Yazarlar için okur gözünden tavsiyeler

#tamamlandı. Merakla arkamı döndüğümde koridorun ortasında onu gördüm. Gözlerim ardına kadar açılırken dudaklarımda aralandı. Gözlerim, benimkinin aynısı gözlerine kaydı. Oradan saçlarına, burnuna yanaklarına, dudaklarına, her bir uzvuna uzun uzun baktım. Aynaya bakıyormuşum gibi hissettim. Diyar bana benzemiyordu Diyar bendi sanki. Biz bir birimize tıpatıp benziyorduk. Bu kadar benzeyeceğimizi düşünmemiştim. Onunla benim aramdaki tek fark çenesinin altındaki siyah küçük bir bendi. Dikkatli bakmadığın sürece belli bile olmuyor. Boylarımız, kilomuz bile neredeyse aynı. Oda beni dikkatle inceliyordu. Ne diyeceğimi bilemedim. İkimizde konuşamadık. Asonsörün sesiyle başımı kısa bir an çevirdim. Asansörden inen 4 erkek de Diyar ve bana dikkatle baktılar. Ayrı ayrı görmüşlerdi ama onlarda ilk defa yan yana görüyorlardı. Tıpkı bizim bir birimizi ilk defa gördüğümüz gibi. (Wattpad'de bu isimdeki ilk kitaptır .)

Berdel sonucu yatalak bir Ağanın eşi olacaktım... Ama nedenlerde boğulacağım bir sır dünyasına gireceğimi nerden bilebilirdim ki? Hadi hayat serüvenime sende katıl :)

Sevdiği adam için her şeyi geride bırakmaya cesaret eden bir kadının hikâyesi... Hatta kendi evrenini bile. Kocasını kısa bir süre önce kaybeden Rena, artık hayata tutunacak bir sebep bulamamaktadır. Onun için ölüm, korkulacak bir son değil; sevdiğine kavuşacağı tek kapıdır. Günlerini mezarlıkta, geçmişin anılarıyla konuşarak geçirirken karşısına çıkan gizemli bir cadı, kaderin yönünü geri dönülmez biçimde değiştirir. Cadı, Rena'ya sevdiği adama ulaşmanın bir yolu olduğunu söyler. Ama her mucizenin bir bedeli vardır. Bedelin ne olduğunu dahi bilmeden teklifi kabul eden Rena, gözlerini bambaşka bir evrende açar. Ortaçağı andıran bu dünyada, sevdiği adam Veliaht Prens Arvın olarak karşısındadır. Ancak Arvın, onu tanımamaktadır. Rena'yla geçirdiği yıllara, paylaştıkları aşka dair tek bir anısı yoktur. Dahası, kaderinin başka bir kadınla yazıldığına inanmaktadır. Rena, sevdiği adamı her şeye rağmen yeniden kazanabilecek midir? Onu, sıfırdan kendine âşık edebilecek kadar güçlü müdür? Peki Arvın, hayatının tam ortasına düşen bu yabancı kadına karşı koyabilecek midir? Kalbinde anlam veremediği o sızı, gerçekten sadece bir rastlantı mıdır? Veliaht prens, Velerion'un kaderini mi seçecektir... Yoksa kalbinin fısıltılarını mı? Çünkü bazı aşklar hatırlanmaz... Hissedilir. Ve bazı bedeller, yalnızca ruhla ödenir.

🍀⏳ Ses ilk başta fısıltıydı... rüyaların ucunda, uyanıklığın sınırında. Arden kulaklarını değil, kalbini açtığında onu duymaya başladı. O ses, onu yedi mühürle saklanan dünyalara çağırdı-her biri karanlıkla aydınlığın iç içe geçtiği sınavlarla doluydu. Yola yalnız çıktı. Ama bazı yollar, yalnızca yürümek için değil, beraber savaşmak için vardır. Ve bazı sesler... sadece bir kişiye değil, kaderinde yazılmış olanlara da ulaşır. 'kitab kapağı bana aittir çalıntı olursa gerekli önlemler alınacaktır. '

