"...මේ ඔයාගේ ග්ලොසී ලිප්ස් වලින් මට උම්මා එකක් දෙනවද...?" __________________________________ . . . . ඔවුන් දෙදෙනා කිසිම දිනක එකිනෙකාට ගැළපුණේ නැත... එක් අයෙකු ආදරයේ දෙවඟනගේ ආශිර්වාදය ලැබූවෙකි. නිල්වන් දෑසක්, සූර්යාලෝකයෙන් නැහැවුණු කෙස් කළඹක් සහ සායම් තැවරුණු ඇඟිලි තුඩුවලින් පිරි ඔහු, මී පැණි බඳු තොල් පෙති ඇති, නොහික්මුණු හදවතක් හිමි සුන්දර තරුණයෙකි. අනෙක් අය පීඩාවේ දෙවඟනට දාව උපන්නෙකි. මධ්‍යම රාත්‍රියක් වන් අඳුරු දෑසක්, සාගර රළ වන් කෙස් කළඹක් සහ තුවාල වූ තොල් පෙති ඇති ඔහු, ලෙයින් තැවරුණු දෑත් සහ තනිකමින් පිරි හදවතක් උරුම කරගත්තෙකි. නමුත් ඒ තුවාල වූ තොල් පෙති සිනාසුණේ ඔහු වෙනුවෙනි. ලෙයින් තැවරුණු ඒ රළු දෑත් ඔහුගේ සිනිඳු සම ස්පර්ශ කිරීමට පෙරුම් පිරීය. ඔහුගේ හදවත සුවය සෙව්වේ ඔහුගෙන් පමණි. "මගේ අඳුරු ලෝකයේ එකම එළිය වුණේ ඔයා... තුවාල වුණු මගේ හිතට සුවයක් ගෙනාවේ ඔයා... ඔයාගේ ඇස් දිහා බැලුවා

අසම්මතේකට පෙම් කළ , අසම්මත ඈ...

"ඒ රිදුම් නිවී මා හදේ ඈ ළඟින් රැදීලා වගේ සීරුවෙන් ළයේ පෙම් මල් පීදුනා" අමිත්‍යා × උපුනි

••••• සුදු අරලිය ••••• ( පුලුවන්ද පවරන්න ඔය සුදු අරලිය මලේ අයිතිය මටම විතරක් ) " ඇයි අයියෙ ඔයා කොයි වෙලෙත් මාව සුදු අරලිය මලකට සමාන කරන්නෙ..??" මං අයියගෙ මූන දිහා බලන් අහනකොට එයා මගෙ ඇස් දෙක දිහා බැලුවා.. මගෙ අයියගෙ මූනෙ ඇඳිලා තිබ්බෙ හරි ලස්සන නිවිච්ච හිනාවක්.. " ම්ම්ම් මොකද මගෙ චූටි මහත්තයා මට සුදු අරලිය මලක් නිසා.."