Adamlar evdekileri etkisiz hâle getirmek için yüzlerine sprey sıktı; nefesleri ağırlaştı, göz kapakları kapanıyordu. Meyra da dahil herkes derin bir uykunun etkisi altına girdi. Abbas, kimsenin onu böyle görmesine izin veremezdi. Tek başına, dikkatle Meyra'nın odasına girdi. Meyra...
Öylesine güzel ve huzurluydu ki, bir melek gibi yatıyordu. Abbas bir süre sessizce izledi, yüzüne dokundu, nefesini içine çekti. Kollarını yavaşça uzattı ve onu kucakladı. Meyra hâlâ spreyin etkisiyle derin bir uykudaydı. Abbas, kollarında taşıdığı güzelliği incitmemeye özen gösteriyordu. Adamlar evde hiçbir iz bırakmamış gibiydi. Geriye sadece sessizlik kalmıştı. Evdekiler uyandığında, Meyra'yı yok olmuş sanacaklardı. Abbas'ın yaptığı en büyük kötülük buydu: Meyra'yı ailesinden, sevdiklerinden ve hayatından koparmak... Ama kalbine söz geçiremiyordu. Arabaya bindiklerinde, Abbas onu kucağında sıkıca sardı. Boynunu ve saçlarını koklarken kendini zor tutuyordu; öfke ve arzu arasında bir savaş veriyordu. Nikaha kadar sabretmek zorundaydı. Bu gece, Abbas ve Meyra başka bir ülkeye uçacaktı. Meyra sabah uyandığında bambaşka bir hayatın kapılarını aralayacaktı. Başta isyan edecek, ağlayacak, ama Abbas'tan başka bir çıkış yolu olmadığını anlayacaktı.

~KİTAP SONRADAN DÜZENLENMİŞTİR~ Tüm ülkenin sahibiydi ama bir tek onun kalbine giremedi. Mirza Karan Karaaslan. Bazıları için sistemin mutlak sahibi, bazıları içinse ilik donduran bir fısıltı: Cehennem. 2 metrelik devasa gövdesiyle ülkeyi, borsayı ve yeraltının en karanlık örgütünü,MİREF'i avuçlarının içinde tutuyordu. Tek bir küfrüyle şehir titrer, tek bir emriyle hukuk susturulurdu. O, sahip olamayacağı hiçbir şeyin olmadığına inanırdı. Ta ki Efnan geri dönene kadar. Efnan için Mirza; kaçtığı bir geçmiş, kurtulmaya çalıştığı bir kabus ve nefret ettiği o vahşi otoriteydi. Mirza onu İspanya'nın güneşli sokaklarından koparıp kendi zırhlı cehennemine getirdiğinde, Efnan'ın elinde tek bir silahı vardı: Nefreti. Mirza Karan Karaaslan'ın dünyasında 'hayır' bir seçenek değildi. "Sevmesen de olur," diyordu o buz gibi sesiyle. "Nefret et, bağır, dünyayı başıma yık... Ama sadece benim kanatlarımın altında kal. Çünkü bu cehennemin tek bir kuralı var: Benim olanı kimse alamaz, ben olanı da kimse sevmemezlik edemez." Güç, saplantı, küfür ve kanın gölgesinde bir aşk hikayesi değil; bir sahiplenme savaşı. "Benim cehennemimde yanmaya hazır mısın Efnan? Çünkü ben, senin nefretinle ısınmaya çoktan alıştım."

"Her şey Fransa'ya taşınmam ile başladı."

Normal bir hayatı olan bir kız ve ona aşık takıntılı mafya nın onu kaçırması ile hayatı değişir

Bir söz var bilir misiniz? "Doğduğun ev kaderindir.." 𝓡&𝓚 ⚠️AŞİRET KURGUSUDUR,YETİŞKİN İÇERİK VARDIR⚠️

Genç bir kadın olan Leyla, annesinden ona kalan çiçekçi dükkanında çalışarak sakin hayatını sürdürmektedir. Hayatındaki tek amacı, kendi anne babasında gördüğü gibi sıcak bir aile kurmak ve annesinden ona emanet kalan çiçekçi dükkanını işletmektir. Ailesini kaybeden Leyla'nın hayatındaki tek varlığı, liseden beridir âşık olduğu Gökalp ve en yakın arkadaşı olan Zeynep'tir. Düşmanları tarafından yaralanan Rusya'nın yeraltı mafyası Arhan Boratav, saklanmak için bulduğu duvardan atladığında kendini renk renk çiçeklerin süslediği küçük bir bahçede bulur. Leyla'nın sakin hayatı, dükkanının etrafını saran duvarın dibinde bulduğu yaralı adamla haberi olmadan bir akşamda değişir. O günden sonra Leyla'ya olan duyguları ve düşünceleri saplantılı bir hale gelen Arhan, Leyla'ya ulaşmak için önündeki tüm engelleri zalimce ortadan kaldırır. Leyla'yı ve Leyla'ya ait olan her şeyi sahiplenir.

