YETİM KALAN KALPLER "Bazı yaralar dikiş tutmaz, sadece üzerine bir zırh giyersiniz." Londra'nın puslu sokaklarında, Buckingham Sarayı'nın gölgesinde iki kırık ruh... Leonardo. Kimi zaman Leo, kimi zaman Leonard. O, çocukluğunu kanlı bir piknik örtüsünde bırakmış, duygularını çelik bir miğferin arkasına hapsetmiş bir muhafız. Tek bir kuralı vardı: Görmek ama hissetmemek. Ta ki o yağmurlu sabah, bir kadının çığlığı zırhını çatlatana kadar. İris. Onun hikayesi bir "mucize" olarak başladı ama bir "katil" damgasıyla yarım kaldı. On dört yaşında bir silah sesiyle yetim kalan İris, annesinin kırık kolyesini kalbi gibi çantasında saklıyordu. O gün, o çelikten adamın önünde diz çöktüğünde sadece çantasını değil, tüm nefretini de oraya bıraktı. Biri kuralların adamı, diğeri ise kuralları yıkan bir fırtına. Gece yarısı illegal araba yarışlarının dumanı, boks ringlerinin kan kokusu ve bir barın loş ışıkları altında kesişen yollar... "Seni tanımadığımı mı sandın?" diye sordu İris nefretle. "Ben o miğferin arkasındaki boşluğu gördüm. Sen bir kahraman değil, yaşayan bir ölüsün." Geçmişin hayaletleri Londra sokaklarına indiğinde, yetim kalan kalpler birbirine sığınacak mı, yoksa birbirlerini mi yok edecekler? İhanet, intikam ve küllerinden doğan imkansız bir öfke hikayesi...