Başparmağı avucumdaki ince yaraların üzerinde dolaştı. Tırnaklarımla kendime açtığım izlerin üzerinden geçti. Soluğum kesildi. Yaralar yanmadı, ama içimde bir şeyler alev aldı. "Bırak." dedim, sesimden nefret akıyordu. Bırakmadı.

Turan Ata Korkmaz: O siktiğimin puştu neden sürekli senin etrafında? Siz: Patronum çünkü? Turan Ata Korkmaz: Ben senin ablanın omuzuna elimi atıyor muyum? Gereksiz samimiyet. Siz: Sen neden benim ablamın omuzuna elini atıyorsun ki? Ayrıca her şeyi geçtim sen beni mi izliyorsun? Neredesin? Turan Ata Korkmaz: Yanıma mı gelmek istiyorsun? Siz: Hayır? Turan Ata Korkmaz: O zaman bilmene gerek yok. Turan Ata Korkmaz: Samimiyetini siktiğime bak ulan iki yıldır tanışıyoruz bir kere bile elimi omuzuna atamadım, adamla bir aydır tanışıyorsun her gördüğümde eli olmayacak yerlerde. Siz: Ablamın patronusun elin neden omuzumda olsun? Turan Ata Korkmaz: O da senin patronun eli neden omuzunda? Siz: Çünkü seninle gerekli bir samimiyetimiz yok. Turan Ata Korkmaz: İki yıldır peşinden koşuyorum insaf *Bölümler kısa olacaktı, yazım hataları olabilir.*

Bazı kayıplar, sadece bir kişiyi değil, bir gerçeği de götürür. İnci, cevapsız soruların, yarım kalmış cümlelerin ve acı verici anıların gölgesinde büyüdü. Geçmiş susuyordu. Ancak kardeşinin kaybı, sessizliğin içindeki çığlığı uyandırdı. İnci'nin arayışı bir kaybın peşinden değil, bir gerçeğin içinden geçiyordu. Her şey bir kayıpla başlamamıştı belki...Ama her şey, bir kaybın içine gömülmüştü. Halbuki anlamadı. Bazı cevaplar bulunmak için değil, gömülmek içindi. Ama o durmadı. Kazdı. Kazdı. Kazdı. Ve kazarken, üzerine yavaşça toprak atıldığını fark etmedi. Geçmişin küllerinden doğan o sır, sonunda onun hayatını da yakacaktı. Şimdi İnci, sadece kardeşini değil, kendisini de arıyor. Ve her cevap, yeni bir sorunun kapısını aralıyor. Her ipucu, başka bir yalanın anahtarı oluyor. Geleceğe varmak için, geçmişin kapısını aralayabilecek mi? Çığlık atan gerçeklerin sesini, yalanların uğultusunda duyabilecek mi? Onca acıya göğüs geren kalbi, bir aşkın yükünü kaldırabilecek mi? Bu, bir kaybın hikayesi değil yalnıcza... Bu, kendi sesini bulmaya çalışan bir kadının, sessizliğe karşı savaşı. Aşkın, dostluğun, ihanetin ve oyunların kördüğüm olduğu bir savaş... Peki son ilmek kalbine atıldığında, kuşandığı silahların bir önemi kalacak mı?

Kalpte kalan şeyler insanı tekrar aynı noktaya getirir. B.Ö. & A.D.V.

BOZRA - TUTSAK SERİSİ I 11 ay boyunca insanlarla iletişim kurmadan, dağda izbe bir kulübede kurt köpeğiyle yaşayan Bora'nın kulübesinin önünde turuncu saçlı bir kadın bayılır. Alina, psikopat nişanlısıyla evlenmemek için kaçarken hayatını kurtaran ve hiç konuşmayan o iri yarı adama aşık olur. Yanında kalabilmek için cazibesi ve cesaretiyle adamı kendine aşık etmeye çalışır. Sıradan ve kendi halinde sandığı Bora'nın geçmişi, tahmin ettiğinden daha karanlıktır. *18 yaş üstü okuyucuları için uygundur. Tetikleyici unsurlar barındırabilir. *Bu kitapta sağlıklı seven bir erkek karakter yok. *Karanlık ve can yakıcı bir dark romance.

