ඒත් රෑට නිදාගන්න බැරි වෙන්නේ ඒ ලේ නිසා නෙවෙයි... එයා බේරගන්න බැරි වුණ කෙනෙක්ගේ අවසාන හුස්ම නිසා. මිනිස්සු එයාව දැක්කේ සෙවනැල්ලක් විදියට. පිහියක් අතේ තියෙන යක්ෂයෙක් විදිහට. හැබැයි කවුරුත් දැක්කේ නෑ, එයාගේ ඇස් වල තියෙන නිහඬ කඳුළ. ඔව්, එයා මැරුවා. ඒත් එයාගේ ඇතුළේ තාමත් මැරිලා නැති එකම එක දෙයක් තියෙනවා... පුවේ තුවාලේට වඩා රිදෙන්නේ, එයා තාමත් මනුස්සයෙක් කියලා මතක් වෙන මොහොතවල්. කවුරුහරි අසරණ කෙනෙක් දැක්කම හිතේ ඇතිවෙන වෙව්ලීම. රාත්රියේ නිහඬතාවයේ ඇහෙන "ඇයි මම?" කියන හඬ. මිනීමරුවෙක් කියන්නේ හිතක් නැති කෙනෙක් නෙවෙයි. හිත රිදුනම කොච්චර රිදෙනවද කියලා දන්න නිසාම, අනිත් අයට ඒ රිදීම දෙන්න බැරි වුණ කෙනෙක් වෙන්න පුළුවන්. ඒ නිසයි අහන්න ඕනේ... අතේ ලේ තිබුණට, හිතේ තාමත් ආදරයක්,