BOŞANMIŞ, ÇOCUKLU BİR KADIN YENİ BİR MAHALLEYE TAŞINIR... KARŞI KOMŞUSUNUN OĞLUYLA DAHA İLK TANIŞDIKLARI AN ONUN AKLINI BAŞINDAN ALIR... MAHALLE KARIŞIR... "Sen içimde bir ateş yaktın... Ben yaktığın ateşin mavisine bile âşık oldum, Mübrem..." Dudaklarından usulca dökülen sözcükler, yüreğimde şiddetli zelzelelere sebep oldu. Onun sevgisi ruhumu, kalbimi doyuruyordu. Böyle sevmek olduğunu hiç bilmezdim... Nefesim kesildi. Hayranlıkla, aşkla, sevdayla bakakaldım yüzüne. Bu itiraf beni dört bir yandan kuşattı. Böylesine güzel sevilmek de yazılmış meğer benim kaderime. "Benim gecemin sessizliği boğmaz mı seni, Yüzbaşım?" diye sorarken heyecandan kekeledim. Saçımı okşayan eli usulca yanağımda dolaşıp ardından çenemi nazikçe kavradı. Bakışlarımızı birbirine sabitlediğinde dünya bizim için dönmeyi bıraktı. "Bundan gayrı benim yuvam senin gecenin sessizliğindedir, Mübrem..." 04.01.2024 ™©Tüm hakları tarafımca saklıdır. Hiçbir şekilde başka amaçlar için kullanılamaz, çoğaltılamaz ya da ticari amaç güdülerek iznim dışında basılamaz ve başka ortamlarda paylaşılamaz.

" lütfen! Flora, bana İsmimle seslenme." Uyarıcı sesiyle çenesinin gerildiğini hissedebiliyordum. "Ne dememi beklerdin? Adın bu değilmi." Hızla tezgahın üzerine zıpladım ve oturdum. Bacaklarım aşağıya sarkarken bakışları kısa şortta tutundu. "İsmim bu, ama sen bunu bana bu şekilde söyleme." Şimdi yüzüme çevirdi lanet gözlerini. "Ama diğer kızlar onlarda sana böyle-" "Sen söyleme-" tavayı yana doğru kaydırdı ocağın altını kapatarak bana doğru bir adım attığında kollarını iki yanımda tezgaha yasladı. "Dudaklarına yakışmıyor. Onlara daha çok, efendim. Yada emredin. Gibi şeyler yakışır." Gözleri dudaklarıma kaydığında tenimdeki ürpertiyle ne olduğunu bile anlayamıyordum. "Tıpkı bir itaatkar gibi..." dedim titrek bir nefesle. "Tıpkı bir itaatkar gibi." Dedi beni onaylar bir tonlamayla.. "Ama- ama ben-" "Değilsin biliyorum. İtaatkar değilsin. Farkındayım."