"Hayatın beyaz örtüsü altında kanlı sırlar saklıydı. Masum görünen her gülüşün ardında acılar gizliydi. İşte benim hikayem: eksik parçalar, lekelenmiş sırlar ve gölgelerle örülü bir geçmiş." Bu benim ilk kitabım umarım keyifle okursunuz çünkü ben keyifle yazacağımı düşünüyorum.O zaman İNCİLAMIZIN hikayesini okumayaaa👏🥳

Özgürlüğünü Arayan yaralı bir kadın Dila Revan Hükümetmeye alışmış hırçın bir adam Alparslan Bozdağ Töreyle yazılmış bir kaderde, kalemi eline alan gerçekten kim olacak ? Dila Revan kaderine boyun eğmek yerine savaşmak istedi lakin karşısında şartlarının hiç eşit olmadığı Mardin'in en güçlü adamı , dayı oğlu Alparslan Bozdağ duruyordu. Onların hikâyesini töre yazdı, acı mühürledi. Ama bazen en büyük isyan, kader diye sunulana "hayır" demekle başlar. Onların Hikayeside tam böyle başladı. Efgan

"Madem nikahına alacaksın beni, neden böyle bir leke sürdün ailemin üzerine? Cevap ver, neden yaptın bunu, neydi bana karşı kurduğun tuzak?" Duraksadı, ardından biraz eğilip gözlerime baktı öfkesini saklama gereksinimi duymadan. "Senin abinin benim bacıma yaptığı şeyi yaptım ben! Ancak seni zorlamadım, sen girdin koynuma. Ama o ibne abin, o puşt tecavüzde bulundu kardeşime! Şimdi onun acısını çekeceksiniz, tüm aile çekeceksiniz! Ailen ömür boyu bu utancı yaşarken, sen de bir ömür benim tutsağım olarak ödeyeceksin bu olanların bedelini!" Abim? Tecavüz? Yanlış anlaşılma vardı, bariz bir şekilde belliydi bu, ama o bunu bilmeden hayatımı mahvetmişti. Gözümde bitiyordu aşkı, zalim bir adam vardı karşımda zira. Ona aşkla bakmıştım, ama o benden bilmediğim bir intikam almıştı. "Sen ne diyorsun, nasıl abime iftira atarsın? Defol buradan yalancı pislik, herşeyin yalanmış senin! Git, yoksa töreler verir cezanı senin!" Verecekti zira, çünkü ben istesem bile bir Ağa'nın ailesinden hiç kimseye göz koyulmazdı. Biliyordu o da, bunu bilerek girmiştik bu yola, ama benimle beraber kendisini de yakmıştı artık. "Töre verecek cezayı, evet! Ama ceza abine ve de iki küçük yeğenine karşılık verilecek! Yeğenlerini bile sağ koydurmam senin, küçük yaşta öldürürüm onları! Bu koca konakta bomboş kalır, bir varis bile kalmaz! Ama sen bunu kurtarırsın Şahbanu, kölem olarak aileni kurtar! Seni bir bedel olarak alacağım, kardeşimin namusunun bedelini ödeyeceksin!"

Azîz Ağa: "Varsın hiç çocuğumuz olmasın, Kırlangıç. Biz, anne-baba hasretiyle kavrulan çocuklara yuva oluruz." Ayşe: "Anneler hep can yakar, Azîz... Ya ben de annem gibi olursam? Ya onların canını yakarsam... Çok korkuyorum. Yüreğim... onun gibi bir anne olmaktan korkuyor. Eğer bir gün çocuğumun canını yakarsam... Babamın yapamadığını yapar mısın? Çocuğumu benden korur musun? Olur musun onun kalkanı?"

İki düşman aşiretin yıllardır süren kan davası, bir kız kaçırma olayıyla yeniden alevlenir. Barışı sağlamak için verilen karar ise acımasızdır: berdel. Soğuk bakışlarıyla herkesi titreten Bawer Milan ile özgürlüğüne düşkün, asi ruhlu Bejna Kara aynı kaderin içine sürüklenir. Fakat kimsenin hesaba katmadığı bir şey vardır... Birbirlerinden ölesiye nefret etmeleri.

