Adalet onun pusulasıydı, Vatan ise onun vazgeçilmez yemini. Birinin yolu mahkeme koridorlarından geçerken, Diğerinin ki operasyon bölgelerinden geçiyordu. Birbirlerinden uzak durmaları gerekiyordu belki de, Ama kader onların adını çoktan aynı satırın içine yazmıştı. ~☆~

Büyük bir vakıf gecesinde kontrolden çıkan birkaç cümle ve yanlış anlaşılan bir görüntü, Isabella'yı kurtulması imkânsız bir skandalın tam ortasına bırakır. Ailesinin itibarını ve kendi özgürlüğünü korumak için attığı tek bir yalan ise onu hiç tanımadığı, ait olduğu dünyadan tamamen uzakta duran bir adamla karşı karşıya getirir. Başlangıçta birbirlerine yalnızca koydukları sınırlar kadar yakındılar. Birbirimize kadar.

"O silahı elinden indir!" dediğimde, yan duran vücudunu ağır ağır bana doğru çevirdi ama o silah abimin alnına daha da bastırıldı. Yüzündeki sinsi tebessüm meydandaki herkesin yüreğini sıkıştırıyordu. "Yoksa?" diye soruşu, meydandaki bütün insanları endişelendirmeye yeterdi. Kalabalığın nefesi bir anlığına tutulmuş gibiydi. Çenemi herkesin inadına dikleştirip, gözlerimi onunkilere kilitledim. "Yoksa sana yemin olsun! Bu meydanı kanınla yıkarım!" diye bağırdım. Sözlerim gökyüzüne çarpıp geri indi, meydanda taş kesilmiş onlarca insanın üzerinde yankılandı. "Efsun!" diyen abime bakmadım. Gözlerim, kanla kaplanmış yüzüne kayacak olursa gardımın düşeceğini biliyordum. Onun bitap nefesi bile içimdeki öfkenin dengesini bozabilirdi. "Demek kanım ile yıkarsın ha!" dediğinde, fısıltısı bile meydanı inletti. Sanki rüzgar, sesi alıp bütün taş sokaklara taşıdı. Kalabalık tek bir ağızdan derin bir nefes aldı, kimse kıpırdamaya cesaret edemedi. "Azad ağa, yaparım bilirsin! Bu seni ilk vuruşum olmaz!" deyişimin ardından kaşları çatıldı. Çelik gibi bakan gözleri bir anlığına karardı. O an kalabalıktan birkaç kişi korkuyla geriye doğru koştu; ayak sesleri taş zeminde yankılandı. Koskoca Mardin! Her taşında kanın, her sokağında intikamın yankılandığı o şehir... En iyi o bilirdi; yıllar önce nasıl AZAD KARAASLAN'ı gözümü bile kırpmadan vurduğumu. O gün güneş batmamıştı sanki, Mardin yasa bürünürken Diyarbakır'da zılgıtlar eşliğinde birçok kapıda düğün yapılmıştı. Gözyaşı ile kahkaha aynı anda yükselmişti gökyüzüne. Ben, EFSUN ŞANLI... Yıllar önce babamın kanını akıtan adamın kanını bu meydanda dökmüştüm. Zerre korkmadan, zerre aşkımı aklıma getirmeden. O an kalbimde ne kadınlık ne merhamet kalmıştı; sadece intikamın soğuk ve keskin tadı vardı.

"Kız kulesine kaç saatte yüzerek varabilirsin?" Demişti Feraye ona, iri siyah gözleri eşliğinde. Asaf, geceden çok Feraye'nin karanlık gökyüzünü andıran gözlerini izlemeyi severdi. Avuç içlerini yerde geri yaslarken uzakta ki kız kulesine baktı. "Kız kulesine yüzmeye gerek yok, gemiler var." "Ama ya yüzmek istersem?" Diye merakla sordu, Feraye. Sorusunun cevabını istediği için başka yollarla Asaf'ı konuşturmaya çalışıyordu. "O zaman büyük ihtimalle salaksın." Hoşnutsuz ifadesiyle konuşurken yüzünü buruşturdu. "Kim neden onca gemi varken soğuk bir denizin içine dalmayı seçsin?" "Belki de denizleri seviyordur." Yanında oturan kız çocuğu alıngan bir tavırla çattı kaşlarını. "Denizi sevip, denize dokunmak istiyor olamaz mı?" "Yalnızca aptallık olur." Asaf sağ elini yerden çekti ve işaret parmağını denize doğrulttu. "Sen denize dokunmaktan bahsetmiyorsun ki, denizde boğulmaktan bahsediyorsun." Feraye'nin yüzü düştü gözlerini onun yüzüne dikti. "Sürekli negativ düşünmeyi keser misin? Boğulmak boğulmak deyip durmasana korkarım ben boğulmaktan!" "Boğulamana izin vermem." Kendinden emin bir sesle konuşurken yanında oturan kız çocuğunu izledi. Feraye'nin yüzünde beliren o tebessümü aklnına kazıdı. Bugün o tebessüm ağır bir gerçekten farksız gözleri önüne devrildi. Sahilin kenarında iki çocuğun hayali vardı. Biri küçücük kalmış, biri koca adam olmuş ama hiç yaş almamış. Hâlâ Feraye gelse onunla dalga geçecek, onunla oyunlar oynayacak kadar yaş almamış.