PUKKA YAYINLARI ARACILIĞIYLA KİTAP OLMUŞTUR. KİTAP SATAN HER YERDE BULABİLİRSİNİZ. Doğduğu ilk gün yetimhaneye bırakılan Rüzgar, hayatı boyunca bir şeylere ve birilerine bağlanmaktan kaçınan, soğuk bir tiptir. Aynı yetimhanede büyüdüğü yaramaz bir kız çocuğu dışında da bağ kurduğu kimse yoktur. Yaşı dolduğu için yetimhaneden ayrılmak zorunda kalan Rüzgar, her seferinde beraber kurtulmaya söz verdiği kız için geri döner. Yine rutin ziyaretlerinden birinde kızın ailesi tarafından yetimhaneden alındığını öğrenir ve bir daha ondan haber alamaz. Senelerini ondan bir iz bulmak için araştırarak geçirirken bir gün, gizemli bir numara doğum gününü kutlar. Çok geçmeden Rüzgar, bu numaranın yetimhanede beraber büyüdüğü kız olduğunu anlar ve kızın içinde bulunduğu zor durumu öğrendiğinde onu kurtarmak için anlaşmalı bir evlilik yapmayı teklif eder. İkisi, aynı soyadını paylaşan, evli ev arkadaşları olacaktır. "Seni seviyorum. Hep sevdim."

Unutulmaz bağların halatı zamanla körele körele incelir. Unutulan her duygu, her kimse hatırlanmadığı girdabın çukurunda boğularak bir hiçliğe kucak açar. Sen Oya SARMAŞIK unuttuğun seni geri getirebildin mi? Hatırladın mı yeniden seni? Söylesene daha ne kadar unutacaksın? Girdabın derinliği seni boğarak yüzeye çıkmanı engelliyorsa, unuttuğun onca yılı yeniden sildiğini bilerek kapat gözlerini. Ve sakın açma.

Aşk suçtu. Senin olmayan birisi için beslediğin duygular bir cellat gibi dikilirdi karşına. Sonra kollarına iki asker girerdi, o askerler başını bir kütüğün üstüne bastırırken boynuna inecek baltayı büyük bir sabırla beklerdi insan beklerdi ki, cellat alacak onun kellesini. Ama o balta inmeden önce, dururdu zaman. Sabır kanatırdı insanın her bir zerresini, bir işkenceden farksız akardı saniyeler, bir sudan sessiz, bir dalgadan daha hırçın. Aşk cellattı, ve o balta aşkın ellerinden inerdi insanın boynuna. Sevda cehennemdi, seni sevemeyen birinin aşkı ateşdi. Kendi kalbini yakan, kendi kanını akıtan bir kılıçtı. İnsan nasıl saplardı kendi sırtına bıçağı? İnsan ancak aşık olsa ihanet ederdi kendisine. Aşk ihanetdi, aşk en büyük oyun ve insanın kendine yaptığı ihanetdi. O Yavuz Payidar'dı, kendine en büyük ihaneti yapmış sırtına bir bıçak saplamış, boynunu bir cellatın önüne uzatmıştı. O Payidar'dı, sevdalanmıştı. Ve sevda, onun ihanetiydi. (Kitapta smut içerik yoktur. Yetişkin içerikli olması küfürlü sahneler ve küçük yakınlaşmalar içerdiği içindir.)

O mükemmeldi. Hayran olunasıydı. Gözleri, saçları, sesi, bedeni, yüzü... O tamamiyle kusursuzdu. Benden yaşlarca büyük olsa da içimdeki hayranlığı engelleyemiyordum. Umrunda bile değildim. Küçük bir kız çocuğunu kim severdi ki? Ama ben ona deli gibi aşıktım. Deli gibi. Dipnot: Yaş farkı, argo ve küfür içerir. Rahatsız olanların okumamasını tavsiye ediyorum. Daddykink yoktur.

mauro icardi, aşık olmaktan korkuyordu. yarı texting, 15.02.23 - 23.06.2024