Bazı geceler vardır, insanın içi sessizlikten bile daha çok gürültü yapar. Ne söyleyebildiğin kelimeler yeterli olur ne de susmak çare olur. İçinde biriken her şey, zamanla seni senden alır; aynaya baktığında gördüğün kişi bile yabancı gelir. Birine anlatmak istersin ama cümlelerin boğazında düğümlenir, çünkü en çok da anlaşılmamaktan korkarsın. Ve tam da o noktada anlarsın; bazı yaralar görünmezdir ama en derin olanlar da onlardır. Kimsenin ruhu duymaz,sizin ruhunuz da hep kan revan içinde olur.

*Yetişkin okurlar içindir.* Şimal, ailesiyle katıldığı sıradan bir davetin hayatını tamamen değiştireceğini bilmiyordu. Gecenin ortasında patlayan silah sesleriyle davet bir anda kana bulandığında, yerde kanlar içinde yatan adama yardım etmek için harekete geçti. Çünkü o bir doktordu ve hayat kurtarmak için yemin etmişti. Ancak Şimal o gece yalnızca bir adamı kurtarmadı. Aynı zamanda tehlikeli bir örgütün liderinin dikkatini üzerine çekti. Bir hayatı kurtarmak isterken, kendi hayatını geri dönüşü olmayan bir karanlığın içine sürükledi. Bazen doğru olanı yapmak, insanın hayatındaki en büyük hataya dönüşebilir.

Gerçek Ailem / Askeri (Kadın Asker) Ben Okyanus, büyük bir Yangın'dan çıkmayı başarmış ama Kül'e dönmüş bir İstihbarat Ajanı. Karanlık ve fırtınalı bir Okyanus, Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya... Okyanus, içine çektiği herşeyi hırçın dalgaları ile boğardı. Mahvolurdu ama kendini kaybetmezdi. Ben Okyanus'tum, öyleyse neden kendi kendimi boğuyordum? Okyanus'un, yıllar boyunca kendini korumak için zorlukla inşa ettiği duvarları onu yeni bulan gerçek ailesi yıkmayı başarabilecek miydi? Okyanus'ta boğulacak mıdır? Yangın'da Kül'e mi dönüşecektir? Yoksa komutanının orman gözlerinde kaybolacak mıdır? Nefret ettiği gökyüzünü tekrar sevmeye başladığında her şeyin üstesinden gelmeyi öğrenebilecek miydi? Peki ya, Kızıl ailesi? Aile sırları, Okyanus'un bilinmeyen geçmişi... Alabora Timi ve Kızıl Timi neden birlikte görev almaya başladı? Çözülmesi gereken askeri bir sır vardı ama herşey de küçük bir kızda saklıydı... Okyanus mu? Kül mü? Yoksa her ihtimalde de Okyanus'un Kül'ü müydü? "Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya, Şanlıurfa. Emret, komutanım!" "Yüzbaşı Deniz Akif Alabora, Şanlıurfa. Emret, komutanım!"

Başparmağı avucumdaki ince yaraların üzerinde dolaştı. Tırnaklarımla kendime açtığım izlerin üzerinden geçti. Soluğum kesildi. Yaralar yanmadı, ama içimde bir şeyler alev aldı. "Bırak." dedim, sesimden nefret akıyordu. Bırakmadı.