Hades ile Persephone'un kayıp kızı Tanrıça Rose, amacını nihayet hatırlıyor. Özgürlük için mücadele etmek... Dünya bile onun yeniden doğuşundan sağ çıkamayabilir. Zeus'un onun omuzlarına yüklediği karanlık görev, Koruyucu Meleklerin sırları ve hiç tanımadığı ailesiyle yaşayamadığı anılar, elinden alınan fırsatlar... Hiç kimsenin göründüğü gibi olmadığı bir hikâye... Hayatı okul ile ev arasına sıkışmış sıradan bir kızdı. Şimdi ise ondan bir kurtarıcı olması bekleniyordu. Ama bu, bir kurtarıcının doğuşu değil, birinin bu role zorla sürüklenişinin hikâyesiydi. Bir Villain'in doğuşu. **** Ölüler Diyarı Serisi Kitap 1 Lethe, serinin ilk kitabı olup, 25 bölümden oluşmaktadır. Bölümler her Pazartesi ve Perşembe saat 19.00'da yayınlanacaktır. _rosebooks._ instagram adresinden kitap hakkında bilgilere ve editlere ulaşabilirsiniz.

"Alt kirpik çizgisi hafif belirgindi, uykusuzluktan değil çok düşünmekten gibiydi..." Bu dünyada aşk; üzeri acılarla kapatılmış bir mezar taşıydı ve bu insanlar o mezarın etrafında el pençe divan durmuş yas tutanlar değil, mezarı kazanlardı. Aşk bir ölüm kalım oyunuydu. Onlarsa oyuncuları, baştan yazanları. Bu, sadece bir aşk hikayesi değildi. Bu; kalplerin seslerini susturamayan bir dünyanın en çarpıcı isyanıydı.. "Kül yasası madde on; Saray hanedanına karşı yöneltilen her türlü hücum ve suikast teşebbüsü, faili için helâk hükmü doğurur ve bu fiil intihar mesabesindedir. Hayatta kalmayı murat eden her fâni kul, evvelâ Hakk Teâlâ'ya, ardından devlet nizamına hürmet ve itaat ile mükelleftir. Tanrı'nın mukaddes ahkâmını inkâr eden, halkı kin ve adavete sevk eden, taşkınlık ve fesat ile cehennemi müstehak kılan her kimse; Hakk'ın adalet urganıyla dara çekilip idam edilecektir. Ruhları Hakk'a rücü ettiğinde cehennem azabına dûçar olurken, günaha bulanmış cesetleri dahi bu fâni âlemde sahtî bir cehenneme teslim kılınacaktır." K.A. "Sevmek mi haramdı yoksa sevdiğini göstermek mi? Biz mi günahkardık yoksa atan kalplerimiz mi? Vur ateşe bir kadeh daha sevgilim, Bir gece iki günün artık ne önemi vardı ki?" (Bahsi geçen şahıslar tamamen hayal ürünü olmakla birlikte evren kör olmayanlar için fazla bilindiktir.)

Reenkarnasyona inanır mısınız? Sizce öldükten sonra ruhlarımız yaşamaya devam ediyor mu? Ediyorsa nereye gidiyor? Ben inanmazdım. Ruhumun da bedenimle birlikte öldüğünü düşünürdüm. Ta ki kendimi Sonsuzluk Adası'nda bulana kadar. İyilerin ve kötülerin savaştığı bu adada var olmak oldukça güç. Sahip olduğun özel güçleri hangi amaçlarla kullanacağını sen belirlersin. Peki ya ben hangi tarafı seçmeliyim? Hangi taraf benim benliğime uyuyor? Bu adada hayatta kalmayı başarabilecek miyim?

"Bedene bürünen Mihnet, okyanusun derin sularında yüzüyordu." Nehir, adını bilmediği acılarla yaşamayı öğrenmişti. Kimi zaman boğazına dolanan sessizlikle, kimi zaman geçmişin ağır yüküyle... Her dalga, onu biraz daha içine çekerken; her nefes, hayatta kalmanın yeni bir sınavına dönüşüyordu. Bu hikâye, çoklu kişilik bozukluğu yaşayan Nehir'in kendisiyle olan savaşının bir anlatısı. Karanlıktan aydınlığa doğru yüzerkenki maceralarını konu ediniyor.

"Bela yağmur gibi gökten yağarsa Başını ona tutmaktır, adı aşk..." . . . 🪶❤️‍🔥 Kapak tasarım; @Publiisherr

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

"Masalda da gerçekte de kalbi olmayan bütün kızların adı Gökçen'dir..." . . . Kapak: @birkadehsevgi- 🦋🖤

Seneler... Seneler sonra, dünya, nefes almanın bile zarar verdiği geri dönülemez bir felaketle sarsıldı. Ve hiçbir şey aynı kalmadı. Milyonlarca insan öldü, geriye kalanlar ise hayatta kalmak için dünyalarını yeniden kurmak zorunda kaldı. Burada doğmak ve ölmek yasaktı! Kuzeyin en uç noktası, gecenin aylarca hüküm sürdüğü o yer kuruldu. THALRON! Ve insanlar dört sınıfa ayrıldı... Din İnsanları, Asiller, Tüccarlar ve Köksüzler... Fakat yarattıkları dünya onları daha da büyük bir felakete sürükleyecekti. Çünkü duygular yok edilemezdi: Güç, Savaş, Tutku, Aşk, İhanet, İntikam, Fedakarlık ve Kader... Kaderle savaşmak mümkündü ama kazanmak asla. Çünkü kader çoktan kararını vermişti.