Elleri kandan çıkmayan ruhu kayıp bir hasta, bir de ona her şeye rağmen deli olan deli doktoru... Soğuk, eli kana bulanmış ruhları etkilemezdi. Öngörülemez bir virüs gibi büyüyen akılalmaz duygular geldiği gibi gitmez, hatta gitmemek için diretirdi. Aşk, eli kana bulandı diye tutulduğu ruhtan vazgeçmezdi. Yakıp yok etsin ya da etmesin... Pes etmezdi. Ne delilik dinlerdi ne de tamamen yitip gitmiş bir akıl. Çünkü aşk da zaten deliliğin bir türeviydi. Soğuktan değil de kanlı ellerine bakıp ruhunu kaybederken takıntılı zihninde kaybolan bir kadındı Luna Lysova. Tutulduğu kadını kanlı ellerine ve çarpık zihniyetine rağmen korumaya çalışan kendi halinde bir adamdı, Dmitri Petrov. Bu hikâyenin cevapları, sorulardan çok daha zordu. Ama yanlışlar, doğruların baş düşmanıydı. Üstelik üç yanlış her zaman bir doğruyu götürürdü.

En fazla ne kadar ileri gidebilirsin ki? İstediğin şeyi almak konusunda... belki de, en çok bunun için; neleri göze alabilirsin? Hayat bu; seçimlerinin ne kadar aykırı olduğunun önemi yok. Bir gün, kendini hiç anlaşamadığın bir adamla anlaşma yaparken bile bulabilirsin... dedik ya, hayat bu ve kimin aykırı olduğunu düşünmek için vaktin de yok. En azından, Tamay için her şey böyle. Birbirlerini beklenmedik bir evliliğin içinde bulan ikili, belirli bir süre geçtikten sonra boşanmak konusunda anlaşırlar. Yine de, her şey planlandığı gibi gitmez; aralarındaki ilişki beklenmedik bir şekilde değişmeye başlar.

Hayatım boyunca öldürmek için yetiştirildim... Bunun normal olduğu öğretildi bana.... Ama şimdi bir ölü yerine, bir canlıya sokulmamı istiyorlar... Hemde karanlığın en güçlü liderlerinden birinin içine... Korkması gerekenler onlar... Sonuçta dünyada nam salmış, tek canlı cellat, yani "Ölüm Meleği" benim... Peki neden asıl korkanın ben olduğumu hissediyorum... "Ruhumun insanlık adına verdiği savaşı sen kazandın..." Ateş Dinçer... Ölüm Meleğini öldürebilen tek güç... Bana ruhumu geri veren tek gerçek... "Ölüm Meleği..." bu kitaba başlarken, sadece hayal ettim ve sonuç hayallerimin ötesinde bir mutluluk... Teşekkür ederim...

*Yetişkin içerik barındırır. *Nefretten aşka/anlaşmalı evlilik kurgusu --- "Kimi öptüğünün farkında bile değilsin," dedim üzerime tüm ağırlığıyla kapanan bedenini omuzlarından hafifçe iterek. Yüzlerimiz arasında bir nefeslik mesafeden fazlası yoktu. Aldığı her nefes benden doğuyor, aldığım her nefes ondan kopuyordu. Az önce dudaklarıma dokunan dudaklarını diliyle ıslattı ve ardından göğsü şişerek göğsüme yaslandı. Altında ezilmeye, o isteyerek üstümden kalkmadıkça son veremeyeceğimi biliyordum. Yatakla arasında kalan bedenimi kıvrandırıp yormak yerine onu ikna etmek için dudaklarımı araladım. "Sarhoşsun, farkında bile olmadan beni öptüğün için pişman olduğunu haykırdığın bir sabaha uyanmak istemiyorum." "Kim olduğunun farkında olmadığımı mı sanıyorsun?" diye sorarken sarhoşluğunun izlerini taşıyan sıcak nefesi yüzümü okşadı. "Karımı öptüğümün farkında olmadığımı mı sanıyorsun?" İrkilerek gözlerimi kırptım birkaç kez. Etrafta birilerinin olup olmadığını görmek için delice odaya bakındım. Kimse yoktu. Cevahir Avcıoğlu'nun beni 'karısı' olarak benliğine katmasına sebep olacağı oyunumuzun seyircilerinden hiçbiri burada değildi. Dudaklarını biraz önceki hafif baskıdan çok daha yoğun bir biçimde yeniden dudaklarıma bastırdığında zihnim binlerce soruya aynı anda yanıt aramaya başladı. Bizim dünyamızda her şey sahteydi. Her şey oyundu. Seyirciler gittiğinde perde kapanır, oyuncular birbirlerinin yanından hızla kaybolurdu. Ama şimdi ilk kez, hatta belki de son kez seyircisiz oynuyordu oyununu. Avcıoğlu'nun kurallarına kendisinden başka kimse karşı çıkamazdı. Bizim için yıkımı getirecek olan da, işte bu nedenle, bizzat kendisi olacaktı. --- '260224

