•Tamamlandı• Sofrada oturduğum sırada kaşlarım çatıldı.Bakışlarım dışarıyı buldu.Kuruması için dışarıya asdığım kıyafetlerime baktım. "Bir şey mi oldu?" dedi Bahar merakla benim baktığım tarafa bakarak. "Ay senin bu hallerin beni korkutmaya başladı haberin olsun" dedi Esma ürkek tavrıyla bana bakarken. "Yağmur yağacak" dedim ve ayağa kalktım. "Saçmalama,hava durumunda öyle bir şey denilmedi" dedi Bahar arkamdan bana seslenerek.Ben ise kendimi dışarıya atmış,kıyafetleri toparlamaya koyulmuştum.Esma pencereyi açarak bana seslendi. "Kızım,daha kurumadı o kıyafetler.Ne yapıyorsun?" "Yağmur yağacak dedim ya.Islanmasın diye topluyorum" Neredeyse kıyafetlerin hepsini toplamıştım.Evin kapısını açtığımda "Ya yağmayacak yağmur falan,hava durumu..." diye Esma konuşurken bir anda yağan yağmurla lafı yarım kalmıştı. "Nasıl ya?" dedi Esma kafa karışıklığıyla. Ben ise kendimden emin bir şekilde içeriye geçtim.Galiba bazı şeyleri onlara da anlatmanın zamanı gelmişti. "Kızlar,size anlatmam gereken bir şey var.Çok önemli" ..... • 10 Ağustos 2022-Özelgüç #1 • 17 Eylül 2022-Korku #1 • 7 Haziran 2023-Macera #1

054********: çıkar o ipi boynundan 054********: bu kadar aciz misin yani 054********: bu kadar korkak mısın 054********: bu kadar mısın sen 054********: yapma 054********: lütfen yapma 054********: bunu kendine yapma 054********: Elzem... Görüldü

Frezya; Bu gece seviş benimle. Frezya; Bu sefer 8 saat 12 dakikadan daha uzun sürsün ama... -Dikkat! Kitapta argo, cinsellik içeren sahneler ve mesajlar bulunmaktadır. İlerleyen bölümler de açık bir şekilde mevcut olacaktır. Bunun bilincinde okumanız önemli rica olunur.-

Kuru öksürükleri durmadı bir süre. Boğazının acısını ben hissetmiş gibi yüzümü buruşturdum. Hastalığı benim yüzümden kaptığı için suçluluk hissi geçmiyordu da sanki artıyordu. "Ateşin düştü mü bir bakalım," diyerek ateş ölçeri elime aldığımda gerek yok dercesine elimden aldı aleti. Bileğimden beni kendine çektiğinde zaten üzerine eğilmiş halde olduğum için dengesiz duran bedenim kolayca savruldu ve kucağına düştüm. Kollarını iki yanımdan sarıp kara gözlerini gözlerime dikti yine. Hastalıktan çatlamış dudağının kenarını ısırdı beni izleyerek. "Boşa uğraşıyorsun kızım. Ne düşmesi...senin yanında beni yalnızca ateş basıyor."

Alınan intikamın bir anlamı kalmamıştı. Ne intikamı alan hayattaydı ne de intikamın kurbanı... Aradaki tek fark birinin ruhen diğerinin ise bedenen ölü olmasıydı. ------------ Yıpranmış vücudumdaki her bir iz... Hafızamdan silinmeyen her bir anı... Hatıraları saklayan küçük kız çocuğunun saçları... Arkamda bırakamadıklarımın sadece bir kısmı. Şimdi sana soruyorum benim değersiz kalbim. Kim toparlayacak ardındaki bu enkazı? :) #Abi 1. 🥇 #Gerçek 🥇 #aşk 11. 🥇

Kalp kırıklığı. O kadar acı ve boğucudur ki ne olduğunu anlayamazsın. Ve bazen acılar izler bırakır. Bunlara Girye denir. Acılar ruhunda girye bırakır. Dışarıdan kimse görmez, çünkü bilmelerini istemezsin. Ve bazen, hissettiklerin ve gösterdiklerin farklıdır. Unutma Parla; insanlar acıya boğulmaz. İnsanlar acıya boğdurur...

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

Giriş Var Çıkış Yok Grubuna 0572*** tarafından eklendiniz Giriş Var Çıkış Yok 0572***: Selamın Hellü gencolar 0572***: Ben benim sen sensin 0572***: Sen sensin o da o 0572***: O da o onlar da onlar 0572***: Onlar da onlar biz de biz 0572***: Biz de biz sizde siz 0572***: Siz de sizsiniz biz de biziz 0572***: Mükemmel derecedeki edebiyatım bitti 0572***: Geri kalan sizde valla 0585***: Yine ne saçmalıyorsun Cafer

''Yıllardır beni görmeni bekliyorum.'' Bir eli çıplak sırtımdayken diğer eli bacağımı okşuyordu. Sıcak nefesi dudaklarıma vururken ifadesiz kalmak benim için çok zordu. İçimden yükselen duygularla ona teslim olmak istiyordum. ''Her zaman bir adım arkandaydım. Sadece bir kere... kafanı çevirseydin beni görürdün, Aden.'' Sesindeki muhtaçlık ona hiç yakışmıyordu. Herkes onun gücünden ve ne kadar yenilmez olduğundan bahsederken onun tek istediği bendim. Hem de yıllardır... Hislerini bilmediğimi ve onu görmediğimi düşünüyordu. Ne kadar yanıldığını ah bir bilse! ''Kokunu özledim.'' Kafası boynuma sokulurken bedenim istemsiz olarak titredi. Ben... daha önce bu hislerle hiç kuşatılmamıştım. Bedenim benden bağımsız hareket ediyordu. ''Devrim...'' Anında işaret parmağıyla dudaklarımın üzerini örttü. ''Şhhh,'' ''Bugün benim sıram, Aden Özkan.'' Hem aklımı başımdan alıyor hem de konuşmama izin vermiyordu. ''Seni her gördüğümde yapmak istediğim ilk şey buydu.'' Sırtımdaki elini sıkılaştırırken bacağımdaki elini daireler çizerek belime çıkardı. ''Seni böyle kollarımın arasında sarmak istiyordum.'' Fısıldayarak, ''Sonsuza kadar.'' dedi. ''Devrim, ben...'' ''Bir kez daha sözümü kesersen Aden, seni susturma yöntemim dudaklarım olacak.'' Ne!? Şaşkınlıkla gözlerim açıldı. Kollarının sıcaklığıyla mayışan bedenim gerginleşti. ''Buna daha fazla dayanamıyorum. Sensizlik... beni mahvediyor.'' Sözleriyle darmadağın olmuş bir haldeydim. Onun olmak istiyordum. Bunu yapamazdım çünkü bizim ailelerimiz düşmandı! Devrim ne düşündüğümü anlamış olacak ki, ''Siktiğimin düşmanlığı umurumda bile değil, Aden.'' dedi. Oturduğum masaya heybetli bedeniyle yaklaştı. ''Ben Devrim Soypak, seni kendime alacağım.'' ''Öyle ya da böyle!'' ''Hazırlan Aden, çok yakında gelinim olacaksın.''

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."