Kırık Kafesler Evreni #1 •••••••••••••••••••••••••••••••• Kübra Karan. "Gelini öpebilirsiniz." Nikah memurunun cümlesiyle irkildim. Nikah cüzdanını uzattığında alamadan ayaklandık. Bakışlarım Hakan'a döndüğünde kaşları çatılmıştı yine. Cidden çatık kaşlarıyla para kazanıyor olabilir miydi? Bana eğildiğinde gözlerimi sıkıca kapattım ve nefesimi tuttum. Dudakları alnıma değdi, tuttuğum nefesim ciğerlerimden süzülürken dengemi sağlamak için Hakan'ın ceketini sıkıca tuttum. "Bu evlilik esaretin değil Karım. Özgürlüğün. İstemediğin bir şey asla yaşanmayacak." Gözlerimi araladığımda güven verici gri hareleriyle kesişti gözlerim. Burada tutsak olmadığımın altını çizmesi bile benim için o kadar kıymetliydi ki ona inanmaktan başka yolum yoktu. "Özgürlüğüm." dedim heyecanla. Gözlerini kapatıp açtığında onayladığını anladım. "Senin özgürlüğün bizim ortaklığımız. Senin gözlerin ve kulaklarınla benim gücüm...Bu dünyanın en mükemmel anlaşması ve evliliği olacak." •••••••••••••••••••••••••••••••• Başlangıç Tarihi : 01.12.2023 Bitiş Tarihi : 19.09.2025

Bir mafya anlaşması için zorla evlendirilen iki kişi: Soğuk mafya lideri Asi ve özgür bir kız Başta nefret ederler ama zamanla birbirlerini korumaya başlarlar.

"Onun etrafına örülen duvarlar sadece taştan ibaretti, cellatları ise bunu bir mahkumiyet sandı. Oysa o, karanlığın en koyu anında bile içindeki o küçük ışığı korumayı başaran bir direnişçiydi." "Bedenini sınırlandırdılar ama ruhunun güzelliğine asla sınır çizemediler. Sessizliğe mahkum edilen birinin,tüm dünyayı sarsacak o gizli çığlığı... Tutsaklığın gölgesinde yeşeren bir özgürlük..."

Ailesiyle düz bir hayat yaşayan Neva bir gün yine ailesiyle babasının memleketine gider ve orada ilk defa gördüğü oğlan Neva'nın hayatını kurtarır. Bir süre sonra onunla arkadaş olan Neva hayatının Acı kanununu yazdığının farkında değildir. Nevanın içindeki sevgi ilk defa yeşerir ve onun içine kapanık, sanvılı hayatında kurtarır. Ferahlama ve mutluluk gelir ancak kısa sürer ve artık yavaş yavaş şüphelenmeye başlar. Bir süre sonra şüphelenmeye başlayan ve korktuğu şüpheler başına gelen Nevanın hayatı kararır. Herkes uzaklaşarak, uzaklara gider. Kısa süren kalmanın ardından tekrar evine dönen Neva. Tüm sevdiklerini kaybeder ve sevdiği adamı karşısına alır. Hayatında kimse kalmayan Neva tüm gerçekleri öğrenmek için asla istemesiği yola başvurur. Ancak hiçbir şey bildiği gibi değildir. Umduğu gibi olmamıştır Hayatı tepetakla olan Neva son kez savaşır. Son kez yenilir. Ve son kozu oynar.

Evlilik hayalleri kurduğun askerin şehit haberini aldıktan üç yıl sonra çalışmaya gittiğin kararagahta karşına çıkarsa ne olur? "Ben seni kaybettim sandım... Sen ise sadece benden uzak bir hayata saklanmışsın."

