Mijn hele leven dacht ik dat ik gewoon was. Gewone ouders. Gewoon een huis. Gewoon een leven. Ja, ik wist dat ze niet mijn echte ouders waren. Maar dat maakte me niks uit. Zij waren er tenminste. In tegenstelling tot Mijn "echte" moeder die af en toe opdook wanneer het haar uitkwam. Tot ze ineens weer contact zocht. En toen besloot ze eindelijk eerlijk te zijn, na 14 jaar. Mijn vader... heel Nederland kent hem. Samen met zijn vrienden: Koen, Milo, Robbie en Raoul. Leuk om te weten. Echt. Alleen jammer dat hij niet eens weet dat ik besta. En ik? Ik had geen idee dat hij mijn vader was. Ik ben Luna. En dit is waar alles kapot ging. Spoiler vanaf hoofdstuk 8 word het pas echt leuk denk ik!!!

Stel je hebt opeens autisme? Veranderd dan alles? #2 bankzitters - 22-12-24 #1 mabbie - 22-12-24 #1 matthyas - 22-12-24 #3 raoul - 22-12-24 #1 autisme - 22-12-24

Matthy heeft zich nog nooit zo gevoeld. Hij wil het liefst altijd bij Robbie zijn, zijn beste vriend. Langzaam begint hij te beseffen dat het meer is dan vriendschap, maar die gedachte jaagt hem ook angst aan. Wat als dit betekent dat hij homo is? En belangrijker nog: wat als Robbie erachter komt? Terwijl Matthy probeert te ontdekken wie hij is en wat hij voelt, staat één vraag steeds centraal: is liefde het waard om een vriendschap op het spel te zetten, of zal het juist alles verpesten?

Ik leef op ritme - maar ik houd iedereen op afstand. Als opkomende DJ race ik door line-ups en festivalweides alsof ik er geboren ben. Duizenden mensen kennen mijn naam, maar niemand kent mij. Niet écht. Niet sinds mijn vorige relatie me leerde hoe gevaarlijk het kan zijn om iemand te dichtbij te laten komen. Dus houd ik het veilig. Hoog tempo. Strakke planning. Geen ruimte voor gevoelens. Tot ik hém tegenkom. Een jongen die me irriteert nog vóór hij ook maar één woord zegt. Zo'n energie waar je óf voor wegloopt, óf onmiddellijk naartoe wordt getrokken - of je dat nou wil of niet. En ja... bij mij gebeurt dat laatste. Onze werelden botsen eerst. Hard. Maar toch blijven we elkaar tegenkomen: backstage, onstage, tussen nachten vol baslijnen, vermoeide ogen en oordoppen. En hoe vaak ik ook probeer hem te ontwijken, hoe verder ik loop... hoe vaker ik hem weer vind. En hoe duidelijker het wordt dat we meer gemeen hebben dan ik ooit had verwacht. Misschien zelfs te veel. Maar wat doe ik als iemand langzaam door mijn muren heen kijkt? Als iemand ziet wat ik al jaren verstop achter glimlachen, volume, en nachten zonder slaap? En wat als hij precies degene is die ik nooit binnen wilde laten? Twee werelden die elkaar nooit zochten. Twee harten die te vaak gebroken zijn om nog te durven. En één verhaal dat begint met pure ergernis... maar misschien eindigt als iets waar geen van ons op voorbereid was.

Matthy gaat naar een andere school en vind dit maar niks. Als matthy met zijn vrienden naar een gaybar gaat komt matthy tot zijn grote schrik iemand tegen. Lang, blond haar en een grijns die hij maar niet van zijn gezicht kan afhalen als hij naar hem kijkt. Hij haalt het bloed onder matthy's nagels vandaan maar matthy weet donders goed dat hij hem niet kan weerstaan. Hij ziet ook een andere jongen die zijn ogen niet van matthy af kan houden. De keuze ligt bij matthy, eentje die hij makkelijk kan maken.