Bazı in­san­lar ka­ran­lık­tan kor­kar. Ba­zı­la­rı ise ka­ran­lı­ğın ta ken­di­si olur. Zümra...Geç­mi­şi kanla ya­zıl­mış, ruhu par­ça­lan­mış bir kadın.Çocuk yaşta kay­bet­tik­le­ri, onu insan ol­mak­tan uzak­laş­tır­dı; ge­ri­ye sa­de­ce öfke, acı ve in­ti­kam kaldı. O artık bir avcı. He­de­fi ise sı­ra­dan in­san­lar değil...Dün­ya­nın en kirli, en ka­ran­lık yüzü. Kadın ti­ca­re­ti, kirli iliş­ki­ler, güç sa­vaş­la­rı ve iha­net­ler­le örülü bir dü­zen­de; Zümra kendi ada­le­ti­ni kur­ma­ya ka­rar­lı.Ama her adım­da kar­şı­sı­na çıkan ger­çek, onu tek bir so­ru­ya sü­rük­lü­yor: "Te­miz­le­di­ğim şey ger­çek­ten pis­lik mi... yoksa ben de o ka­ran­lı­ğın bir par­ça­sı mıyım?" Geç­mi­şin sır­la­rı bir bir or­ta­ya çı­kar­ken, düş­man ile kan bağı ara­sın­da­ki çizgi si­li­ni­yor.Aşk, nef­ret, tutku ve iha­net iç içe ge­çi­yor. Ve savaş baş­lı­yor... Bu hi­kâ­ye­de masum yok. Ka­za­nan yok. Sa­de­ce ha­yal­le­ri ölen­ler var.

"Gidiyorum," dedim, burnumu çekerek. Gözyaşlarımı elimin tersiyle sildim; ona belli etmemeye çalıştım. "Git," dedi düz bir sesle. Vazgeçmiş gibiydi... Benden, bizden, bize dair her şeyden. "Bir daha asla dönmeyeceğim buralara," dedim. Mavilerinin içine bakarken dudaklarım titriyordu. Ağlıyordum. O ise bu hâlime hüzünle bakıyordu. Gözlerinden bin türlü duygu geçiyordu ama yüzü sertti. Kendini tutuyordu. Belliydi; çoktan kararını vermişti. "Dönme," dedi keskin bir sesle. Boğazıma bir yumru oturdu. Konuşamadım. Sadece baktım... Ve ilk kez, gerçekten kaybettiğimizi anladım. "Seni hiç özlemeyeceğim!" dedim. Sözlerim dudaklarımdan çıkarken bile yalandı ama ona acı vermesini istedim. Bana baktı. Gözlerinde kırgınlık vardı; öyle derin, öyle sessizti ki insanın içini parçalayan cinsten. "Özleme," dedi. Ama Biranda beni kendine çekip öyle bir sarıldı. Sarılışı her şeyi yakıp kül ediyordu. Beni öyle sıkı sardı ki, sanki bırakırsa yok olacağımı biliyordu. Gitmemi istemiyordu. Belli edemiyordu. Ama bedeninin titremesi ele veriyordu onu. "Affetmeyeceğim de!" dedim. Kollarım ona daha da kenetlendi. Gözyaşlarım göğsünü ıslatıyordu. Son kez kokusunu içime çektiğimi iliklerime kadar hissediyordum. Burnumun direği sızladı. Bu, onun içimde bıraktığı son izdi. "Affetme," dedi. Sesi sertti ama öfkesi bana değil, çaresizliğeydi. Bizi buna mecbur bırakan her şeye... Ve biraz da bana. O da affetmeyecekti. Kendini de, beni de. "Artık sevmeyeceğim!" dedim. Acım o kadar büyüktü ki, onu sevdiğimi inkâr ederek itiraf etmiştim. Dudaklarının kenarı titredi. Öpücükleri saçlarımda dolaşırken boğazından kopan o kırık sesle- "Sevme," dedi. İkimiz de yanıyorduk. Aynı ateşin içindeydik. Ama o, kül olmayı sessizce öğrenmişti.Son kez baktım yüzüne. Bu kez gerçekten sondu.

Kara Kartel'in lideri olan Kaya Karayazı. Ve Türkiye'de ikinci yerde olan savcı Efruz Kandemir, Bir birileri ile düşmancılık yaparlar. Yıllarca peşine düşer, Taaki Kaya Karayazı, Efruz Kandemirin peşine düşen kadar. Efruz Kandemir, Kaya Karayazı'ya şunu söylemiştir. "Ölene kadar sana özgürlük yok.!" (Bu hikaye tamamen hayal ürünüdür.)