Karanlık sırlar,geçmişin gölgesi ve umutsuz bir aşk.

Savaş ve Yıldız çok yakın iki arkadaştır. Yedikleri içtikleri ayrı gitmeyecek kadar ileri seviyede dostlukları vardır. Liseden beri süregelen arkadaşlığa herkes imrenerek bakar. Onlar dost, arkadaş ve en önemlisi sırdaştır. Bu arkadaşlık Efe'nin doğum gününde içeceklerine haince atılan ilaçla derinden sarsılır. Kendilerinden geçen ikili kim olduklarını unutarak geceyi beraber geçirirler. Sabah uyandıklarında ikisi de hayatlarının şokunu yaşarlar. Ne olduğunu anlamayan ikili, o geceyi unutup zor da olsa arkadaşlıklarına devam etmeye karar verirler. O gün hiç yaşanmamış, hiç yakınlaşmamışlardı. Böyle kabul edeceklerdi. Fakat bu anlaşmayı bozan küçük bedenin ana rahmine düşmesi oldu! İki ay sonra Yıldız korkarak yaptırdığı teste hamile olduğunu öğrenir. Şimdi isteseler de o geceyi unutamazlardı! "Doğur!" Yıldız, adamın ağzından çıkanlarla hayretle kalakaldı olduğu yerde. Önce tam oturtamadı zihninde dediğini, bir an gaipten sesler duyduğunu sandı ama o gözlerdeki ifade duyduklarının sahici olduğunun göstergesiydi. "N-Ne?" Bu sefer daha netti sesi Savaş'ın. "Doğur ve bana ver bebeği. Seni asla zorlamam. Nasıl annesin sen diye de yargılamam. Bu bebek hayatımıza normal şartlarda girmedi sonuçta. İkimiz de oyuna geldik..." Savaş derin nefes çekti içine. Günlerce susturamadığı vicdanı ne olursa olsun evladından vazgeçmemesi gerektiğini söylüyordu ona. O bebeği istiyordu. "Yine de kararı sana bırakırım. Sen doğuracaksan karar senin. Ama biraz olsun söz hakkım varsa bu bebeği istiyorum. Babandan korkuyorsan evleniriz. Göstermelik bir evlilik yaparız. Çocuk doğduktan sonra sen yoluna ben yoluma. Ben bakarım ona!" Yıldız öylece adamın yüzüne. Bundan birkaç ay önce en yakın dostu olan adam şimdi karnındaki bebeğin babası olarak karşısında duruyordu ve bu gerçeği hazmetmek çok zordu. Hem de çok zor.

​On sekiz yaşındaki Hüma İnci, için hayat, üniversite sınavı stresi ve çocukluğundan beri kalbinin tek sahibi olan kişi arasında sıkışmıştır. Arkadaşının abisi, mahallenin kitapçısı Türker Alp. Türker Alp, 22 yaşında, tozlu rafların ardına sakladığı dünyasında huzuru ararken; Hüma'nın cesur aşk itirafıyla sarsılır. ​Türker Alp'in reddiyle kırılan kalbiyle okyanusları aşan Hüma, dört yıl sonra ayakları yere sağlam basan bir kadın olarak döndüğünde, artık hiçbir şey bıraktığı gibi değildir. "Ben seni seviyorum Türker Alp." "Sen daha çocuksun Hüma, bu hissettiklerin sadece geçici bir heves."

Mardin'in en nadide mücevheri: Viyan Cevherizade. Herkesin uzaktan bakıp iç geçirdiği, ama kimsenin dokunmaya cüret edemediği yasak elma. 💎 Dışarıdan bakıldığında o, Cevherizade Konağı'nın etrafı koruma duvarlarıyla örülü, kibirli ve ulaşılamaz kızıydı. Kimsenin yüzüne bakmaz, kimseyle göz göze gelmezdi. İnsanlar bunu asaletinden ya da kibrinden sanırdı. Oysa gerçek, Viyan'ın ruhuna ve bedenine vurulmuş görünmez bir mühürdü. Bir erkeğin tenine değmesi, Viyan için karanlığa düşmek demekti. Bedeni, yabancı bir dokunuşa isyan edip bilincini kapatırken; Viyan çareyi kimseye ümit vermemekte, gözlerini yerden kaldırmamakta bulmuştu. O, cam bir fanusun içindeki "Seyirlik Bebek"ti. Dokunmak yasaktı, sadece izlenebilirdi. Ta ki Agir Dervişoğlu, o fanusun camına elini yaslayana kadar... Mardin'in hükümranı Agir, herkesin "buzdan prenses" dediği Viyan'ın gözlerindeki o saklı korkuyu gördüğünde, imkansız bir yangının fitilini ateşledi. Dokunmadan sevmek mümkün müydü? Yoksa Agir, yanacağını bile bile o cama dokunup "Seyirlik Bebeği" uykusundan uyandıracak mıydı?