-Tamamlandı- Elimdeki bereyi yavaşça çekti parmaklarımın arasından, suratımın etrafına dağılmış saçlarımı düzeltip kendi beresini kafama geçirdi. Düz bir çizgi halindeki dudakları kıvrıldı, gözlerine bir ışıltı yayıldı. Saçlarımı sevip yanaklarımı avuçlarının içine aldı. "Ne düşünüyorsun?" diye sordum kısıkça. "Sana ne kadar çok yakıştığını." Yüzümü yüzüne doğru çekti, dudaklarını alnıma dokundurup uzun soluklu bir öpücük bıraktığında ellerimi yanağımdaki ellerimin üstüne kapadım. "Başka?" dedim ona alttan bir bakış ederken. Dudaklarına yayılan serseri gülüşün ardında gözlerini tavana çevirdi, alt dudağına gevşekçe dişlerine geçirdi. "Bu eve, yanıma ne kadar çok yakıştığını." *** Kitap eğlenceli bir aşk hikayesini ve gündelik yaşamı içerir. Okuyacaklara duyurulur! Olumsuz örnek olabilecek davranışlar ve yetişkin içerik barındırmaktadır! Kapak Tasarımı: @hestianinkalemi 💜 Tüm hakları saklıdır. *Canım Kadına ithafen. @nanelilokum

"Ama buna dilek balonu demiyorum ben." Ayaz anlam veremeyerek kaşlarını çattı yine ve yine. "Nasıl yani? Ne diyorsun?" Omuz silktim gülümsemeye devam ederken. "Umut yıldızı diyorum." O sormadan açıkladım. "Çünkü dilekler gelip geçici. Ama umut öyle mi? O hep var." Balonu açtığımda o da ateşini yaktı, bir yandan meraklı gözlerle beni dinliyordu. "Balon da demek istemiyorum çünkü bir zaman sonra kaybolup gidecek. Belki de bir ağaç dalına takılacak. Bunu düşünmek istemiyorum." Gökyüzüne baktım. "Yıldızlar da tıpkı umutlar gibi kalıcı." Dudaklarım büküldü. "Evet çok uzakta, dokunamıyorsun belki ama orada olduğunu biliyorsun. Görüyorsun." Ona baktım bu sefer. "Ve bu buna yetiyor çünkü gündüz görünmese de orada olduğundan eminim. Gece geleceğinden eminim." Sırıttım ve onu gösterdim başımla. "Senin gibi."

"Mevsimlerden papatyayı severim. Sonra seni. Sonra yine seni. Ve hep seni..."

(+18) Namluyu adamın sırtına, kürek kemiklerinin arasına yasladım. "Ben olsam kıpırdamazdım." Adam kıpırdamadı ve açıkçası bu, beklediğim tepki değildi. Sırtındaki kasların namlunun değdiği yerde çok hafif gerildiğini hissettim ama bunun dışında hiçbir şey olmadı. Bu sakinlik içimdeki bütün alarm zillerini aynı anda çaldırdı. Normal biri değildi ve bunu daha yüzünü görmeden anlamıştım. Silahı biraz daha bastırdım. "Ellerini yavaşça kaldır." Birkaç saniye boyunca durdu ve sonra elleri, telaşsız bir itaatle iki yanından yükseldi. Gözlerim bir an kızın yüzüne kaydı. Karanlık hala yüzünü yutuyordu ama gözlerinin bende olduğunu hissedebiliyordum. "Git." dedim ama kıpırdamadı. Korkmuş olmalıydı. Onu çözebilmek için sesimi yükselttim ve tekrarladım. "Git dedim!" Kız bir saniye daha bekledi ve sonra hızla yanımdan geçti. Omzundaki ceket savruldu ve birkaç adım sonra koşmaya başladı. Adım sesleri tamamen kaybolduğunda konuştum. "Ben söylemeden kıpırdarsan ateş ederim." Sesim o kadar sakindi ki, bir an bunun gerçekten benden çıktığına inanmakta zorlandım. Adamın elleri hala havadayken yavaşça nefes aldı ve sonrasında... Sesini duydum. "Eğer ateş edersen, aradığın cevapları bulamazsın."

Pera, 17 yaşında bir lise öğrencisidir. Feza adında motorcu bir çocuğun hayatına girmesiyle kalbinin ilk defa attığını hissetse de bu onun için son derece tehlikeli olacaktır. Yarı texting ✨

egehandemiralp: sevgilimin fotoğraflarını profilinden derhal kaldır yoksa olacaklardan ben sorumlu değilim egehandemiralp: bi bitmediniz amına koyayım sanki sizmişsiniz gibi çaldıkça çalıyosunuz kızın fotoğraflarını niltaneva: iyi de bunlar benim fotoğraflarım niltaneva: üzgünüm ama sevgilin benim fotoğraflarımı kullanarak seni kandırmış muhtemelen egehandemiralp: ne - (bazı bölümler yetişkin içerik bulundurmaktadır)