Stratejik bir evlilik ve ihanetin ardından kızıyla yapayalnız kalan Ferhat Karaer, ölmek üzere olan bebeğini yaşatmak için çırpınmaktadır. Tek umudu, Azerbaycan'da kendi bebeğini yeni kaybetmiş olan Süsen'dir. Kader, birinin kaybını diğerinin tek kurtuluş yolu yaparak bu iki yaralı ruhu bir araya getirir.

"Gidiyorum," dedim, burnumu çekerek. Gözyaşlarımı elimin tersiyle sildim; ona belli etmemeye çalıştım. "Git," dedi düz bir sesle. Vazgeçmiş gibiydi... Benden, bizden, bize dair her şeyden. "Bir daha asla dönmeyeceğim buralara," dedim. Mavilerinin içine bakarken dudaklarım titriyordu. Ağlıyordum. O ise bu hâlime hüzünle bakıyordu. Gözlerinden bin türlü duygu geçiyordu ama yüzü sertti. Kendini tutuyordu. Belliydi; çoktan kararını vermişti. "Dönme," dedi keskin bir sesle. Boğazıma bir yumru oturdu. Konuşamadım. Sadece baktım... Ve ilk kez, gerçekten kaybettiğimizi anladım. "Seni hiç özlemeyeceğim!" dedim. Sözlerim dudaklarımdan çıkarken bile yalandı ama ona acı vermesini istedim. Bana baktı. Gözlerinde kırgınlık vardı; öyle derin, öyle sessizti ki insanın içini parçalayan cinsten. "Özleme," dedi. Ama Biranda beni kendine çekip öyle bir sarıldı. Sarılışı her şeyi yakıp kül ediyordu. Beni öyle sıkı sardı ki, sanki bırakırsa yok olacağımı biliyordu. Gitmemi istemiyordu. Belli edemiyordu. Ama bedeninin titremesi ele veriyordu onu. "Affetmeyeceğim de!" dedim. Kollarım ona daha da kenetlendi. Gözyaşlarım göğsünü ıslatıyordu. Son kez kokusunu içime çektiğimi iliklerime kadar hissediyordum. Burnumun direği sızladı. Bu, onun içimde bıraktığı son izdi. "Affetme," dedi. Sesi sertti ama öfkesi bana değil, çaresizliğeydi. Bizi buna mecbur bırakan her şeye... Ve biraz da bana. O da affetmeyecekti. Kendini de, beni de. "Artık sevmeyeceğim!" dedim. Acım o kadar büyüktü ki, onu sevdiğimi inkâr ederek itiraf etmiştim. Dudaklarının kenarı titredi. Öpücükleri saçlarımda dolaşırken boğazından kopan o kırık sesle- "Sevme," dedi. İkimiz de yanıyorduk. Aynı ateşin içindeydik. Ama o, kül olmayı sessizce öğrenmişti.Son kez baktım yüzüne. Bu kez gerçekten sondu.

Az önce olan sahnenin şokunu bu kadar çabuk atlatma sebebim ablalık duygum muydu? Fırat'ın elinden silahı aldım boynumdaki şal ile sildim. O kadar mekaniktim ki "Asaf abi Fırat buraya hiç gelmedi götür onu" Asaf abi konağımızın kahyasıydı. Gitmemek için direnen Fırat'ı değil beni dinleyecek kadarda konağımıza hakimdi. "Abla üzerine alamazsın o şerefsizi ben öldürdüm" diye bağıran kardeşimi dinlemedim "Babama söyle benim isteğim sen,ben,Fırat ve babam hariç bu gerçeği kimse bilmeyecek dedim. Kafasını sallayan adam uzaklaşmıştı. Titreyen elimde halen silah vardı yere bıraktım. Kardeşim yaşındaki çocuğun yanına ilerledim çok kan kaybetmişti. İlk müdahele yaparken gelen acı bir fren sesi ile kafamı kaldırdım. Azrailim gelmişti, ölüm fermanım tüm heybeti ve öfkesiyle karşımda duruyordu. Devran Yavuzoğlu. Ağzından adımı 6 ay sonra bir kez daha işittim. "Mihre Fetihoğlu" dedi sadece ama ben anladım. Ölecektim.