"Kaçtım..." Ama buldu. Saklandım... Ama hissetti. Unutmaya çalıştım... Ama o, adımı ezberledi. --- O, beni seçmedi. Beni aldı. İstediği tek bir şey vardı: ben. Nefesimi, gülüşümü, özgürlüğümü, kalbimi... HER ŞEYİMİ. --- "Gözlerime bak... Bir daha kaçmayı düşünürsen, sadece kalbini değil, aklını da kaybedersin." - A.D. --- 🩸 Bu hikaye sevgi değil. Bu, kontrol. Bu, sahiplenme. Bu, kaçamayacağın bir karanlık. --- ⚠️ Bu hikaye 18+ sahneler, psikolojik şiddet, karanlık aşk ve tetikleyici içerikler içerir. Okuyucu sorumluluğundadır.

"İSTEMİYORUM"diye bağırdım karşımdaki adını bile adam akıllı bilmediğim ama benimle evlenmek isteyen adama doğru. Hem bir katile hem de bir mafyaya görünümlü kişiye bağırmak ne kadar doğru siz düşünün bakalım. "Tamam, sen bilirsin ailenden önce kimin nefesinin kesilmesini istersin peki güzelim? Annenin mi, babanın mı, yoksa çok sevdiğin kız kardeşinin mi? Yada vazgeçtim hepsinin topluca nefesi kesilsin.Ne dersin göz bebeğim?" dedi adam ve her ne kadar yaptığının adice olduğunu bilmesine rağmen sevdiği kadını kazanmak için herşeyi yapardı o! "Yapamazsın, duydun mu? Aileme zarar falan veremezsin."dedi kadın yeşil hareleri dolu dolu bir şekilde. Adam ise karşısındaki sevdiği kadının dolu gözlerini görünce içi parçalanmıştı, ama bunu pek fazla belli etmeyerek oturduğu"ben lüksüm" diye bağıran rahat koltuğundan kalkarak sevdiğinin yanına gitti . "Emin misin yavrum? Peki öncelikle çok sevdiğin kız kardeşinin üzerinde deneyelim. Sende ne kadar ciddi olduğumu anlarsın"dedi adam bütün acımasızlığı ile. Adamın bu sözlerinden sonra kadının kalbi biricik kardeşine birşey olma düşüncesi ile korkuyla atmaya başlamıştı. Adamın gözlerinde ki somut kararlılık ifadesi ile kadının yavaş yavaş ümidi tükeniyordu. Adam karşısındaki kadına sarılma isteğini daha fazla göz ardı edemeyerek atik bir haraketle kadının ince belinden yakalayıp onu kendi bedenine yasladı. Sanki günlerce nefessiz kalmışcasına burnunu kadın ın saçlarına gömüp hayat bulduğu kokuyu içine çekmeye başladı. Dudaklarını kadının kulak hizasına getirip son sözlerini de söylemeye başladı; "Sen benimsin kızım, zorlama artık direttikçe senin canın acıyor, başka bir bok olduğu yok. Yap şimdi tercihini artık?"

Koşuyordum. Nefesim kesilmişti koşmaktan ama durmuyordum. Eğer kurtulacaksam koşmam gerekiyordu. Sürekli düşüp kalkmaktan her yerim yara bere içindeydi. Yılmak yok Aydeniz. Yakalanmak istemiyorum. Bir süre daha bu yaşadıklarıma katlanamam. Yine düşmüştüm ama bu sefer basit bir çizik değil, ayağımı burktum. Ağrıyan yeri ovalıyordum ki kulaklarımda o korkutucu ses yankılandı. "Kaç beyaz kelebek ama eninde sonunda yine yanımda olacaksın."

"Kaderin altın kafesi mi, yoksa isyanın kıvılcımı mı daha güçlü? Mahru, doğduğu andan itibaren hayatının çizgileri çoktan çizilmiş bir dünyada, güçlü bir ailenin tek kızı olarak gözlerini açar. İtaatkar bir eş olması için yetiştirilse de, kalbinin derinliklerinde özgürlüğe susamış bir ruh taşır. Kendi kararlarını alma hayali bile yasaktır. Karun, kudretli Karahanlı ailesinin varisi. Sert kuralları ve çelik gibi iradesiyle, gelecekteki eşi üzerinde mutlak bir hakimiyet kurmaya hazırdır. Onun için sahiplenmek ve korumak, sevginin tek dilidir. Ancak bu distopik evrende, fısıltılar yükseliyor ve kurallar çatlıyor. Mahru'nun içindeki isyan alevi, Karun'un katı duvarlarını sarsmaya başladığında, kaderin yazdığı son yeniden yazılabilir mi? UYARI: Bu kitap, farklı bir evrende geçen distopik bir kurgudur. Yetişkin okuyucular için uygun içerik bulunmaktadır." Neden bu info işe yarar?