Babasının hatası yüzünden bedelini sevmediği mafya olan bir adam ile tehtid karşılığında anlaşmalı evlilik yaparak ödeyen doktor kadının... & Çocukluğundan beri sevdiği kadınla birlikte olabilmek için babasını bahane ederek kadını tehtid eden mafya adamın... Hikayesi...

TAN SERİSİ I. KİTAP Yazın yakıcı güneşi kadar derin bir âşk hikâyesi. Haziran Ak ünlü bir moda şirketinde yaz stajı yapmaktadır, kendisini gizleyen ve sırların adamı olan Ilgaz Aybars ona geçmişinden bir parça bırakmıştır. Haziran ve Ilgaz'ın bir şirkette başlayan arkadaşlığı devam edecek fakat gerçek kimliğini öğrendikten sonra çekişmeli bir aşk alevlenecektir. Arkadaşlıklar, çiftlik evi ve deniz... Haziran ve Ilgaz'ın yaz âşkı bir kitabın son cümlesiydi. Ne bir başlangıç vardı ne de bir bitiş.

18 yaşında, sevdiği adam askerdeyken ailesinin kendisini istemeye geleceği gün hayatını altüst eden bir iftiraya uğrayan Ceylan Akçay, memleketi Karadeniz'den sürgün edilir. Geride bıraktığı her şeyin ağırlığıyla, ne geçmişini ne de kaybettiklerini unutabilir. Berk, Ceylan'ın kovulmasının ardından döndüğünde, terk edildiğini sandı. 10 yıl boyunca, yalanların içinde bir başına kaldı, ne doğruyu öğrenebildi ne de kendini affedebildi. 10 yıl sonra, acılar ve kayıplarla dolu bir hayatın ardından Ceylan, Karadeniz'e geri dönmek zorunda kalır. Ancak geri dönüşü, sadece geçmişin izlerini değil, eski sevdalarının yeniden canlanmasını da beraberinde getirir. Berk Teber, yıllar sonra kavuşmanın sevinciyle dolsa da, geçmişin gölgeleri ve geleceğin getireceği felaketler onları beklemedikleri bir şekilde bulur. Berk ve Ceylan, kavuştuklarını sandıkları anda, hayat onlara acımasız gerçekleri ve sınavları göstermeye başlar. ‼️Yetişkin İçerik‼️ İlk yayım tarihi; 17 Eylül 2022 TÜM HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR.

Tanrı'ya yüz çevirmiş iblis, insan bir kadına aşık olur. Günahla kavrulan bedenleri gelecekte tekrar bir araya geldiğinde kadın bir bebeğin peşinde iz sürmektedir. "Bizim için bir cehennem kurdum sevgilim."

Unutmayın; « Her son, yeni bir başlangıcın habercisidir. » ❦ Nefes Asi Aladağ, on yıl önce ablası ve abisi tarafından Türkiye'den gönderildi ve geri dönmesi kesinikle yasaklandı. Fransa'da özgür bir hayat yaşaması istenirken o, ailesinin tehlikeli hayatının ta içine düştü ve onlar ile aynı savaş vermekte kararlı. Topraklarına dönebilmek için, AK örgütün lideri olan Kaan Demir Kandemir ile anlaşmalı bir evlilik yapar. İki tarafının da çıkarlarına hizmet eden bu izdivaç, herkesin hayatını değiştirmek ile kalmıyor, zamanla karanlığından aydınlığa çıkmalarına sağlayacaktır. İhanet, gizem, hayal kırıklığıyla dolu bir macera tüm örgütü beklerken. Aşk, şefkat ve güven duyguları Nefes ve Kaan çiftine en beklenmedik anılarında onlara eşlik edecekler. Şimdi sayın yolcularımız, kemerlerinizi takın ve sıkı tutunun . Son Durak'a giden trenimiz şu anda yola çıkıyor. ✍🏽 @smariaa

Ben ona yıllarca "Ayaz abi" dedim. O ise bana hep "küçük,cimcime" dedi. Çocukluğumun en güvenli insanıydı. Abimin en yakın arkadaşıydı. Evimizin bir parçasıydı. Sonra büyüdüm. Ben büyüdüğümü fark ettim. O ise hâlâ beni çocuk sanıyordu. Her şey, atılan tek bir mesajla başladı. Önce tartıştık. Sonra alıştık. Sonra birbirimizin gününü merak etmeye başladık. Ama bazı insanlar sadece yanlış zamanda doğru kişidir. Ve bazı hitaplar... Değiştirilmesi en zor olanlardır. Çünkü "Ayaz abi" demeyi bıraktığım gün, hiçbir şey eskisi gibi olmadı.