"- Boję się - wydukał, kiedy brunet wyczuł grunt pod nogami. Pociągnął za linę dwa razy, żeby dać znać tym na górze, że już dotarł. - Nie bój się, już tu jestem - powtarzał tak, żeby dziecko na pewno nie poczuło się samo. - Co cię boli, powiedz mi? - zapytał [...] - Bardzo boli mnie brzuszek - chłopczyk zapowietrzał się przy każdym słowie [...] - Tatusiu, nie mogę oddychać... Nie mogę... - Już cichutko, pomogę Ci, obiecuję - westchnął i przewrócił oczami. Zaczął po omacku szukać młodszego w miejscu, gdzie szloch był najbardziej słyszalny. Poczuł nagle pod palcami ubranie oraz czyjąś rękę i już wiedział. Wiedział, że to chłopiec. - Mam cię - rzucił i uśmiechnął się wiedząc, że właśnie go uratował."

"-A więc zwiałeś?- rzucił milioner, posyłając chłopcu oskarżycielskie spojrzenie, którego ten nie mógł zobaczyć. Peter znów wzruszył ramionami, zaciskając usta- jesteś tu sam?- spytał Tony. Uznał milczenie młodszego za odpowiedź twierdzącą- a to? To twoje?- wskazał na laptop. Brunet kiwnął niepewnie głową. Czarnowłosy przez chwilę wpatrywał się w chłopca w oniemieniu. Laptop należał do niego. Laptop, z którego ktoś obrabował banki z kilkudziesięciu tysięcy dolarów, włamał się do bazy Tarczy i napisał obraźliwe maile do dyrektora największej organizacji antyprzestępczej na świecie, należał do czternastoletniego chłopca. -Ukradłeś go- oznajmił bezceremonialnie milioner. -Nie!- warknął natychmiast Peter. Tony zaśmiał się cynicznie, kręcąc głową. -Pakuj się- rozkazał, odsuwając się od rzeczy chłopca. -Niby dlaczego?- rzucił chłopiec, splatając ręce na klatce piersiowej. Tony wypuścił głośno powietrze. -Pakuj się, albo to wszystko tu zostaje. Bo ty na pewno nie możesz tu zostać. I nie dyskutuj- powiedział, gdy zobaczył, jak młodszy otwiera usta- oboje wiemy, że nie masz ze mną szans."