Karşılaşmalar her zaman birinin bir şehre gelmesiyle ya da o şehirden gitmesiyle başlamaz... Ya bir insan kendisini kaybederek başlarsa... Kendini ararken başkasında kendini bulursa... Bi hikayeyi başlatmaya yetmez mi? Her şeyi yerle bir edip en baştan başlamaya cesareti olan kızlar için. Acısını içine gömüp kendini kaybeden erkekler de vardır. Herkes birini aramaz ama biri gelir herkesi aratır. Okurken depresyona girmeyin. Çünkü, her karanlık yol, bir aydınlığa çıkar.

Kafes dövüşçüsü ve motorcu olan kızımız gerçek ailesini bulduktan sonra hayatı nasıl değişecek...

19 yılımın yalan olduğunu duyduğunuzda ne tepki verirdiniz üzülürmüydünüz? , korkarmıydınız yada hayel kırıklığına mı uğrardınız... Hiçbiri çünkü benim bir ailem yoktu ben hep kan ve vahşetin içindeydim ben NİL' dim yeraltında adımın hızla ilerlediği kod adımın ÖLÜM olduğu kişiydim benim hayatımda duygularıma yer yoktu. Beni kimse sevmezdi hoş bende onları... Kapıya adımlayıp ne dediklerini dinlemeye başladım 'bebek onu almalıyız büyük patron istiyor' dedi bir adam 'bizi öldürür o kadın yaşatmaz bir dakika bile ayrılmıyor bebeğin yanından nasıl ondan alacaz... Hem duyarsa bizi öldürür' dedi başka bir adam korku dolu bir sesle Adım sesleri yaklaştıkça konuşma sesleride netleşmeye başlamıştı 'merak etme yatıyor uyku hapını fazla koydurtum bebeği alıp çıkacaz' dedi ilk konuşan adam kendinden emin bir sesle Ne yapacağımı düşünmeye başladım ve kapıdan sesiz olmaya dikkat ederek uzaklaştım kale gibi korunan evde içeri sızdıklarını biliyordum ama kim olduklarını ve amaçlarının ne olduğunu bilmiyordum _________Hiçbir karışan bebekler hikayesine benzemiyor__________

"Ne oldu, abin de mi seni terk etti?" dedi, o iğrenç sırıtışıyla. "Yoksa oldü mu? Owww, çok üzüldüm." Sinirden gülmeye başladım. Öyle bir yumruk attım ki suratına acıyla geriye savruldu ve yere düştü. Herkes şok içinde bir bana, bir de yerdeki Batı'ya bakıyordu. Üstüne oturdum ve yüzüne birkaç kez daha vurdum. Sonunda, burnundan akan kan ve birinin beni üstünden çekmesiyle kendime geldim. Baktığımda, Poyraz'dı. Beni kucağına almış, Batı'dan uzaklaştırmaya çalışıyordu. "İndir beni!" dedim, sinirden titreyerek. Ama beni dinlemedi, ellerimi ve kollarımı tutarak sıkıca kavradı. Tam beklemediği anda, malum yerine dizimle vurdum. Acıyla sendeledi, beni bırakıp geri çekildi. "Bana dokunma! Beni bırak diyorsam,bırakacaksın! DUYDUN MU BENİ?! diye bağırdım. Gözlerimi hepsine dikerek ekledim : "Kimsiniz lan siz?! Baba parasıyla adam olduğunu sanan züppelerden başka nesiniz?! Soyadınızdan başka neyiniz var ha?! Parayla insan mı olunur zannediyorsunuz?! Sizin evinizi de, paranızı da, ailenizi de sikerim lan! Hangi hakla benimle böyle konuşma cüretini buluyorsunuz?! Ben sizin gibilerini çok gördüm!" Batı'ya doğru yürümek üzereydim ki, bu sefer Deniz Hanım beni durdurdu. Ona sertçe baktım ve elimi hızla çekerek kurtuldum. Gözleri dolu dolu "Kızım, bu kadarı da fazla..." dedi. "Fazla mı?! Fazla mı?!" dedim, acı bir kahkaha atarak. "Oğullarınız, buraya geldiğim günden beri demediklerini bırakmadılar lan! Siz istiyorsunuz diye birkaç günlüğüne kaldım. Ağladınız, 'Annedir, günah' dedim, geldim. Ama bu iki hafta içinde bir kere bile oğullarınızı uyarmadınız. Şimdi bana 'kızım' deme cüretinde mi bulunuyorsunuz?!"

