Σκέψεις διάσπαρτες χωρίς σκοπό. Σκέψεις που ίσως διατυπωμένες ηρεμήσουν την ψυχή και το είναι μου. Σκέψεις που δεν θα γίνουν τα βιβλία που ονειρεύομαι. Άνθρωποι που δεν αναταποκρίνονται σε αυτό που πίστευα για εκείνους Επαγγελματίας στην υπερανάλυση, στην στεναχώρια, στο άγχος και στη σκέψη. Στο πείσμα του να θυμάμαι. Όσα έζησα, όσα είπες, όσα είδα, όσα σκέφτηκα. Σε αυτή τη συλλογή κειμένων θα βρείτε, συλλογισμούς που με βασάνιζαν συμπικνωμένους σε δύο φράσεις, μέχρι συλλογισμούς που επεκτάθηκαν σε εικόνες και σχήματα, και σαν αστέρια στόλιζαν τις νύχτες μου. Θα βρείτε την διακαή ανάγκη να διατυπώσω όσα νιώθω, σε μια ακούσια προσπάθεια να νιώσετε και εσείς. Ξεκινώντας από: Τον Μάρτιο του 2016, φτάνοντας μέχρι και τον Δεκέμβριο του 2017. Μέσω αυτής της συλλογής ένα έχω διαπιστώσει: όσο υπάρχει ελπίδα η ζωή θα ομορφαίνει. Εύχομαι αν ελπίζετε (σε ό τι και αν ελπίζετε) να μην πάψετε ποτέ, και αν πάλι δεν ελπίζετε να βρείτε κάτι (ότι και αν μπορεί να είναι αυτό) που θα σας δώσει αυτό που σας λείπει. Μπορείτε πάντα να διαβάσετε και την συνέχεια "Όσα δεν ένιωσες" που βρίσκεται στο προφιλ μου 18/01/18 1

Writing down your feeling is like giving your self, your identity to the world. Accompany me in this journey of appreciation of life! *********************** "Have you ever loved?" they asked "Have I ever not loved?" I answered. *********************** "Do you regret it?" My reflection tried to trick me. "Regret what?" "Our life, of course." "Never." And the darkness disappeared for good. **********************

Χρώματα. Στην παιδικότητα, στην αθωότητα, στο νέο, στο διαφορετικό. Στην ζωή Κι εμείς, καταδικασμένοι να ζούμε σε μια εποχή όπου τα χρώματα πεθαίνουν...

Μια νύχτα του Αυγούστου, η Λόλι ξυπνά με βαριά διάθεση, την οποία της είναι αδύνατο να διαχειριστεί. Μια απρόσμενη καλοκαιριάτικη καταιγίδα θα τη βοηθήσει να εκτονωθεί γράφοντας ένα ποίημα. Κρυστέλ: Φως και Σκοτάδι teaser #1

Ένα μεγάλο ταξίδι αναζήτησης μέσω των λέξεων και της ελεύθερης σκέψης!!

I like to observe people around me when I'm waiting for the bus/train. I put earphones on, I look around, I pick a person, then I start creating an imaginary profile of him/her on my head. It's one of my favorite thing to do to if I'm travelling alone. I also wonder, what do people think about me when they see me? Do I seem perfectly fine to them? Can they even guess that I broke up my engagement with my high school lover? A boy from university was telling me, he couldn't guess I'd turn out to be a funny person, but oh dear, you haven't seen how I changed in the past few years. He couldn't guess I'm funny, cause I wasn't back then. Now I care less, so I think that's where my sarcasm started from. You know, this head of mine, never stops thinking. One night I was literally begging to myself, please stop thinking and recalling random shits, let me sleep! Oh boy, I'm doing it again now. But it's different this time. You know what I did? gave my thoughts a physical evidence, in here. Good night XoXo