~BÖLÜMLER DÜZENLENİYOR~ İntikam uğruna kötü kalpli bir adam tarafından ailesinden koparılıp kaçırılan iki çocuk... Biri 6, diğeri 8 yaşında: Ayliz ve Barlas. 2 yıl boyunca bir dağ evinde tutsak edildiler. Kaçmaya çalıştıklarında ya da sessiz kalmadıklarında şiddet gördüler. Onlara, ailelerinin onları istemediği... Bilerek bu adama verdikleri söylendi. Ve bir gün... kaçmaya çalıştılar. Ama o gün her şey değişti. Barlas yakalandı.Ayliz kaçtı. Ayliz o gün Barlas'ın öldüğünü sandı. Ama gerçek çok farklıydı... Barlas ölmemişti. Sadece acıdan bayılmıştı. Ama Ayliz... Onu kaybettiğine inandı. Ve onu istemediğini düşündüğü ailesinin kendisini bulmaması için kaçtı. 🌙 "Barlascım, gökyüzü ne kadar da büyük değil mi?" diye sordu Ayliz. "Evet ay ışığım, çok büyük." dedi Barlas. "Peki sence bir sonu var mıdır, yoksa sonsuz mu?" "Sonsuzdur güzelim." "O zaman birini çok sevdiğimizde... ona seni gökyüzü kadar seviyorum diyebiliriz." Barlas gülümsedi. "Seni gökyüzü kadar seviyorum ay ışığım." 🌙 Yıllar sonra evine dönen Ayliz... Bunca acıdan sonra nasıl toparlanacak?Barlas'ın aslında yaşayıp onu bırakmış olduğunu düşünmesiyle nasıl baş edecek? Ve en önemlisi... Tüm gerçekler ortaya çıktığında ne olacak? Kitabın yayınlanmaya başlandığı tarih Nisan ayı 2025 ✨

Acının ve dengesizliğin etkisiyle sırtüstü sertçe yere düştüm. Acıyla inledim. "Ah!" Sırtım ve kalçam çok acımıştı. Başım kaldırıma çarptığında dünyam sarsıldı, görüşüm bulanıklaştı. Şapkam başımdan koptu, saçlarım bir örtü gibi yere yayıldı. Yağmur damlaları yüzüme çarparken baş ucumda dikilen devasa silüetin karaltısı gökyüzünü kapattı. Bana üstten bir bakış attığını hissettim ama acıdan yerde kıvranıyordum. Bileğim çok acıyordu, başımın içinde bir uğultu vardı. ​Adam, ayaklarımın ucunda bana bakarak ceketinin kol düğmesini sakince ilikledi. Eğilmedi, elini uzatmadı. Sadece o buz gibi, ruhsuz sesiyle sokağın sessizliğini parçaladı: ​"Bugünü günlüğüne yaz küçük katil." Söylediği sözler bedenimin baştan aşağı titremesine sebep oldu. O yağmurun altında yerde sırtüstü iki büklüm yatarken kulağıma gelen sesler tenimden yayılıp kalbimin içine girdi. Kolunu kaldırarak kol saatine göz ucuyla baktı ve ardından gözlerini tekrardan bana çevirdi: "Bugün 24 Ocak 2026, saat 21.43." ​Bana doğru bir adım daha attı. Başımın ucuna doğru geldi ve durdu. Hafifçe eğilerek gözlerimin içine baktı. Gölgesi üzerime bir kefen gibi serildi. ​"Bugün celladınla karşılaştın." ... Nefsi müdaafanın sonucu ölüm oldu. Bir çocuk öldü. Günah keçisi ilan edilen kadın, ölen çocuktan daha masumdu. Ama kader ondan yana değildi. Sonuçları ağır oldu; geride kalan şey, saçlarının yerde bıraktığı enkazın izleri oldu. Celladının ölüm kokan gözleri merhametsizdi; kadın intikam ateşinin cayır cayır yandığı celladının kollarına sığındı, kül oldu. Adam yerdeki enkazına baktı, intikamın verdiği hazla izledi yerdeki kadını. Artık onun istediği portreye yerleşmişti, ona bağımlıydı. Yeni kimliğini o yaratmıştı.

Kör Pusula, kaybolmuş kalplerin sevgiyle bulduğu yolu anlatan, derin ve dokunaklı bir yolculuğun hikayesidir. Bir pusula kaybolduğunda, sadece yönü mü şaşar? Yoksa insanın içindeki kaybolmuş hisler mi onu yönsüz bırakır?

İnsta; assa.sll Seridir. Tek Bağlantıları; Yaşamın Ahengi kitabımın yan karakterleri olmaları bu kadar. Yani kafanıza göre okuyabilirsiniz. ____________________ Kör kuyudan su almak isteyen çiftçinin hevesi gibiydi girilen yol... Yıllar önce abisinin yaptığı şeyler yüzünden, hayatı, hayalleri, geleceği yok sayılmıştı. Abisi ölmüştü. Lakin abisinin ölümüne hiç üzülmüyordu. Çünkü hak ettiğini biliyordu. Ama üzülüyor, abisinin ölümüne değil de geleceğinin hiç sayılmasına. Yıllar önce abisinin, hayatını mahvettiği kızın abisine gelin olacaktı. O adam, Ahîr Zêrxânîr... Kız kardeşinin yaşadığı şeylerin bedelini Rojan'a ödetmez miydi? Hayatını dar etmez miydi? Abisinin yaşattıklarının hesabını o ödemez miydi? _________ UYARI: Kurgunun içinde, - Dram, Psikolojik & Cinsel ögeler - olacaktır. Dikkate alarak okuyunuz.

Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.

"Delilerin sevdası hoyrat bir fırtına gibidir. Günün başında seni sarsan fırtına, gecenin şafağında ılık bir esintiye dönüşüp kaburgalarının arasına sokulur." Saka ve Sanrı'da tanıdığımız Gurur ve Farah'ın hikayesi. SVS'den bağımsız bir kurgu olduğu için Sarkaç'a başlamak için önce Saka ve Sanrı'yı okumanıza gerek yoktur.