ve sonra herşey boka sardı. kadermiydi yoksa evrenin oyunumu?

Barış ve Milan'ın tek ortak noktası birbirlerinden nefret etmeleriydi. En azından ikisi de öyle sanıyordu. Üniversitenin ilk gününden beri her konuda rakip olmuşlardı. En yüksek not, en iyi sunum, en popüler öğrenci... Hatta kantindeki son tost bile. Birbirlerini sinir etmek, nefes almak kadar doğal geliyordu. Fakat okulun düzenlediği büyük bir yarışmada yapılan küçücük bir sistem hatası, hayatlarını altüst etti. Artık herkes onları "kampüsün en uyumlu çifti" sanıyordu. Üstelik yarışmadan çekilirlerse ikisinin de aylardır hayalini kurduğu ödül ellerinden gidecekti. Yapabilecekleri tek şey vardı. Sahte sevgili olmak.

"Pilot ha? Daha çok babasının şirketini devralmaya gelmiş gibi duruyor." Milan ise doğruca Barış'ın masasının önünde durdu. Milan duymuştu barışı ve barışa yaklaştı. "Bir şey mi lazım?" *Barış kendine bakan milana hayırdır der gibi bakarak söyledi*