Milo lijkt alles te hebben: vrienden, status, controle. Matthy lijkt alles te verliezen. Sinds de derde klas is Milo degene die Matthy klein houdt. Elke dag opnieuw. Voor de buitenwereld is het niets meer dan pesten. Voor Matthy voelt het als iets waar geen einde aan komt.. maar dit jaar besluit hij het anders te doen. Hij gaat de reden achter het gepest ontmantellen. Maar achter Milo's gedrag schuilt een werkelijkheid die niemand ziet, en die hij koste wat kost verborgen wil houden. Zelfs als dat betekent dat hij iemand anders kapot maakt. Maar wat als Matthy er echt achter komt waarom Milo is wie hij is? Kan Matthy hem helpen? (Ja, de andere bankzitters zitten ook in het boek. Aan het einde.)

Lente heeft haar leven eindelijk op de rit. Eigen onderneming? Check. Beste vrienden? Check. Drama? Liever niet. Tot Matthyas weer opduikt. Haar eerste liefde. Haar grootste "wat als". Tussen feestjes, inside jokes en oude herinneringen door ontstaat er iets wat ze niet had zien aankomen: opnieuw gevoelens. Maar deze keer is niets meer zoals vroeger. Zijn ze echt opnieuw verliefd? Of missen ze gewoon hoe het ooit voelde? In een wereld waar alles snel gaat, is het dan nog te overzien of iets echt is of nostalgie? Je eerste liefde vergeet je nooit. Maar wat als je de kans krijgt om opnieuw te beginnen?

Ik ontmoet een paar helder blauwe ogen en wat blonde plukken die warrig voor zijn gezicht hangen. Dan valt me nog zo'n anker op. Linksbovenin op zijn netjes gestreken witte blouse en blazer. Fuck. "Geen probleem," Zegt een zachte glimlach me. Ik glimlach automatisch terug, en staar onbewust nog een paar seconden voordat ik, enigszins knullig, zijn pet teruggeef. Hij rijgt zijn vingers door zijn haar voordat hij het ding weer opzet, en nu het hele plaatje voor me staat, weet ik het wel zeker: Hij is de kapitein.

Matthy is autistisch en heeft iedere keer een leeg gevoel als de andere opnemen zijn of hij in groepen mensen staat. Behalve bij 1 iemand. Robbie van de Graaf. Hij is bi en niemand weet het. Hij heeft t lastig. Net uit een depressie en ouders die beide overleden zijn aan een auto ongeluk. Hij vind zn comfort en veiligheid maar bij 1 iemand. Robbie. Door zijn autisme kan hij vaak heel anders reageren en de enige die hem snapt is Robbie. Dit omdat hij de enige is die Matthy in zn armen mag nemen als er iets is. Zich moe voelt en overprikkelt is van de dag. Robbie voelt goed aan bij Matthy en dat is wat hij nodig heeft, maar misschien is t gevoel zelfs meer. En weet hij niet meer wat te doen. Begonnen met schrijven: 26 november 2023 Gestopt met schrijven: 10 januari 2024

"Rob, hoe gaat het nou eigenlijk echt met je" Vraagt matthy terwijl hij Robbie zijn kin omhoog duwt, zodat de jongen hem aan moet kijken. "Ik ben oké, gewoon een beetje slecht geslapen, waar maakt iedereen zich toch zo zorgen om" zucht Robbie terwijl hij oogcontact blijft vermijden. "Omdat je blijft zeggen dat je oké bent, maar je ogen spreken een heel ander verhaal". Een groep van 5 jongens die elkaar 5 maanden geleden bij een voetbalveld leerde kennen, en sindsdien onafscheidelijk zijn. Tot 1 van de 5 opeens signalen van huiselijk geweld toont. Zullen Milo, matthy, Koen en raoul er in slagen om het vertrouwen van de Jongen te winnen? En zal het Robbie lukken om eerlijk te zijn zonder elke keer dicht te klappen? Trigger warnings -geweld -gebrek aan eetlust -vormen van zelf beschadiging Kan je hier niet tegen, dan raad ik je af om dit boek te lezen :)