Dziewięćset dziewięćdziesiąt sześć dni i nocy istnej przeprawy przez najskrytsze zakamarki piekła sprawiły, że Charles Tristan Lacroix, który przez całe życie myślał tylko o śmierci, po raz pierwszy zaczął łaknąć prawdziwego życia. Jednak na to było już o wiele za późno. Karty zostały rozłożone, a ostateczna partia śmiertelnego pokera rozpoczęta. Przyszedł czas, aby ponownie rozprawić się z demonami przeszłości i odkryć przed sobą bolesną prawdę. Czy serca które zostały złamane tak wiele razy, zdołają się połączyć? A co najważniejsze, jaką cenę będzie trzeba zapłacić, aby nareszcie zapanował spokój? DRUGA CZĘŚĆ DYLOGII „MEMENTO"

Życie osiemnastoletniej Zoe Miller nigdy nie było idealne. Kiedy dziewczyna myślała, że po burzy nareszcie wyszło słońce, okazało się, że był to dopiero początek prawdziwego huraganu, który miał nastąpić w jej życiu. Znajdując w swoim domu tajemniczą kartę, nieświadomie rozpoczęła ruletkę ze śmiercią, która jedynie czekała na odpowiedni moment, aby się ujawnić. Jedną z niespodzianek na jej drodze okazał się tajemniczy Francuz, który w ramach rekompensaty za uratowanie dziewczyny zaproponował jej układ. Pomimo początkowej nie chęci dziewczyny, z czasem okazało się, że mają z Charlesem więcej wspólnego, niż mogło jej się wcześniej wydawać i jedynym sposobem na wygranie śmiertelnej ruletki było połączenie sił ze śmiercią we własnej osobie. Czy śmierć i życie będą w stanie połączyć siły? Czy może ich konfrontacja wywoła całkowite spustoszenie? Czy wszystko miało jakikolwiek sens skoro śmierć i tak na nich czekała? PIERWSZA CZĘŚĆ DYLOGII „MEMENTO"

Elitarna szkoła, nowa uczennica, największy rywal jej brata, tajemnicze zdarzenia, burza śnieżna, serca z lodu. "Akademii Avalanche się nie wybiera. To ona wybiera Ciebie"

{Nowa wersja mojej pierwszej książki! Fabuła została zmieniona i dopracowana, dzięki czemu całość jest jeszcze bardziej spójna i przemyślana.} Desiree Clay od zawsze nosiła łatkę „obłąkanej". To słowo, szeptane za jej plecami, brzmiało jak wyrok, choć nikt nigdy nie odważył się powiedzieć go jej wprost. Nie miała znajomych - nie dlatego, że ich nie chciała, ale dlatego, że świat zdawał się patrzeć na nią przez krzywe zwierciadło. Była dla rówieśników zagadką, której nikt nie miał odwagi rozwiązać. Żyła na uboczu, w cieniu, jakby poza marginesem szkolnej społeczności. Spokój jej życia przerwało nagłe spotkanie - obcy chłopak, leżący na nocnej plaży, jak porzucony fragment innej historii. Jego ubrania były przemoczone, oblepione piaskiem, który lepił się do niego jak cień przeszłości. Z nosa i brwi spływała cienka strużka krwi, kontrastująca z bladą skórą w świetle księżyca. Dziewczyna zamierzała minąć go bez słowa, bez spojrzenia - i tak właśnie zrobiła. Przeszła obok, udając, że niczego nie widzi, że to nie jej sprawa. Ale coś w niej pękło. Sumienie, ciche i uparte, nie pozwoliło jej odejść. Zatrzymała się. A potem, zanim zdążyła się nad tym zastanowić, odwróciła się na pięcie i szybkim krokiem wróciła do chłopaka. To miało być tylko jedno przypadkowe spotkanie. Nic znaczącego, nic, co mogłoby mieć jakiekolwiek konsekwencje. A jednak - od tej dziwnej nocy wszystko się zmieniło. Życie Desiree, do tej pory ciche, obróciło się w chaos. Jej spokój... runął, roztrzaskując się o rzeczywistość jak szkło o beton. Z czasem zaczęły przychodzić wiadomości. Krótkie, urywane, pozornie bez sensu - wysyłane z nieznanego numeru, który zawsze znikał z historii po kilku minutach, jakby nigdy nie istniał. „Pamiętasz?", „Nie jesteś sama", „To dopiero początek". Żadne powitanie, żadnego podpisu. Tylko chłodny dreszcz, który przebiegał jej po

poprawiona wersja!