Bir köprü, üç hayat ve tek bir seçim.

Bu hikâye, 18. bölüm sonrasındaki Esdil'e dair kendi yorumumdan oluşacak.

"Bir adın vardı senin. Söylenmesi yasak, Delirmesi serbest." Bazen akıl aydınlık, delirmek karanlıktı. Esme'nin hikayesinde delirmek neyi getirecekti?

Bir sabah Adil ve Esme uyandıklarında kendilerini birbirlerinin bedeninde bulurlar. Birbirinin geçmişte yaptıklarını kabullenemeyen, birbirlerinin yaptıkları seçimlerin sonuçlarını yaşadıklarını düşünen Esme ve Adil, kendileri bu seçimleri yapmak zorunda kaldıklarında her şey umdukları gibi mi olacak? Hikaye tamamen mizah amaçlıdır.

14 Şubat'ta evliliklerine renk katmak isteyen Esme ve Adil, bir barda sahte kimliklerle buluşmaya karar verir.

Tüm fırtına dindikten sonra... Adil, Esme ile aynı safta savaşmak için kıydığı nikâhta, şimdi yalnız onun için çarpışacaktı. Gerekirse bu uğurda karısının sözlerini çiğnemeden de karısını karşısına almaya hazırdı: Sana gitme demeyeceğim, Ama gitme, Lavinia. Kendisine neredeyse tüm şiir baştan başa atfedilen kadın ise kocasına sadece aynı şiirin son iki dizesini ithaf edecekti. Yeminini tazelemişti, adama bir daha asla adını bahşetmemeye karar vermişti: Adını gizleyeceğim, Sen de bilme, Lavinia. twitter | marsinbirkosesi

esdil twoshot

Schlimazel; sürekli olarak başına bir şey gelen, hayatta yüzü gülmeyen, şanssızlığı kronikleşmiş kişi. Doğuştan kaybeden insan.

Her gece aynı şarkılar söylenir. Aynı ışıklar yanar. Aynı insanlar gelir. Ama bazı geceler, insanın bütün hayatını değiştirecek kadar uzun sürer. Sessizliğin bazen en yüksek ses olduğu yerde Esme ve Adil. +18 içerik

CEO EsDil :)