ARKADAŞLAR BU KURGU GERÇEK BİR HAYAT HİKAYESİNDEN UYARLANMIŞTIR SADECE KARAKTER İSİMLERİ FARKLIDIR...

❝Burası Karadeniz, burada hiçbir aşk mücadelesiz olmaz.❞ "Karadeniz'e eskiden Konuk Sevmez Deniz derlermiş," dedi. Sesindeki buz dağı yüreğimi titretti. Bunu daha önce hiç duymamıştım. Demek hırçın dalgaların sahibi olan Karadeniz'e Konuk Sevmez Deniz diyorlardı. İlk kez duyduğum için olsa gerek garibime gitmişti. Ben de buraya gelen bir konuktum. "Peki ya, öyle mi?" diye sorduğumda bakışlarımı usulca ona kaldırdım. "Burası gerçekten konuk sevmez mi?" "Sevmez," dedi Kuzey net bir dille. "Alır, götürür, öldürür seni. Sen de elbet gideceksin buralardan, ait olduğun yere döneceksin. Buralar hiç konuk sevmez." Bir düşman kapıyı çalar. Elinde ölümle bekler. İmkânsız bir aşk başlar.

Bazen bazı şeylerin bittiğini zannedersin, tıpkı yetimhanede bittiğini zannettiğin hikayemiz gibi...

Soluksuz bir tutku, Soluksuz bir savaş, Ve yaşamayı bilmeyen iki kalp. Çıkmazlarla dolu bir hayat. Tüm taraftarlara karşı kilitli iki beden ve onları yaşatan bir ruh. Mucizevi bir hayal ve istenilmeyen acılar. Tüm bedene yayılan küçük bir umut yığını. Onları ele geçirmiş bir avuç acı geçmişleri ve unutulmamak hep hatırlanmak istenilen davetsiz bir aşk... Ve Ölümün haps olduğu bir bedende, yaşamak isteyen bir ruhun çığlığı...

"Ne bekliyordun ya!" diye bu sefer ben bağırdım avazım çıktığı kadar. "Sana diyorum Cesur, sana! Ne bekliyordun ya sen benden?" Elimdeki kutuyu kaldırıp ona doğru salladım. "Dedem öleli bir ay olmuşken, bana alyans göndererek ne bekliyordun ya sen ne!" "Dönmeni!" dedi hışımla yönünü tekrar bana çevirirken. "Beni unutmamanı! Uğruna her şeyimi tek kalemde feda edebileceğim kadının dönmesini umdum Helen!" derken dibime kadar girmiş, bağırıyordu. "Sadece İstanbul'a değil ama! Bana da dönmeni istedim! Burada tek başıma her gün her gece köpekler gibi seni özlerken sen de beni özle de dön istedim!" Ellerini saçlarına daldırmış sakinleşmeye çalışmıştı."Ya şu siktiğimin iki yılında hep ne istediysem onu istedim sadece senden! Bir kez olsun benim seni sevdiğim gibi beni sev istedim Helen! Çok mu şey istedim?" Gözlerim hırstan mı yoksa kırgınlıktan mı bilinmez dolarken başımı iki yana salladım. "Ben seni çok sevdim Cesur." Buruk bir kıvrılma boy gösterdi ifadesinde. "Kabul," dedi. "Sen de sevdin belki beni. Ama benim sevgim, senin için herkesi, her şeyi yakıp geçebilecekken seninki beni hiçbir konuda öne koymana bile yetmedi. Ben, hiçbir konuda senin ilk tercihin bile olamadım." Başını iki yana salladı. "Sen varya sen; elindeki işinden, önündeki dosyadan, Helen..." dedi ve üzerime eğildi. "Sen beni dudağındaki o kırmızı rujundan bile daha az sevdin." Dudaklarım aralandı, istemsizce bir adım geriledim. Nasıl böyle düşünebilirdi? Beni oradan, o kalıptan çıkartmak zorundaydı. Benim gidip de ona geri dönmeyişim sevgisizliğimden değil, bana söylediği yalanlarındandı. "Ben seni terk edip giden annen değilim Cesur." dedim tek celsede. "İlk önce bunun bir farkında ol." An be an gölge inen yüzüne ve düşen omuzlarına rağmen durmadım. "Ama tıpkı onun gibi," dedim arkamı dönüp gitmeden önce. "Ben de unuttum seni."

