"Masalda da gerçekte de kalbi olmayan bütün kızların adı Gökçen'dir..." . . . Kapak: @birkadehsevgi- 🦋🖤

Parmaklarımın doğuştan yetenekli olduğunu çok duydum. Yeter ki bir kalem ya da bir boya verin bana. Başka bir şeye ihtiyacım yok. Ama kalbim sevmeye yetecek mi bilmiyorum. Onun müziğini işiten parmaklarım titremeye başlıyor. Korkuyorum.

Bedenim tir tir titremeye başlamıştı. Gözlerim dolmuş neredeyse ağlayacaktım. Etrafta yeni yeni fark ettiğim geçmişe ait şeyler vardı. Tabelalar, arabalar, insanların üzerindeki kıyafetler bile... Kaza yaparken duyduğum gibi bir korna sesi duydum, acı bir fren sesi. Bu sefer gerçekten öleceğimi düşündüm. Ta ki belimden tutulup çekilene kadar. Kalbim daha önce hiç deneyimlemediğim kadar hızla atıyordu. O kadar hızlıydı ki göğüs kafesimde bir delik açacağını düşündüm. Avuç içlerimin arasında az önce beni ölmekten kurtaran adamın gömleği vardı. Gözlerim kapalı, başım ise göğsüne yaslıydı. Burnuma dolan sigaraya karışmış çam kokusu beni sakinleştirirken adrenalinin etkilerinin yavaş yavaş bedenimi terk ettiğini fark ettim. İnsanların bağırtılarını duydum. Sanırım az önce beni neredeyse ezmekte olan adama bağırıyorlardı. Göğsüne yaslandığım adamın sesi de onlara karıştı. Başımı kaldırarak ona baktım. Göz göze geldiğimizde zamanın durduğunu hissettim. Hayatını ve gerçeklerini araştırmak için aylarımı harcadığım adamın kollarındaydım. Kenan Mollaoğlu'nun kollarındaydım! * Araştırmacı gazeteci olan Liya Meryem Başer, üzerinde çalıştığı makalesini teslim etmesi için yirmi dört saatten az bir süresi vardı. Ancak aklına oturmayan ufak bir nokta, onu o makaleyi yayınlamaktan alıkoydu. Ofisinden ayrıldığı o fırtınalı gecede bir kaza yaparak geçmişe gittiğinde ise onu bekleyen kaderinden tamamen habersizdi. +18 içerik mevcut

"Bana anılar ver, unutmak mümkün olmasın." (01.01.2024)

||TAMAMLANDI|| "Peki seni en çok ne mutlu eder?"diye sordum. "Bir kere gülsen yeter..."dedi düşünmeden. "Sen gül, ben senin bir gülüşüne tutunur, ebediyen mutlu olurum..." -------------- Başlangıç 01/10/20 Final 19/12/21 #galatakulesi zirve 3/7/23

Paçalarının ıslandığını görmezden gelerek şiddeti artan yağmurun eşliğinde adımlarını hızlandırdı. Fakat tek sebep elbette ki bu değildi. Bir süredir takip edildiği hissine kapılmıştı. Yağmurun çatılara vurarak çıkardığı ses etraftaki bütün sesleri baskılıyor olsa da farklı bir tını ulaşıyordu kulaklarına.. Omzunun gerisinden karanlık sokağa şüpheli bir bakış attı. İlerde sağa dönen ve hangi marka olduğu anlaşılmayan lacivert bir otomobil ve ters istikamette seyreden bir kaç insandan başka bir şey göremedi. Derince bir nefes aldı. "Panama hayali kurarken yanlışlıkla Transilvanya'ya tatile gitmişim gibi bir gün.... Ah sersem Maya. Bir daha ne dilediğine dikkat etsen iyi olur" onun için içten içe dövünme seansı başlamıştı.. Devam etti "Hayatıma biraz renk isterken büsbütün kararttım sanırım. Şimdi bu garip sokaktan nasıl çıkacaksın söyle bakalım Maya han...." Maya ağzını sıkı sıkı kapatan bir el ile sarsıldı.. Daha ne olduğunu anlayamadan kendini bir adamla dipdibe iki binanın yarım metre genişliğindeki dar ara koridorunda duvara yaslanmış şekilde buldu. Üstelik oldukça korkmuş ve ıslanmıştı.. Kalbi ağzında atıyordu.. Gözleri irileşmiş, nefesi yoğunlaşmıştı. "Kıpırdama" Tok ses yatağını bulmuş su gibi akıp süzüldü kulaklarından derinlerine. Simsiyah giyinmiş ve yine siyah maskeli bir adam.. Sadece gözleri açıkta.

Birini sevdiğinizde o sevginin karşılığını aramak, sonra bulduğunuza inanmak mükemmel bir süreçti bence. Duygularınızı belli etmeden davranmaya çalışmak da öyleydi. İnanın bana. Bu çabanın, yani severken aslında o sevgiyi olabildiğince uzağa itmeyi denemenin ve zaman içinde bundan yorularak pes etmenin bağımlısıydım. Evet, her şeye rağmen bundan zannedilenin de ötesinde bir haz alıyordum. Acıysa acıydı. Gözyaşıysa dibine kadar gözyaşı akıtmak da bizden sorulurdu. Biz mi? Benimle beraber ağlayan, gülen, korkan, cesareti kuşanan, kan kusan ve kalkıp kızılcık şerbeti içmiştim sadece diyen hücrelerimi yok sayacak değilim. Birini kendini kaybederek sevmek bir seçim değil sanıyordum. Aslında öyle zannettiğim ve yanıldığım tek şey bu değildi. Göğsümün ortasını yoklamak isteyen parmak uçlarımı avuç içlerime bastırdım. Sadece yanılgılarım bir araya gelse bir şehri en başından inşa edilebilirmişim gibi geliyordu. Her an dramatik konuşan biri değilim. Aslında hayatımın büyük bir çoğunluğunu bu tarz konuşmalar yapmamak için yaşamıştım. Yurt dışında yaşamaya başlamama sebep olan şey de buydu. Çocukluğunu anımsadığında bu tarz dramatik konuşmaları ya da yine dramatik görüntüleri canlandırmakta zorlanmayan biriydim. Yetişkinliği kabul edip yola çıktığımda ise arkamda bırakmayı öğrenmiştim. Belki de sadece öğrendiğini zanneden, tüm travmalarını baştan yaşamayı kabul etmiş bir aptaldım.

Alpaslan Egemen Karaca ile yaptığım anlaşma ilk başta kulağa çok basit geliyordu. Üç ay boyunca onunla ailesinin Bozcaada'daki köşkünde kalacak, kötü bir gelin olacak ve herkesi kendimden soğuttuktan sonra yollarımızı ayıracaktık. Böylece ailesi artık onu evlenmeye zorlamayacaktı ben de paramı alıp kendime yeni bir hayat kuracaktım. Ama işler ikimizin de umduğumu gibi gitmedi...

Bir ada ve ortada duran iki kişi. Biri Türk biri Yunan. Biri isyancı biri işgalci. Birinde steteskop birinde künye. İkisi birbirine her şey olur. İkisinden birbirine hiçbir şey olmaz. . 1 Eylül 2039'da, kimine göre Gökçeada kimine göre İmroz'dayız. Kimi için acımasız distopya kimi için kaçınılmaz bir sondayız. . İlk bölüm yayın tarihi 5 Temmuz 2023. . Kitapta anlatılan tüm konu, kişi ve olaylar hayal ürünüdür.