Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.

-"Məni qorxudursan Aynişan çox mükəmməlsən, qorxulu olanda budu məni zəiflədirsən. Mənə demişdin sənə olan marağım bitməyim çalış bu marağı itir yoxsa mən sənə vurularam." ﹏͚̈̈﹏͚̈̈﹏͚̈̈﹏͚̈̈﹏͚̈̈﹏͚̈̈﹏͚̈̈ ༻ ⚘️ ༺﹏͚̈̈﹏͚̈̈﹏͚̈̈﹏͚̈̈﹏͚̈̈﹏͚̈̈﹏͚̈̈﹏ -"Bir özümə nazım keçər, birdə özümə çatar gücüm. Həmişə mən çox sevmişəmdir, amma hekayələrim nədənsə hər dəfə yarımdır. "Qismət deyilmiş" deyə sinəmə çəkər , haqqımı isə hər dəfə halal edərəm. Çünkü; sevdamı yük bilənlər nə bilər ki, "ehh" lərimin ağırlığını. Elədiklərimində və hətta edə bilmədiklərimin də tək səbəbi sevməyimdir. Əgər günahım və əgər sənə çox gələn budusa söz verirəm özümə... Bir daha belə sevmərəm..." Hər kəsin bu dünyada bir sonluğu var, eynilə öz dünyası olduğu kimi... Bəs bir-birindən uzaq düşmüş iki fərqli ruh eyni təbiətin parçası ola bilərmi? Aynişanın zərifliyi və Cəsurun daxili qorxuları qarşı-qarşıya gəlir. Keçmişin silinmiş izləri, yalanlar, yanlış seçimlər və yarım qalmış bir sevgi... "Söz verirəm özümə... Bir daha belə sevmərəm." deyən bir qəlbin peşmanlıqla, çətinliklərlə və gizli qalan xatirələrlə dolu olan mübarizəsi. Keçmişin kölgəsində, bir-birini həm var edən, həm də zəiflədən iki insanın hekayəsi...

Bir anlıq Elxan Zeynallı ilə Cənubi Amerikaya səyahət etdiyinizi düşünün. Sonra bu hekayəni oxuyun.

Hər şey ani bir qərarla başlamışdı.Hər zaman buludların üzərində olmaq istərkən mən onlardan yuxarıda olmuşdum bir anda.Bu mənim qərarım qətiyyən deyildi.Sarmaşıqların arasından çıxıb Günəşə uzanmaq istəmişdim mən.Necə də çətin idi o sarmaşıqları yolmaq! Sevgisizliklə yoğrulan o kiçik qız uşağı böyümüşdü.Özünə verdiyi sözü yerinə yetirərkən aşiq olmuşdu o keşməkeşli yollarda.Ayağına çox daşlar dəymişdi.Çox qanatmışdı onlar onu.Ancaq heç vaxt əzilmədi.Dimdik bir qaya kimi sipər oldu özü -özünə.Öz qalxanını öz dəbilqəsini özü yaratdığı kimi.Səhər o kimsəsiz ruhu böyüdərkən gecələr ona acımağı buraxdı.Ayın işığı onu yönləndirərkən heç gözləmədiyi an qarşısına Günəş çıxdı.O Günəş ki,Ayın işığı ilə tanış olmadı.Onun qaranlığına şərik olmaq istədi.Amma o qaranlığ qapılarını illər öncə ona xəbər vermədən bağlamışdı.