Deli Timi, "imkansızı başarmak" mottosuyla çalışan, sınır tanımayan bir askeri timdir. Hayatları, tehlikeli ve gizli görevlerle şekillenirken, birbirleriyle olan ilişkileri onları sadece asker olarak değil, bir aile olarak da birbirine bağlamaktadır. Devrim Komutan'ın liderliğinde, timin her üyesi, görevde hayatta kalma mücadelesinin yanı sıra, kendi iç savaşlarıyla da yüzleşir. Fakat her şeyden önce, bir şey kesindir: Hedef yok, sınır yok.

Hayatının sadece kavgadan ibaret olan Derin'in, tek istediği şey sevgidir. Sevgi olmadığı zaman hep kavga olurdu. Derin'de öyleydi. Kaç kere okuldan atılmasına rağmen umursamıyordu. Çünkü hala ailesini onu görmüyordu. Yine bir okuldan atılma vakası olduğunda bu sefer ki okulu, 'Göktürk' okuluydu. Üçlü arkadaş grubuyla, beraber 'Göktürk' kolejine giden Derin'in birden hayatına 'Derin Gözler' girer. Derin Gözleri olan o çocuğu gördüğünde, aradığı sevginin, aşkın o çocukta olduğunu ise hünüz bilmiyordu. Ne de ailesinin, Deniz'in ailesi ile düşman olduğunu...

İnci Ada sevgisiz büyümüştü ama kalpsiz değildi... Onun adı İnci Ada. Ama herkes onu sadece "Kraliçe" olarak tanır. ​19 yıl süren bir bilinmezlik... Yeraltı dünyasının en tehlikeli lideri, kanlı tahtının sahibi Kraliçe, aslında kim olduğunu hiç bilmedi. Ta ki geçmiş, kapısını çalana dek. Yıllar önce kaybettiği ailesi, şimdi kendi karanlık krallığının bir parçası olarak karşısında. İnci Ada, bir yanda gücünü temsil eden tahtı, diğer yanda ise hiç tatmadığı aile sıcaklığı arasında bir seçim yapmak zorunda. Aşk mı, intikam mı? Kan bağı mı, yoksa acımasız kuralar mı? ​Kraliçe, hem ailesini hem de tahtını kurtarabilecek mi? Bu savaşta tek kural var: Hayatta kal! ...

GERÇEK AİLEM KURGUSU! Ama bu sefer o kızımız evli, anne ve asker. 18.03.2025 tarihinde yazılmıştır.

Benim adım Güneş Alkan. Bazılarının "anasız babasız yetim" dediği, fakat düşmanının bile saygı duyduğu Kıdemli Üsteğmen Güneş Alkan. Hayatım, yağmurlu bir 12 Ekim sabahı, yetimhane kapısına bırakıldığım o gün başladı. Doğduğum an tereddüt etmeden terk edilmiştim. O günden sonra kimseyi kaybetme lüksüm olmadı, çünkü kaybedecek kimsem yoktu. Ta ki hayatımın temelinin bir yalan üzerine kurulduğunu öğrenene kadar. Yirmi dokuz yıl önce, masumiyetim bir teröristin intikam oyununa kurban gitti. Bir babanın kararlılığı, bir annenin sevgisi ve bir ailenin hayatı o oyunun enkazında kaldı. Benim gerçek ailem de o enkazın içindeydi. Ama o enkazda bir şey daha kaybolmuştu: Güneş'in kalbindeki o küçücük neşe kırıntısı ve yumuşacık gerçek benlik. Yıllardır görmezden geldiği, sert kabuğunun altında sakladığı o kırılgan Güneş. Bu yol, onu yeniden tamamlayacak, sert duvarlarını kıracak ve hayatında eksik olan o tek parçayı, o küçücük neşe kırıntısını bulmakla ilgili. Güneş, ailesinin sevgisinde kaybolan benliğini bulmak ve o kırık güneşi yeniden yakacak olan ışığa ulaşmak zorundadır.