"​Bazı aşklar masallarla değil, kurşun sesleriyle başlar. ​Susuyorduk, direniyorduk, kanıyorduk ama en çok da seviyorduk. Ölümün soğuk nefesi ensemizdeyken bile birbirimizin sıcaklığına sığındık. ​İki seçenek sunuldu bize: Ya emire boyun eğip yok olacaktık ya da kendi kıyametimizi koparıp efsaneleşecektik. Biz, cehennemin ortasında kendi cennetimizi inşa etmeyi seçtik. ​Bu hikaye, bir erkeğin koruma içgüdüsünün, bir kadının ise içindeki gücü keşfetmesinin destanıdır. Karanlığın en koyu olduğu yerde bile parlayan yıldızlar vardır. Biz o yıldızların gölgesinde sevdik."

Gözlerimin önünde devasa bir çınar devriliyordu ve ben, elimde tuttuğum o keskin neşterle kaderi dikemiyordum. Baran'ın göğsündeki sızı, benim ruhuma sirayet etmişti. Beyaz önlüğümün üzerine sıçrayan her damla kan, onun hayatından çalınan bir saniyeydi. ​"Zehram..." dedi. ​Sesi, bir namludan sızan son duman gibi yorgun ve pusluydu. Ciğerlerine dolan hava değil, ölümdü. Nefes alışverişleri, aramızdaki o uçurumu biraz daha derinleştiriyordu. ​"İnci çiçeğim..." ​Nefes alışverişleri gittikçe azalıyordu. Gözlerindeki o sert fırtına dinmiş, yerini uçsuz bucaksız bir durgunluğa bırakmıştı. Benim kurtarmaya yemin ettiğim o hayat, parmaklarımın arasından kayıp giden kum taneleri gibiydi. Bir doktorun en büyük mağlubiyeti, kendi kalbini iyileştirememesiymiş.. ​Bu bir fısıltı değildi. Bu, bir adamın ölüme giderken bıraktığı son vasiyetti. "Nefes... al," diye inledi son kez. "Benim yerime de... oku o kitapları." Ve sonra o korkunç sessizlik çöktü. Neşter yere düştü, namlu soğudu. Ben ise o gece, acıyı iliklerime kadar hiss ettim.