-"Məni qorxudursan Aynişan çox mükəmməlsən, qorxulu olanda budu məni zəiflədirsən. Mənə demişdin sənə olan marağım bitməyim çalış bu marağı itir yoxsa mən sənə vurularam." •~~~~~~~~~~~~~~~~♡~~~~~~~~~~~~~~~~~• -"Bir özümə nazım keçər, birdə özümə çatar gücüm. Həmişə mən çox sevmişəmdir, amma hekayələrim nədənsə hər dəfə yarımdır. "Qismət deyilmiş" deyə sinəmə çəkər , haqqımı isə hər dəfə halal edərəm. Çünkü; sevdamı yük bilənlər nə bilər ki, "ehh" lərimin ağırlığını. Elədiklərimində və hətta edə bilmədiklərimin də tək səbəbi sevməyimdir. Əgər günahım və əgər sənə çox gələn budusa söz verirəm özümə... Bir daha belə sevmərəm..."

Bir anlıq Elxan Zeynallı ilə Cənubi Amerikaya səyahət etdiyinizi düşünün. Sonra bu hekayəni oxuyun.

Hər şey ani bir qərarla başlamışdı.Hər zaman buludların üzərində olmaq istərkən mən onlardan yuxarıda olmuşdum bir anda.Bu mənim qərarım qətiyyən deyildi.Sarmaşıqların arasından çıxıb Günəşə uzanmaq istəmişdim mən.Necə də çətin idi o sarmaşıqları yolmaq! Sevgisizliklə yoğrulan o kiçik qız uşağı böyümüşdü.Özünə verdiyi sözü yerinə yetirərkən aşiq olmuşdu o keşməkeşli yollarda.Ayağına çox daşlar dəymişdi.Çox qanatmışdı onlar onu.Ancaq heç vaxt əzilmədi.Dimdik bir qaya kimi sipər oldu özü -özünə.Öz qalxanını öz dəbilqəsini özü yaratdığı kimi.Səhər o kimsəsiz ruhu böyüdərkən gecələr ona acımağı buraxdı.Ayın işığı onu yönləndirərkən heç gözləmədiyi an qarşısına Günəş çıxdı.O Günəş ki,Ayın işığı ilə tanış olmadı.Onun qaranlığına şərik olmaq istədi.Amma o qaranlığ qapılarını illər öncə ona xəbər vermədən bağlamışdı.