Engelli bir adam ve mecburen bu adamla evlendirilen kadının bulunduğu bir kurgudur. Bu ikilinin aşkı ve zor zamanları anlatılmaktadır. Kitapta başka yazar kitap ve karakterlerinden bahsetmeyiniz. İlk kurgum olduğu için saygı çerçevesini aşmadan eleştirinizi yapın. 18.10.2023 tarihinde yazmaya başlanmış ara verilmiştir. 23.04.2024 tekrar yayınlanma tarihidir. Yalandan Oyunlar adında ilk kitaptır.

Klasik karışan bebekler hikayesi evet ama unutulmazları ile. Sezon Finali yapıp devam eden, klasik abi kurgusuna ihanet eden kitap... Okuyun derim :)

"Unutacağını düşünüyordum ?" "Benim için önemli olan tarihleri asla unutmam" Aldığım cevapla dudaklarım da küçük bir kıvrılma meydana geldiğin de kuzguni gözleri yüz hatlarım da yavaşça gezinmişti. Bu hareketi sol yanım da küçük bir titremeye neden olurken bakışlarımı ondan kaçırdığım da hissettiğim duygu yoğunluğunu görmezden gelmek istemiştim. İşte tam o an beklemediğim zamanda kız kulesinin en üstün de art arda patlayan havai fişeklerle ağzım şaşkınlıkla aralanırken ensem de ki nefesle tüm bedenim tuzla buz etmişti. "İyi ki doğdun Ay parçası" Fısıltılı çıkan sesiyle ister istemez gözlerim aheste bir edayla kapandığı an rüzgar yel misali esmiş , onun kokusunu ilk defa hissetmemi sağlamıştı.

Başıma ne geldiyse yengemin zoruyla çarşıya çıkmamla gelmişti. O gün Mardin'in daha önce hiç görmediğim ağasıyla karşılaşmıştım. İşte herşey o an başlamıştı. REKLAM YAPMAYINIZ.

Acımasız mafya liderinin aşkı... Aşk hiç bu kadar tehlikeli olmamıştı...

Daha 2 aylıkken zengin, soylu bir ailenin kapısına bırakılıp terk edilen bebek Onu kapılarının önünde bulup evlat edinen Asilzade ailesi Ve bu kız yıllar sonra öz ailesiyle karşılaşırsa neler olur Bakalım bu hikayede bizi neler bekliyor ~ Şu hayatta her ailenin bir eksiği vardır. Asilzade ailesinin eksiği ise bir kız evlattı. Papatya Hanım ve Mirza Bey, her ne kadar hep bir kız evlat isteseler de Allah onlara bir kız evlat nasip etmemişti. Ama onlar hiçbir zaman itirazda bulunmadılar; çünkü Allah onlara tam 4 tane aslan gibi erkek evlat vermişti. Hepsi terbiyeli ve naziklerdi... Sevdikleri insanlara karşı. Papatya Hanım her hamile kaldığında, Mirza Bey "belki bu kez kız olur" ümidiyle her zaman heyecanlanmıştı. Ama sonuç her zaman aynıydı. Asla şikayet etmediler bu duruma. "Allah'ın bir bildiği vardır." dediler her zaman. Ve bunu bir süre sonra anlayacaklardı ki: Allah'ın gerçekten bir bildiği varmış.

> "İnsanın kaderi, bazen tek bir valize sığar; içine yıllarca biriktirdiğin hayaller, unuttuğun kırgınlıklar ve adını koyamadığın özlemler sığar. Ben, o sabah valizimi kapattığımda, ardımda bırakacağım her şeyin aslında hâlâ içimde olduğunu bilmiyordum. Yola çıktığımda, gideceğim yerin bir şehir değil, kendim olacağını henüz fark etmemiştim."