Adam ise kendi yaralarını sarmadan, kırık kalbini iyileştirmeden onun yaralarına merhem olmaya yemin içmişti. Adam kadın için kendinden vazgeçerdi. Onun için savaştı. Sevdiği kadınla susturulan kadınların sesi oldu. O Asmin Karaçaydı annesiz bir konağa mahkum korkak kız. Adam Baran Aslanzade'ydi Diyarbakır'ın cesur ağası.. Asmin & Ezman Baran Bu Wattpad da "Yürek Davası"adında tek kitap. 10.10.2023 🍁 Not; karakterlerim'in arasında yaş farkı vardır.

Korkmuyordum, ne karanlıktan, ne gürleyen gök gürültüsünden, ne de bana zarar verebilecek bir insandan. Çünkü ben karanlıktım, ben gürleyen göktüm, ben zarar görmezdim, ben zarar verirdim. Ben bir katildim. Bu bir sıfat değildi, bu benim mesleğimdi. 🔥 Yayınlanma Tarihi: 12.04.2020 Bu kurguda geçen kişi, kurum ve olaylar tamamen hayal ürünüdür. Uyarı: Eğer kurguyu spoi almadan okumak istiyorsanız, yorumları okumamanızı tavsiye ediyorum.

Beni sevebilir miydi gerçekten? Böylesi kötü bir adam, sevgi nedir bilir miydi? ▪▪▪ ID1826RG

-Hayırdır Ali Baran ağa? Sabahın köründe konak basmakta nedir ?'dedi en cevval haliyle. Ali Baran'ın ateş rengi gözleri genç kızın yüzüne çevrildi. Evvelden beridir bu kızın nice delişmen olduğunu duymuş, şimdiyse gözleriyle görmek nasip olmuştu. Karşısında hanım var diye düşürmedi süngüsünü. -Töremiz kendini bilmez birileri yüzünden ayağa düşmüştür. Bizde layığını yerine getirmek için buradayız.'dedi tüm heybetini kullanarak. Dönüp nihayet yanlarına yaklaşmayı başaran kardeşine göz ucuyla baktı. Şu delişmen kız bile ondan daha cesaretli çıkmıştı. Oğuz Kağan yine aynıydı. Sıra bedel ödemeye gelince korkar kaçardı. Var gücüyle sıktı yumruklarını. 'Aşiret berdel hükmü vermiştir. Lakin sizden hala bir cevap gelmemiştir. Bu yüzden bize düşen ikisini de alıp ağalara teslim etmektir. ' Bakışları en tehditkar haliyle gezdi baba kızın gergin çehrelerinde. 'Ya berdel , ya da...' Ona doğru atılan bir adımla kesildi cümlesi . Güz is rengi gözlerini irice açmıştı. -Berdel Ali Baran Ağa ! Berdel hükmü kabulümüzdür.'dedi genç kız sesini herkese duyurmak ister gibi yükselterek. Dönüp babasının acı dolu yüzüne buruk bir tebessümle baktı. Ne annesinin nede babasının üzülmesine dayanamazdı. Hem o her halükarda bakardı ki başının çaresine. Babasının gözlerinin içine bakıp usulca salladı başını. Sonrada dönüp hemen yanıbaşındaki Oğuz Kağan'ın elini sıkıca kavrayıp ellerini havaya kaldırdı. Kısılmıştı Ali Baran'ın öfke dolu bakışları. Oğuz Kağan ise şaşkınlıktan susup kalmıştı. O ise , babasının yedi erkeğe bedeldir dediği kızı ise hala heybet dolup taşan omuzlarını mümkünü varmış gibi biraz daha dikleştirip sesiyle tüm sokağı çınlatmıştı. -Kararımız o'dur ki berdel hükmüne uyacağız ve savcı kardeşin Oğuz Kağan ile nikahımızı kıyacağız !' ✒️✒️

Önüme bir kadeh koydu, içine şarap doldurdu ve ince uzun parmaklarıyla masa da bana doğru ittirdi. Kimse dokunmadı, sadece gözlerimiz değdi kadehe ama o kadeh devrildi, kucağıma düştü ve içinde ki şarap bedenime yayıldı. Bu şarap benim kanımdı, şarap şişesinin kırılan cam parçaları benim kalbimdi ve kucağıma düşen bu kadeh benim hayallerimdi. Kadehi bana uzatan bu adam ise ölümle aramda ki tek engeldi.