[ TAMAMLANDI ] #ÂSKERİ KURGU Sarmaşık, savaşın ortasında filizlenen ama kökü acıya uzanan bir hikâye. Kurşunların susturamadığı sırlar, emirlere sığmayan duygular ve kaçtıkça daha da saran bir bağ... Bazı aşklar kurtarmaz. Bazıları sarmaşık gibi boğar. 💋 "Sikimişim her şeyi!" diye haykırdı yüzüme doğru. "Az önce o siktimin herifi aklımı kurcalarken bile kabul etmediğim şeyleri... sen giderken, seni kaybetme korkusu bana hatırlattı!" Sesi titriyordu ama geri adım atmıyordu. Yüzü yüzüme o kadar yakındı ki, burunlarımız neredeyse birbirine değiyordu. "Anlıyor musun?" "Seni seviyorum ulan! Deli gibi aşığım!" Beni hafifçe sarsarken gözleri gözlerime kilitlenmişti. "O bir çift bal rengi gözünü gördüğüm an anladım sana tutulduğumu!" diye devam etti. Nutkum tutulmuş bir halde ona bakakaldım. "Yaz kafana bunu, Hare Yaman..." dedi, sesi bir an daha da sertleşerek. "O soyadın Yıldırım olmadan vazgeçmem senden. Ölüm gelse, ecel gelse... yine de alamaz seni benden." 💋 Başlama tarihi; 30.01.2026 Bitiş tarihi; 12.05.2026

"Kalbini savaş meydanında bırakmış bir asker, o intikamı elbet bir gün alır." Kurter Alacakan... Lakabı Alakurt olan; adı askerî raporlarda kahraman, düşmanların hafızasına ise cehennem olarak kazınan genç ve acımasız bir komutandı. Ama kalbini savaş meydanında bıraktığı o gecenin şafağında, karşısına hayatının en büyük imkansızı olan General'in kızı çıktığında, oyunun bütün kuralları bozulacaktı. Laren Karalev... Asil bir ailenin gölgesinde büyümüş, geçmişi sırlarla dolu genç bir cerrah adayıydı. Ancak neşter tutan ellerini, silah tutan bir adamın yarasına bastırdığında, hayatındaki tüm doğrular kana bulandı. Karanlıkta parlayan bir kolye. Savaş meydanında bırakılmış bir künye. Ve kanla yazılmış bir kader. Alaca ve Alacakan. Biri öldürmek için yaşar, diğeri yaşatmak için savaşır. Fakat ikisi birlikte intikam için bir yola çıktığında, hiçbir şey aynı kalmayacaktır. "Neredeyim?" "Alacakan'dasın." ALACAKAN.

Bekar bir anne! Bekar bir baba! Farklı kültürlere sahip, farklı coğrafyalarda doğup büyümüş iki karakter! Anlaşmalı ilişkiye başlarlarsa nasıl olur? - "Odan güzelmiş," dedim Mirşad'a dönerek. Bakışlarını üzerimdeki tişörtte olduğunu görünce mahcubiyetle gülümsemeye çalıştım. "Ozan Ali üzerime kustu, yanımda giyeceğim bir şey yoktu. İzinsiz dolabından giyinmek zorunda kaldım." Gözleri gözlerime tırmanınca utanç içinde kaldım. "Kızdın mı?" Cevap vermedi. "Kızdın tabii!" Biri izinsiz eşyalarımı karıştırsa ben de sinir olurdum. "Çok özür dilerim gerçekten. Giymemem gerek..." "Eflin," dedi sözümü keserek. "Kızmadım, neden kızayım böyle bir şeye. Şaşırdım ama kızmadım." Gözlerinin içine baktım, iyi hissetmem için mi böyle söylüyor sorusunun cevabını aradım. "Gerçekten mi?" "Gerçekten," dedi içten şekilde gülümseyerek. "Ayrıca çok da yakışmış," derken üzerime baktı tekrardan. "Hep benim dolabımdan mı giyinsen acaba?" "Kocaman duruyor, neresi yakışmış?" "Yanılıyorsun, çok yakışmış." Muzır bakışlarına karşın yapay bir kızgınlıkla dizimdeki eline vurdum. "Dalga geçme benimle. İyi hissedeyim diye yalan söylemene gerek de yok. İdareten giydim, yakıştığı falan yok." "İnan dalga geçmiyorum," dedi anlam veremediğim bakışlarla beni izlerken. Neden bu kadar derin bakıyordu ki gözlerime? "Bana ait olan ne varsa en çok sana yakışır, bir sana yakışır."

