"Bir bilsen ne kadar zamandır şunun hayalini kurduğumu." Şakağıma doğru bir öpücük daha kondurdu. "Seni doyasıya öpüp koklamayı." Ardından yanağıma indi öpücükleri. "Geldin ve beni dünyanın en mutlu adamı yaptın." Dudağımdan da öpüp alınlarımızı birbirine yasladı. "Seni çok seviyorum. Seni senden çok seviyorum." Bu kez ben dudaklarına ufak bir öpücük bırakıp ayrıldım. "Seni çok seviyorum. En az beni sevdiğin kadar seviyorum seni." Kollarımı boynuna dolayıp yüzümü boynuna gömdüm. Kokusunu içime çektim. Çok özlemiştim.

Şansımıza ne çıkarsa kurgumdaki İsmail ve Esma için yazdığım bir kurgudur

"Çocuklar ikinizi de üzmek istemem ama ev sahibi sadece evli çift arıyor üzgünüm."

yeni bir kulüp, yeni bir ülke, yeni bir camia, yeni bir hayat, her şeyin yanında da bonus olarak bir aşk

'Nasıl savaşıyor, kalbim ile aklım?'

"Öyle olmasını istediğimi de nereden çıkardın ufaklık?" Söylediği şeyle gülümsedim. "Belli ediyorsun, çok belli." dediğim şeyle bana yaklaştı. "Hmm, belki de öyledir." Belki değil, öyleydi. Ellerini yüzümde gezdirdiğinde istemsizce kapatmıştım gözlerimi, daha iyi hissetmek için belki de. "Çok güzelsin, benim güzelim..."

Neden böyle olmuştu? Yıllarımın beraber geçtiği bu çocuğa neden deli gibi aşık olmuştum ben? Acıyla inledim. "Lütfen dayan." Arda'nın sorusuyla bakışlarımız kesişti. İşte ilk defa farklı bir gözle bakıyordu sanki bana. Gözlerinde beni kaybetme ihtimalinin endişesi. "Neden böyle oldu?" Gözlerim doluyordu karnımda hissettiğim derin acıdan. "Özür dilerim." O neden özür diliyordu ki şimdi? "Bu ne demek Arda. Söylesene öleceğim zaten!" "Öyle demesene, gerizekalı!" Arda'nın endişesine gülümsemiştim. Ambulans gelene kadar böyleydik. Belki de o an yıllardır sevdiğim çocuğun kollarında can verecektim.

"Senden nefret ediyorum aptal." Söylediğim şeyle kafasını salladı iki yana. "Hayır, benden nefret etmiyorsun." Bu söylediğiyle yumruklarımı sıktım. "Hayır, senden nefret ediyorum Yandaş." "Nefret ettiğin birinin dudaklarına bu kadar hasret kalırmışçasına bakamazsın."

"Tenin almış beyazlığını aydan..." Ona öğrettiğim Türkçe'yi ilk olarak bana şarkı söylemekle kullanıyordu. "Saçlarının rengi geceden, bundan geceye sevdam." Bu şarkıyı Ferdi'nin sesinden duymak, çok farklı gelmişti. "Seni seviyorum." Bu itirafı beklemiyordum, şu an. "Peki ya sen?" Sorgularcasına bakıyordu gözlerimin içine. "Seni seviyorum."