Altı ay önce, on binlerce hayalet kara kule tüm dünyada belirmişti ve şehirlerin üzerinde süzülüyordu. Kimyacılar, fizikçiler, din adamları... hiçbiri nedenini bulamadı. Altı ay sonra, insanlar kulelere alıştı ve artık onlara dikkat etmemeye başladılar. Bir gün, Tang Mo uçan bir böceğin içinden geçmek yerine kuleye çarptığını gördü. Ertesi gün, keskin ve net bir çocuk sesi tüm insanlara bir duyuru yaptı. "Ding-dong! 15 Kasım 2017. Dünya çevrimiçi." Kara kulenin üç demir kaplı kuralı: 1.⁠ ⁠Her şey kara kule tarafından açıklanır. 2.⁠ ⁠Saat 06.00'dan 18.00'e kadar oyun zamanıdır. 3.⁠ ⁠Tüm oyuncular, lütfen kuleye saldırın.

Abisi Orhan sevdalandığı kızı kaçırırken yancı olmakta ne vardı? Abisi kızı alacaktı, kendisi arabada gözcü olup nöbet tutacaktı. Yengesinin abisine aşık olacak hali yoktu ya! " Abi sen emin misin kurban olduğum?" " Kızı yarı yolda bırakmam ben. Yarim dediysem yarimdir Ferdi." . . . . " Yâr dedin de yarrağı ben yedim galiba."

Kurtarılmak her zaman özgürlük getirmez; bazen sadece daha büyük bir kafese girmene neden olur. Cihan Kaya, tıp fakültesinin zorlu koridorlarında hayat kurtarmanın kutsallığını öğrenen, geleceği parlak bir gençtir. Sıradan hayatı, en yakın arkadaşı Arslan'ın evinde hiç hesaplamadığı bir karşılaşmayla altüst olur: Haktan Zorlu. Dünya onu holdingleri, hayır kurumları ve kusursuz gülümsemesiyle "iyilik timsali" bir iş insanı olarak tanımaktadır. Ancak bu parıltılı maskenin ardında, yeraltı dünyasının diz çöktüğü, acımasızlığıyla nam salmış bir canavar gizlidir. Haktan'ın karanlık dünyasında tesadüflere yer yoktur; o gün o evde gördüğü Cihan, artık onun yeni takıntısıdır. Cihan, kendisine uzatılan bu "hayırsever" elin aslında bir pençe olduğundan habersizdir. Arzu ile nefretin, şifa ile yıkımın karşı karşıya geldiği bu oyunda; Cihan ya bu karanlığa ışık olacak ya da Haktan Zorlu'nun ördüğü o kanlı ağlarda yok olup gidecektir. "Bazı iyilikler, en derin kötülükleri saklamak için yapılan en şık makyajdır."

Kardeşinin sevgilisine aşık olan boksör Uraz.

"Şeytanın tek bir zaafı vardı, o da cehennemine yanlışlıkla giren bir melekti."

Bebeğini her şeyden korumak için esaretine kapatmış bir adam.

İstenmeyen bir bebek, birbirine düşman iki adamın yazgısını kesiştirmişti.

Geceleri yer altında dövüşüyordum Adım Rüzgar. Ama herkes beni Karadelik olarak tanıyordu. Bu ringte ya sen yutardın ya da yuturuldun Ve bu sefer karşımdaki adam... ya benim karanlığıma çekilecekti ya da ben onun ayazına kapılacaktım Onun adı Ayaz namıdeğer Thanatos yani ölümün vücud bulmuş hali.. Soğuk. Hesapçı. Tehlikeli. Ve bana bakışı hiç de düşmanca değildi Ne zaman yan yana gelsek çok dikkat çekiyorduk ama ne o ne de ben bu durumun bizi daha da yakınlaştıracağını bilmiyorduk..

Biri ormanın vahşi efendisi, diğeri ise dünyadan yaralı bir şekilde kaçan ürkek bir ruh...

"Seni seviyorum lan!" Dediğim sözle bir anlık duraksadı. "Ne?" Çatılmış kaşlarıyla tam gözlerimin içine bakıyordu.Kısık sesle yeniden sordu: "Ne dedin?" Hiç bekletmeden anında cevap verdim: "Seni seviyorum dedim lan! Var mı bi diyeceğin?" diyerek bir kaç adım ona yaklaştım. Kafamı azıcık aşağı eğdiğimde burunlarımızın bir-birine değmesine ramak kalmıştı.Artık nefeslerimiz bir-birine değiyordu...