Evrenimizin oldukça genç olduğu asırlar öncesinde, Kainat'ın yüce yaratıcısı, yönetici olarak gönderdiği Yeryüzünün en güçlü varlığı olan İrisleri yarattı. Seçilmiş altı İrisin, insanlığı birlik olup bir düzen içerisinde yönetmesi bekleniyordu ancak... Bu böyle olmadı. Yönetici olarak gönderilen Ruhlar fanilere aşık olduğunda, felaketler birbirini adım adım kovalamaya başlamıştı. Kara bir fırtına tüm dünyayı dolaşacaktı... İris kanı taşıyan fani bebekler doğmaya başladı. Türlerine cadı adı verilen bu melez bebekler felaketin kanlı canlı habercileriydi. Hükümdarların arasında çıkan iç savaş, dünyayı, hatta evreni bir kaosa sürükleyecek, her şeyin sonunu getirecekti. Birlik olma amacından tamamen sapan ruhlar, birbirlerinden ayrılarak kendi kabilelerini kurdu. İris kanına sahip çocuklar çoğalmaya başladı. Oldukça küçük olan cadılar sihirlerini kontrol edemiyor ve zapt edilemiyorlardı. Güçleri bedenlerine ağır gelen cadıların verdikleri zararı durduramayan İrisler, yaptıkları yanlışın farkına varmışlardı ancak.... Bunu nasıl dizginleyeceklerini onlar bile bilmiyordu. İşledikleri günahın sonucunu durdurması için Tanrıya yalvardılar. Tanrı onları ağır cezalandıracaktı. 6 iris ruhlarını bir ayinde kurban verdiğinde, geriye bir tohum bıraktıklarından, onlar bile habersizdi. Safkan bir iris tohumu... Bu küçük bebek Yeryüzünün tek yöneticisi olmak için doğmuştu NOT: OKUDUĞUNUZ BU KİTAP İRİS İSİMLİ İLK KİTAPTIR VE KONU BAĞIMSIZDIR! NOT: KİTAP FARKLI KİŞİLER TARAFINDAN KOPYALANIP KÜÇÜK FARKLARLA DEĞİŞTİRİLMEYE ÇALIŞILMIŞTIR. BENZER BİR KONU İLE OKUDUĞUNUZ KİTABI ŞİKAYET ETMENİZ ÖNEMLE RİCA OLUNUR.

Umay Ana "Bak aşağıya Tomiris... Gördüğün uçsuz buçaksız karanlık, sadece toprak değil; o, senin henüz atılmamış çığlığın, henüz akıtılmamış terin ve henüz kurulmamış tahtındır. Göğün hafifliği seni yanıltmasın, gerçek ağırlık aşağıda, o dilsiz bozkırın bağrında saklı." ​ "Neden Ecem? Yıldızların şarkısını dinlemek, güneşin saçlarını taramak varken; neden ayaklarım o soğuk ve sert toprağa mühürlenmek zorunda? Gökyüzünde bir nefes gibiyim..." ​Umay Ana, Şefkatle kızının saçlarını okşarken, parmak uçlarından küçük ışık hüzmeleri döküldü. "Çünkü gökyüzü sadece izler, Tomiris. Oysa yeryüzü hisseder. Gökte parlayabilirsin ama yerde yanabilirsin. Yanmadan, kül olmadan ve o küllerden yeniden doğmadan 'hükümdar' olamazsın. Ben seni göğün prensesi olarak doğurdum ki, yerin acısını yukarıdan gelen bir bilgelikle dindiresin." ​Tomiris, "Peki ya gökyüzünü özlersem? Kanatlarımın yerini ağır kaftanlar, tacımın yerini savaş miğferleri aldığında..." "O zaman başını yukarı kaldır. Ben her dolunayda sana bakıyor olacağım. Unutma; kökü derinde olmayan ağacın dalları göğe uzanamaz. Sen yerin hükümdarı olduğunda, göğün yerdeki hükmü olacaksın. Şimdi söyle, tozlu bozkırın sızısını kalbinde hissetmeye hazır mısın?" ​Tomiris, annesinin elini bıraktı ve ilk kez aşağıya, fırtınaların koptuğu o vahşi dünyaya baktı. Gözlerindeki yıldız parıltısı, yerini çelik gibi soğuk bir kararlılığa bırakmıştı. ​"Hazırım," dedi sesi titreyerek ama gururla. "Eğer toprak kan istiyorsa damarımdakini, adalet istiyorsa ruhumdakini vermeye gidiyorum." Bozkırın kalbinde, göğün direği sayılan Ötüken'in en yüksek zirvesinde, rüzgâr bile nefesini tutmuştu.

Ben Hayal... Soysuz Hayal... Soy ismim yok, çünkü ait olduğum bir soy yok. Soysuz demişler neden bilmiyordum. Ne demek bilmezdim büyüyene kadar da. Atasız demek miş. Babasız demekmiş... Ben Hayal. Fakir ve haysiyetsiz bir kadının Hayali, Zengin ve Şerefsiz bir adamın Laneti. Hayatıma eden kader kalemi neler yazacak bilinmez, ama ben o kalemi kırmadan önce, okuyabildiğiniz kadar okuyun! Ben Hayal Soysuz. Herkes Soysuz der, siz Hayal deyin.