MARŞ İLERİ- Karanlığın en derin yerinde, gökyüzünde parlayan tek bir ışık vardır: Kuzey Yıldızı. O, yol gösterir; düşene umut, yürüyene hedef olur. Bir yanda gölgelerin ardında saklanan asker yüzleri... Kendi içlerinde bir savaş, dışarıda görünmeyen bir düşman. Diğer yanda ise al bayrağın altında birleşen umut, gökyüzüne doğru yükselen bir marş. Ama bu yol kolay değildir. İhanetle sınanmış kalpler, sırlarla örülü kaderler ve düşmanların karanlık gölgeleri her adımda onları kuşatır. Onlar yalnızca cephede değil, kendi içlerinde de savaşır. Kimi sevgiyi ihanetle yoğurur, kimi gözyaşını yüreğine saklar. Ama her şeye rağmen ilerlemek zorundadırlar. Çünkü geri dönüş yoktur; onların tek pusulası kuzeyde parlayan yıldızdır. Ve işte orada, gece ile gündüzün, asker yüzüyle bayrağın birleştiği yerde başlar bu hikâye. Bir marş gibi yükselir: sert, kararlı ve susmayan. Bu sadece bir savaş değil... Bu, kalplerin, ruhların ve gölgelerin mücadelesi. Ve adımlar tek bir sesle yankılanır: Marş İleri.

"Fazla vaktinizi almayacağım, direkt konuya gireceğim. Birçok şeyin farkındayım. Bana karşı beslediğiniz duygularınızın da, her görev emrinde dönüşümü beklediğinizin de, her yara aldığımda acı çektiğinizin de hepsinin farkındayım." Gözlerini gözlerimden ayırmadan sıkıntılı bir nefes çekti ciğerlerine. Kelimelerini özenle seçtiği o kadar belliydi ki, söyleyeceği şeyi söylemek aynı zamanda da bunu beni kırmadan yapmak için kendisini frenliyordu. "Kendinize bunu yapmayın. Size defalarca söyledim, benim hayatımda böyle bir şeye yer yok." Birkaç gündür ağlamaktan kuruyan gözlerim son cümlesiyle tekrar dolarken ona belli etmemek için başımı yere eğdim. Zorlamayacaktım, onu sevmem için onun sevgisine ihtiyacım yoktu. Ben onu, onsuz da severdim. "Anladım." dedim fısıltıyla. Eğer yüksek sesle söyleseydim ses tellerimin titrediğini anlardı. Karşısında sevgi dilenen aciz bir kız gibi durmak istemiyordum. Birini sevmek hiçbir zaman acizlik değildi. Zaaftı, her insanın tadamayacağı ama tadanın da binlerce kez şükredeceği bir duyguydu. Yaşamı boyunca bir insan için olup olabilecek en güzel zaaftı sevgi. "Başka bir şey yoksa eğer.. İyi günler." Dolu gözlerimi görmesin, bana acımasın diye başımı kaldıramadım. Yanından geçeceğim sırada kolumu tutan iri kemikli, nasırlı elleri tüm vücudumu ateşe vermiş gibi titretmişti. Sesli yutkunuşunu ve kolumdaki elinin titrediğini hissettim. Baş parmağı kolumun üzerini bilinçsizce okşarken yerde olan gözlerim kolumdaki elini buldu. Bir an için fikrini değiştirdiğini sandım ama o bunu fark ettiği gibi elini hızlıca geri çekti üzerimden. "Vazgeç.." diye mırıldandı acı çeker gibi. Sesi kısık ve pürüzlüydü. "Beni sevme. Ben ruhu olmayan, yaşamayı bilmeyen, acı hissetmeyen bir adamım. Sana acı vermek, bu hayatta isteyeceğim en son şey bile değil." 🔴 (Minimum Aksiyon/Bol Aşk)